ตอนที่ 2 ชายชุดดำ

หลังจากที่ร่างกายเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่า หลิวเซียงเอ๋อร์ยันกายลุกขยับออกจากเตียงพร้อมทำท่าบิดไปมา

“ตายแล้ว!! พระสนมทรงทำท่าอะไรเพคะ” หลินเสียงรีบเอ่ยปรามขณะที่นางเดินยังไม่พ้นธรณีประตูด้วยซ้ำ 

“ก็บิดขี้เกียจไงเจ้าไม่รู้จักหรือ” หลิวเซียงเอ๋อร์ทำหน้าสงสัยนางไม่รู้ว่าสตรียุคนี้จะอ่อนช้อยไปไหนกันรักษากิริยามารยาทแม้ยามอยู่ในห้องหอส่วนตัวก็ตาม 

“ขี้เกียจ? พระสนมเหตุใดทรงพูดไม่ไพเราะเช่นนั้นเพคะ” หลินเสียงเอ่ยถามระคนสงสัย นางไม่เคยเห็นสนมตนจะลืมกริยางดงามแม้ยามนอนนางก็จะบรรจงเอนกายอย่างสง่างาม

“ก็มันขี้เกียจจริง ๆ แล้วก็น่าเบื่อมากด้วย ตั้งแต่เราลุกมายังมิได้ก้าวออกจากตำหนักไปไหนเลย” หลิวเซียงเอ๋อร์ทำปากเบ้ตึงสายตามองหลินเสียง

“เช่นนั้นพระสนมจักเข้าเฝ้าฮ่องเต้ใช่หรือไม่เพคะ” หลินเสียงถามอย่างใคร่รู้เพราะปกติแล้วยามที่นางลุกจากเตียงจะเอ่ยถึงฮ่องเต้เป็นคนแรก

“ไม่..เราจะออกไปเที่ยวชมตลาด เจ้าว่าดีหรือไม่” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยชวนหลินเสียงที่กำลังเตรียมน้ำล้างหน้าให้นาง

“หม่อมชั้นว่าพระสนมควรเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อนดีหรือไม่เพคะ” 

“ทำไมเราต้องเข้าเฝ้าก่อนด้วยหล่ะ  ในเมื่อฮ่องเต้ก็ทรงมีสนมมากมายใส่ใจดูแลแล้ว”

“พระสนมพูดเช่นนี้มิได้นะเพคะ หากผู้ใดได้ยินจะนำไปกราบทูลฮ่องเต้ได้นะเพคะ”

“เข้าใจแล้ว ๆ งั้นเอาไว้พรุ่งนี้เราจะไปดีไหม แต่วันนี้เราไปเที่ยวตลาดกันก่อน”

“แต่...”

"ไม่มีแต่ หากเจ้าเรื่องเยอะเราจะออกไปคนเดียวก็ได้"

"มิได้นะเพคะ..เช่นนั้นหม่อมชั้นต้องไปบอกองครักษ์เฉินก่อนเพคะ" หลินเสียงประสานมือเสมออกน้อมย่อกายลงก่อนจะเดินออกไป หลิวเซียงเอ๋อร์นั่งพิจารณาใบหน้าเล็กเรียวที่สะท้อนกับแผ่นทองเหลืองขัดจนมันวาวราวกับกระจก แต่ก็ไม่ได้ชัดเจนนัก

‘หน้าเล็กจังดูจมูกนี่ซิชั่งน่าบีบนักเชิดรั้นราวคนหยิ่งยโส ดวงตายาวเรียวคมเฉียวราวกับตาหงส์ ช่างเป็นนางร้ายที่ดูสวยงามปานล่มเมืองจริง ๆ ’ หลิวเซียงเอ๋อร์ แอบนึกหมั่นใส้ผิดกับเธอที่เป็นหญิงสาวหน้าตาสุดแสนจะธรรมดา แต่กับหลิวเซียงเอ๋อร์นางมีรูปโฉมงดงามชายใดได้เห็นต่างก็คงต้องหลงรัก หากแต่นางกลับเลือกที่จะเป็นเพียงสนมของฮ่องเต้ผู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง

“พระสนม..องครักษ์เฉินเตรียมรถม้าไว้ให้พระองค์แล้วเพคะ” หลินเสียงเดินเข้ามาด้านหลังขณะที่นางกำนัลสองสามนางกำลังแต่งกายให้กับเธออย่างงดงาม ใบหน้าที่ขาวซีดกลับดูมีน้ำมีนวลขึ้น ผิดเพียงที่เธอสั่งห้ามไม่ให้นางกำนัลผัดแป้งเยอะเหมือนทุกครั้ง เพราะเธอคิดว่าสนมหลิวซูเฟยผิวพรรณนั้นดีอยู่แล้วแต่งแต้มเพียงนิดหน่อยก็งดงาม

เสียงผู้คนพูดคุยกันเสียงดังครึกครื้นทำให้นางที่อยู่ภายในรถม้าอดที่จะแง้มผ้าออกมาดูผู้คนไม่ได้

“พระสนมเดียวเราลงเดินชมตลาดกันตรงนี้ดีหรือไม่เพคะ”

“ดี..งั้นเราลงก่อนนะ” หลิวเซียงเอ๋อร์ลุกพรวดอย่างลืมตัว

‘อ่ะ..ไม่ได้ซินะฉันเป็นสนมหลิวแล้วต้องรักษากิริยาท่าทางเสียหน่อย’ เธอหันไปมองจ้องหน้าหลินเสียงที่อ้าปากค้าง

“พระสนม!! ท่านทำท่าทางเยี่ยงนี้ไม่ได้นะเพคะ”

“อืม..เรารู้แล้วไปเถอะหลินเสียง เฉินฮั่วท่านไม่ต้องตามติดเราก็ได้ไม่มีเรื่องอันใดหรอก” หลิวเซียงเอ๋อร์หันมาบอกองครักษ์ข้างกายที่กำลังจะเดินมาขนาบข้างกับเธอ จนเขาต้องหยุดก้าวถอยหลังไปสองก้าว

หลิวเซียงเอ๋อร์เพลิดเพลินกับการเที่ยวชมตลาดโบราณนี้นักผู้คนสวมใส่อาภรณ์ราวกับอยู่ในซีรีย์หนังจีนโบราณ เสียงตะโกนเรียกซื้อไม่ขาดสายสิ่งของต่าง ๆ ก็ดูแปลกตา

“คุณหนูท่านดูหยกของข้าก่อนไหม หยกข้าสวยงามที่สุดใต้หล้านะขอรับ” เสียงแหบ ๆ เอ่ยเรียกเธอข้าง ๆ หลิวเซียงเอ๋อร์หันชมหยกสวย

‘สวยจริง ๆ ด้วยแหะ ขนาดสมัยนี้เครื่องไม้เครื่องมือยังไม่ก้าวหน้าแต่หยกชิ้นนี้สวยมันเงาเชียว’ หลิวเซียงเอ๋อร์พลิกหยกไปมา

“คุณหนูข้าว่าเราเดินชมกันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” หลินเสียงเรียกหลิวเซียงเอ๋อร์เหมือนเช่นแต่ก่อน ก่อนที่เธอจะแต่เข้ามาเป็นสนมตำแหน่งซูเฟย เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่านางเป็นใคร และเป็นเรื่องธรรมดาที่ชาวบ้านจะจดจำใบหน้าพระสนมไม่ได้ซึ่งสมัยนั้นกษัตริย์นั่งเกี้ยวผ่านชาวบ้านต่างก็ต้องก้มหน้าลงพื้นดินตามธรรมเนียมประเพณี

……

“พี่ใหญ่ท่านดูนั่น นั่นพระสนมหลิวซูเฟยมิใช่หรือขอรับ” บุรุษสองคนที่นั่งมองลงมาจากชั้นบนของหอคณิกา

“นางออกวังมาเที่ยวชมตลาดช่างแปลกนัก” บุรุษหนึ่งพึมพำเบา ๆ แววตาคมจ้องมองคล้ายคนสงสัย เดิมสนมหลิวซูเฟยเป็นคนหยิ่งยโสโอหังไม่ชอบเบียดเสียดกับผู้ใดแต่ยามนี้นางกับเดินชมอย่างเพลิดเพลินอารมณ์ดี

‘เหตุใดนางถึงออกมาอยู่ในที่แบบนี้กัน ในเมื่อหายดีแล้วทำไมถึงไม่เข้าเฝ้าฮ่องเต้’ ร่างแกร่งสูงกำยำจับสาบเสื้อกระชับเข้ากับลำตัวก่อนจะกระโดดลงมายังมุมกำแพงอิฐเก่า ๆ เขาต้องการอยากรู้ว่านางออกมาติดต่อหาใครหรือไม่เพราะในสายข่าวกรองที่ได้รับมีเพียงบอกเป็นสนมในวังเป็นผู้ติดต่อกับกลุ่มคิดก่อการกบฏที่ลักพาตัวไท่เฟยไป

“แค่ติดตามนางไป อย่าให้นางรู้ตัว เจ้าจงระวังองครักษ์นางด้วย” บุรุษชุดดำกระซิบบอกบุรุษที่ยืนแนบข้างอีกคน

“ขอรับ” เขาน้อมคำนับก่อนจะกระโดดหายไปอย่างไร้เงา

……

“คุณหนูข้าว่าเราเดินชมตลาดกันนานแล้ว เช่นนั้นเรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ” หลินเสียงเดินหอบหิ้วสิ่งของพะรุงพะรังเช่นเดียวกับเฉินฮั่ว นางรีบเดินขนาบข้างนายสาวก่อนจะทักท้วงเบา ๆ หลิวเซียงเอ๋อร์หยุดเดินและหันมามองร่างบางข้าง ๆ ที่ถือของสูงท้วมใบหน้าทำให้อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฮะ..ฮ่า ก็ได้ ๆ เรากลับกันก่อนก็ได้” หลิวเซียงเอ๋อร์หยิบยกสิ่งของนั่นก่อนจะเดินนำฝ่าผู้คนที่กำลังเดินชมเดินซื้อสิ่งของต่าง ๆในตลาด 

.......

“หลบเร็ว!! หลบเร็ว!! รถม้าพยศกำลังวิ่งมาทางนี้” เสียงชายคนหนึ่งตะโกนมาจากที่ไกล ๆ แต่ก็พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลิวเซียงเอ๋อร์หันไปมองหน้าองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างก่อนที่เขาจะลอยตัวไปควบรถม้านั่น เฉินฮั่วพยายามยื้ออาชาสองตัวที่กำลังพยศเขารั้งดึงไว้จนอาชาคู่หยุดลง แต่เกี้ยวที่หลุดออกกับวิ่งตรงมายังหลิวเซียงเอ๋อร์ เธอมองรถม้าที่วิ่งมาด้วยความเร็วจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่เพียงหลับตาแน่น

พลัก!! ตุบ!!

‘ไม่เจ็บแฮ่ะ…’ หลิวเซียงเอ๋อร์ค่อย ๆ ลืมตามอง ภาพที่เห็นคือร่างของเธอกำลังนอนทับลงแผลงอกแกร่งของเขา ริมฝีปากอิ่มประกบทับบนผืนผ้าคลุมที่ใช้ปกปิดใบหน้า แม้ว่าสัมผัสที่เธอประทับลงจะมีผ้ากั้นไว้แต่ความรู้สึกกลับสัมผัสได้ถึงริมฝีปากอุ่นของเขามันช่างชัดเจนเสียยิ่งกระไร

“อ่ะ!!..” เธอรีบดันตัวลุกขึ้นจัดแต่งชุดให้เรียบร้อยด้วยความไว  ใบหน้านวลตอนนี้เริ่มมีสีแดงระเรือบุรุษในชุดดำรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เขาไม่เคยเห็นท่าทางเขินอายของสตรีใดน่ามองเช่นนาง 

“คุณหนู!! คุณหนูเจ้าคะ” เสียงเรียกของหลินเสียงที่ดังเรียกมาแต่ไกล ทำให้บุรุษชุดดำรีบใช้วิชาตัวเบากระโดดหลบหายไปเสียก่อนที่นางจะมาถึง หลิวเซียงเอ๋อร์ ได้แต่ยืนหันซ้ายมองขวา เธออยากรู้ว่าชายชุดทำเป็นใครแล้วทำไมถึงมาช่วยเธอไว้

"คุณหนู ข้าคิดว่าคุณหนูจะได้รับบาดเจ็บแล้วเสียอีก ข้านี่สมควรได้รับโทษจริง ๆ ที่ปล่อยคุณหนูอยู่ในที่อันตรายเช่นนี้” หลินเสียงตำหนิตนเองที่ละทิ้งให้เธอคาดสายได้จากนาง

“พระสนมข้าว่าเรารีบกลับตำหนักกันเสียจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เฉินฮั่วรีบเดินนำรถม้าเข้ามารอรับ หลิวเซียงเอ๋อร์ยังคงเก็บความสงสัยไว้เธอเพราะดวงตาและคิ้วเรียวพาดเฉียงนั่นทำให้เธอกลับนึกถึงภาพของใครซักคน