ตอนที่ 3 สามีพิการและก้อนแป้งอีกหนึ่ง

“แกร๊บ!”

สองเท้าที่ก้าวพ้นประตูไปแต่แล้วดันเหยียบเข้ากับเศษกระดาษที่ถูกวางระเกะระกะเอาไว้ทำให้บุรุษผู้นั้นหันมามองอย่างรวดเร็ว นางเบี่ยงตัวหลบทันใดก่อนจะหันหลังแล้วรีบวิ่งออกไปด้านนอกบ้านด้วยความรวดเร็ว

‘ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาในตอนนี้ขอทำใจก่อนแล้วกัน’

นางกลับมานั่งลงบนชิงช้าตามเดิมในหัวก็คิดไปเรื่อยมองดูรอบๆ บ้านที่กว้างใหญ่แต่กลับเงียบเหงาและอ้างว้าง

“ทำอย่างไรต่อไปดีนะ”

ไป๋ฉางอวี้เปิดระบบวิเศษขึ้นมาอีกครั้งนางนั่งมองหน้าจอสีฟ้าด้วยความรู้สึกสับสนไม่รู้ว่าควรที่จะทำอย่างไรต่อไปดี อยากกลับบ้านก็อยากกลับแต่หากต้องกลับไปพบเจอกับคนผู้นั้นแบบนี้ก็ขออยู่ที่นี่เสียยังจะดีกว่า

“เฮ้อ…”

“ท่านแม่”

“ว๊าย!”

เสียงเล็กๆ ที่เรียกนางนั้นทำเอาไป๋ฉางอวี้ตื่นตกใจก่อนจะรีบหันกลับไปมองด้วยความรวดเร็ว เด็กชายตัวน้อยที่ยืนกอบกุมสองแขนเอาไว้แน่นพลางจ้องมองมาที่นางด้วยแววตางุนงง

“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อครู่นี้เองขอรับ”

“แล้วเห็นอะไรบ้าง”

“ข้าเห็นเพียงท่านแม่นั่งพูดคนเดียว หรือท่านแม่พูดอะไรกับใครอยู่หรือขอรับ”

“พูดคนเดียวงั้นหรือ” นางหันหลังกลับไปมองหน้าจอสีฟ้านั้นมันยังคงปรากฎให้เห็นไม่ได้หายไปแต่อย่างใด ‘แล้วเจ้าก้อนแป้งผู้นี้มองไม่เห็นมันงั้นหรือ’

ไป๋ฉางอวี้ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมานางลองขยับตัวออกเล็กน้อยพอที่คนด้านหลังจะมองเห็นสิ่งที่นางกำลังทำอยู่

“เจ้าเห็นแค่ข้างั้นหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิขอรับ หรือว่าท่านแม่เห็นใครอีกเล่า”

เด็กชายตอบนางเพียงเท่านั้นก่อนที่ใบหน้าเล็กๆ นั้นจะหันมองไปรอบๆ ด้วยความกังวลและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

‘สุดยอดไปเลยเด็กคนนี้มองไม่เห็นมันจริงๆ สินะ’

“ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกเจ้าก็ทำเป็นกลัวไปได้ อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เล็กๆ แล้วไม่ใช่หรือเราน่ะ”

“ก็ท่านแม่ชอบบอกว่าเห็นผีนี่นา”

“นั่นก็แค่หลอกเด็กน่ะเอาล่ะๆ เจ้าอย่าใส่ใจคำพูดของข้านักเลยนะ”

ไป๋ฉางอวี้อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะใช้มือแตะไปที่ปุ่มปิดระบบ นางรีบหันกลับมาหาบุตรชายของเจ้าของร่างนี้ใบหน้าเล็กที่คล้ายคลึงกับเด็กคนนั้นทำเอานางอดไม่ได้ที่จะเศร้าใจอีกครั้ง

เด็กชายที่นางเกือบจะขับรถชนในยุคที่จากมานั้นจะเป็นอย่างไรบ้างนะบาดเจ็บหรือตายไปเหมือนนางแล้วทะลุมิติมาที่แห่งนี้หรือไม่ แต่หากเป็นเด็กคนนั้นจริงๆ ก็น่าจะมีความทรงจำบางอย่างที่พอจะจดจำได้จากยุคที่จากมาเหมือนข้าด้วยสิ

“นี่เจ้าน่ะ”

“ขอรับ”

“ชื่ออะไรนะ”

“ท่านแม่ลืมข้าไปแล้วหรือ”

“เอ่อ หัวของข้าคงกระทบกระเทือนจึงเลอะเลือนไปไม่น้อยดังนั้นอย่าถือสาข้าเลยนะ”

“ก็ได้ขอรับ”

เด็กชายดูเหมือนจะเข้าใจที่นางพูดอย่างง่ายดายโดยไม่ซักไซร้นางอีก

“ข้าชื่อเหวินเซียวหยวน”

“ชื่อน่ารักจัง”

“ท่านพ่อตั้งให้ขอรับ”

“นี่อาหยวน”

“ขอรับ”

“พ่อกับแม่ของเจ้า เอ่อ..ข้าหมายถึงท่านพ่อของเจ้าทะเลาะอะไรกันกับข้าหรือไม่เมื่อครู่ในตอนที่ข้าเดินผ่านห้องนั้นไปไม่เห็นเขาจะสนใจข้าเลย”

“สนใจอะไรขอรับแต่ถึงท่านพ่อจะรู้ว่าท่านแม่เดินเข้าไปในบ้านก็ไม่อาจมองเห็นได้”

“หมายความว่าอย่างไรหรือ”

“ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือ”

“ลืมเรื่องอะไร”

“หนึ่งปีก่อนท่านพ่อขึ้นเขาไปหาของป่ากับชาวบ้านถูกหมูป่าตัวเขื่องไล่ล่าจนตกเขาดวงตากระทบกระเทือนจนมืดสนิท”

“จริงหรือนี่”

“ขาของท่านพ่อหักไปข้างหนึ่งจึงต้องนั่งรถเข็นไม้ที่ผู้ใหญ่บ้านจัดหามาให้ขอรับ โชคยังดีที่ท่านหมอรักษาขาให้ท่านพ่อจนเกือบจะกลับมาเดินดีได้เหมือนเดิมแล้วเพียงแต่ตาที่บอดไปเวลานี้ก็ยังคงมองไม่เห็น”

“ท่านหมอรักษาไม่ได้แล้วงั้นหรือ”

“ใช้เงินไปกับการรักษาขาของท่านพ่อมากเกินไปจึงไม่เหลือเลยแม้แต่อีแปะเดียว”

“แล้วเหตุใดนาง เอ่อ ข้าหมายถึงตัวข้านี่ล่ะไม่ไปทำงานเล่า”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปมองผู้เป็นมารดาด้วยแววตาใสซื่อ ไม่ต้องรอคำตอบจากเขาก็พอจะรู้แล้วว่าเพราะอะไร

“ท่านแม่บอกว่าจะทิ้งพวกเราไป”

“อะไรนะ”

“ข้าได้ยินท่านแม่ทะเลาะกับท่านพ่อบอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว จะทิ้งพวกเราสองคนไปขอรับ”

เด็กชายตอบนางก่อนจะก้มใบหน้าเล็กนั้นลงอีกครั้ง ไป๋ฉางอวี้อ้าปากค้างไม่รู้จะพูดสิ่งใดออกมาอีก เหตุใดหญิงสาวเจ้าของร่างที่นางเข้ามาอาศัยอยู่นี้ถึงได้ใจร้ายกับครอบครัวของนางถึงเพียงนี้กัน

‘ให้ตายสิไป๋ฉางอวี้คนก่อนเหตุใดถึงได้ใจดำเช่นนี้กันเล่า เมื่อสามีไร้ความสามารถก็ทิ้งกันง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ’

“แล้วที่เจ้าบอกว่าข้าหกล้มน่ะ มันเป็นมาอย่างไรงั้นหรือ”

“ก็หลังจากที่ท่านแม่ทะเลาะกับท่านพ่อแล้วก็วิ่งออกจากบ้านไปแต่ไม่นานก็มีคนมาบอกว่าเห็นท่านแม่นอนสลบอยู่ตรงริมคลองท้ายหมู่บ้านขอรับ หัวของท่านมีเลือดไหลด้วยท่านพ่อจึงรีบไปดูและพาท่านกลับมาที่บ้าน”

“ก็ไหนว่าเขาตาบอดแล้วเหตุใดถึงพาข้ากลับมาได้กันเล่า”

“เป็นข้าที่ใช้เชือกนำทางพวกท่านกลับมาขอรับ”

‘โถ่ช่างเป็นเด็กรู้ความอะไรเช่นนี้กันนะ ตัวก็เล็กแค่นี้รู้จักช่วยเหลือพ่อแม่ได้แล้ว’

ไป๋ฉางอวี้ตั้งใจจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อปลอบใจเด็กชายสักเล็กน้อยแต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างร้องดังออกมาจากคนตรงหน้านาง

“จ๊อกกก”

“ขอ ขอโทษขอรับท่านแม่”

เด็กชายใช้มือเล็กๆ กุมท้องเอาไว้แน่นแล้วหันหลังวิ่งเข้าไปด้านในบ้านด้วยความรวดเร็ว

ไป๋ฉางอวี้ยังคงงุนงงเหตุใดเด็กน้อยต้องกลัวนางถึงเพียงนั้นกัน นางตั้งใจจะเดินตามเขาเข้าไปในบ้านแต่ภาพบางอย่างกลับปรากฎฉายชัดขึ้นมาให้เห็นตามมุมต่างๆ ของบริเวณบ้านหลังนี้

เมื่อมองไปไม่ไกลจากรั้วบ้านนักจะมีแปลงผักและสมุนไพรที่ถูกปลูกเอาไว้เรียงรายออกดอกชูช่ออย่างงดงาม ภาพของคนสามคนที่ช่วยกันลงมือปลูกมันด้วยความรักและความเอาใจใส่ทุกคนต่างก็ยิ้มแย้มให้แก่กัน

แผ่นหลังของบุรุษผู้เป็นสามีแลดูอบอุ่นเหลือเกินแตกต่างจากชายในยุคที่นางจากมาเสียจริง ความมักมากของเขาทำลายครอบครัวจนย่อยยับ

‘ในเมื่อเขาและนางดูรักใคร่กันทั้งยังสร้างครอบครัวมาด้วยกันจนมีพยานรักตัวเล็กๆ เช่นนี้แล้วเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงคิดจะทอดทิ้งพวกเขาสองคนได้ลงคอกันนะไม่เห็นจะเข้าใจเลย’

‘แล้วนางล่ะทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนชื่อแซ่เดียวกันแล้วต้องมาทำหน้าที่ภรรยาและแม่เช่นนี้ หากวันหนึ่งเจ้าของร่างกลับมาแล้วข้าจะไปอยู่ตรงไหน?’

ไป๋ฉางอวี้สะบัดศรีษะเพื่อไล่ความทรงจำเก่าๆ ออกไปแต่แล้วก็ได้ยินเหมือนเสียงอะไรบางอย่างตกลงกระทบกับพื้น

“เพล้ง!”