ตอนที่ 3 พบฮ่องเต้

​ {ยามเว่ย}^{13.00 - 14.59 น.} 

หลิวเซียงเอ๋อร์ทอดกายเดินชมสวนดอกโบตั๋นที่กำลังออกดอกเบ่งบานอวดความสวย เธอค่อย ๆ ย่อกายลงพร้อมสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ พลางเผยยิ้มอย่างพอใจ

“ถวายพระพรสนมหลิวซูเฟยเพคะ” สตรีร่างบางที่ยืนอยู่ตรงด้านหน้าเธอ ส่งยิ้มเล็กน้อย หลิวเซียงเอ๋อร์ยันตัวรีบลุกยืนก่อนจะพยักหน้ารับ

‘แล้วนี่ใครล่ะเนี้ย’ หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองหน้าเรียวงามดั่งรูปไข่ ดวงตากลมสวยเหมือนกลีบท้อแรกแย้ม เธอคาดเดาไม่ได้เลยว่าหญิงงามตรงหน้านี้เป็นสนมคนใดกัน

“หลินเสียงถวายพระพร พระสนมจูเสียนเฟยเพคะ” หลินเสียงที่เดินกลับมาจากห้องเครื่อง หลังจากจัดเตรียมน้ำชาและขนมให้นายสาวได้พักชมดอกโบตั๋น 

‘อ้อ..จูเสียนเฟย ภรรยาเยอะดีจริง ๆ ฮ่องเต้องค์นี้...แต่เดี๋ยวนะ งั้นนางก็คือนางเอกในโลกนี้ซิ มิน่าหน้าตาผิวพรรณผุดผ่องออร่าเปล่งประกายเชียว’ หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องอย่างลืมตัวด้วยแววตาเยียดยิ้มพร้อมท่ายืนสง่าดุจนางพญา

“พระสนมหลิวท่านอาการดีแล้วหรือเพคะ เห็นเหล่านางกำนัลบอกว่าท่านสลบไปนานถึงสามวันด้วยกัน” จูเสียนเฟย หรือจูเหมยฮวาก้มหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังหวาดกลัวในท่าทางของนาง

“เราดีขึ้นแล้วสนมจูมิต้องเป็นห่วง นางกำนัลก็พูดเกินไปเราแค่พักผ่อนก็เท่านั้น”

“เมื่ออาการดีแล้ว เหตุใดเจ้าถึงมิเข้าเฝ้าฮ่องเต้” เสียงเอ่ยแทรก ของสตรีอีกนางที่เดินเข้ามาตรงหน้าเธอ สตรีร่างสูงโปร่งผิวขาวหมดจด ใบหน้ายาวเรียวรับกับดวงตากลม จนหลินเสียงต้องรีบกระตุกชายเสื้อให้เธอหันมองปากขยับไร้เสียงนั่น

‘อะไรนะ..อ๋อกุ้ยเฟย’ เธอมองปากนั่นแล้วสะกดตามอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหันมาหายังสตรีผู้มาใหม่

“พระสนมจิ้งกุ้ยเฟยนี่เอง” หลิวเซียงเอ๋อร์ผินมอง

“หากเจ้าอาการดีขึ้นแล้ว เหตุใดจึงไม่เข้าเฝ้าฮ่องเต้และฮองเฮา หรือเจ้ากลัวเรื่องอันใดสนมหลิว”

“มิต้องห่วง หม่อมชั้นต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทแน่ เพียงแต่ตอนนี้ร่างกายยังมิแข็งแรงดีหากเป็นอะไรไปเกรงฝ่าบาทจะทรงเป็นห่วง” หลิวเซียงเอ๋อร์ กระตุ้กหางคิ้วอย่างไม่พอใจในท่าทางของสนมจิ้งกุ้ยเฟยที่ทำราวกับว่าเธอได้กระทำผิดต่อสิ่งใด

‘หรือนางจะทำผิดจริง’ หลิวเซียงเอ๋อร์นึกสงสัยในร่างเดิมของหลิวเซียงเช่นกัน 

“ข้ามิได้ว่ากล่าวเจ้า เพียงแค่บ่าวไพรต่างก็เห็นว่าเจ้าผลักสนมจูเสียนเฟยตกน้ำ จริงหรือไม่สนมจูเสียนเฟย”

“เออ…ตอนนั้นหม่อมชั้นตกใจจึงจำอะไรไม่ได้เช่นกันเพคะ" จูเหมยฮวาทำเสียงอ่อนพลางก้มหน้าราวคนผิด

“มันเป็นอุบัติเหตุ ข้าเองก็ตกลงในสระนั่นเช่นเดียวกัน ถ้าข้าจงใจเหตุใดข้าต้องทิ้งตัวลงในสระน้ำนั่นเล่า”

“ก็เพราะเจ้าชอบเรียกร้องความสนใจจากฝ่าบาทนะซิ ครานี้เห็นทีฝ่าบาทคงจะไม่โอนอ่อนตามเจ้าแน่” สนมจิ้งกุ้ยเฟย หรือจิ้งหนี่เหนียนบุตรสาว          แม่ทัพใหญ่ ต่างเป็นที่รู้กันว่าแต่ไหนแต่ไรมานางทั้งสองมักจะต้องแข่งขันเอาชนะกันอยู่เสมอแต่ก็มิเคยมีใครน้อยหน้าไปกว่ากัน

“ข้ามิสนว่าฝ่าบาทจะสนใจข้าหรือไม่ ขอแค่ข้าอยู่ได้ไม่ลำบากก็เพียงพอ” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยวาจาชัดเจน ทำให้บุรุษร่างสูงผู้ที่มาทีหลังถึงกับหมวดคิ้วเข้มอย่างไม่พอใจ

“สามหาว!! เจ้ากำลังว่าเจิ้นมิดูแลใส่ใจวังหลังเลยหรือ” บุรุษร่างสูงกำลังเดินเข้ามาใกล้ สองมือไขว้หลังเผยไหล่กว้างอย่างสง่า หลิวเซียงเอ๋อร์ตกใจจนรีบถอยหลัง 

“ถวายพระพรฝ่าบาท” หลิวเซียงเอ๋อร์รู้ดีว่ายามนี้บุรุษตรงหน้าเธอเป็นใครมิได้ นอกจากฮ่องเต้หนานรั่วหาน กษัตริย์ผู้เฉียวฉลาดทั้งบุ๋นและบู๊ ผู้ที่ส่งให้เธอไปอยู่ตำหนักเย็นนั่นเอง เธอรีบก้มหน้าลงพื้นก่อนจะก้าวถอยหลังไปหาหลินเสียงที่ยืนถือถาดชาและขนมอยู่

“ถวายพระพรฝ่าบาท” เหล่าสนมย่อกายน้อมคำนับพร้อมเพรียงกัน        

หลิวเซียงเอ๋อร์ค่อย ๆ เงยหน้าจ้องมองใบหน้าร่างสูงที่ดูงดงามกว่าชายใดที่เธอเคยพบมา หากแต่บางสิ่งที่สะดุดตาคงเป็นดวงตาคมดุจดังเหยี่ยวนั่นที่ทำให้เธอกลับนึกถึงใครบางคน

‘เฟอร์เฟคที่สุด ช่างเป็นฮ่องเต้ที่รูปโฉมงดงามราวมาจากสรวงสวรรค์ ไม่แปลกใจเลยเหตุใดสนมหลิวถึงได้ลุ่มหลงในฮ่องเต้นัก ทั้งที่มีชายหนุ่มรูปงามข้างกายแท้ ๆ ’ เธอมองพิจารณาใบหน้าคมเข้ม คิ้วเรียงเฉียงรับกับใบหน้า

“เจิ้นเพียงยุ่งงานราชกิจมากไปหน่อย ไม่คิดว่าสนมหลิวจะคิดเช่นนี้ เช่นนั้นเจิ้นจะให้เหิงกงกงหายามส่งตัวเจ้าเข้าหอดีหรือไม่” ฮ่องเต้หนานรั่วหานยกยิ้มอย่างพอใจ เขามิเคยเห็นสีหน้าซีดๆ ของนางยามตกใจ และสีหน้าแดง  ระเรื่อราวผลเชอรี่ยามเขินอาย เหล่าสนมได้ยินต่างค้อนสายตามองนาง แต่ก็มิมีผู้ใดกล้าเอ่ยขัด

“ฝ่าบาทกระหม่อมจะหายามเข้าหอพระสนมหลิวซูเฟยให้พ่ะย่ะค่ะ หากแต่ฤกษ์ยามอาจมิทันพระทัยพระองค์ได้ข้าน้อยขอประทานอภัย” น้ำเสียงเอ่ยขึ้นจมูกราวดัดให้ฟังดูนุ่มนวล แต่สำหรับหลิวเซียงเอ๋อร์ช่างเป็นเสียงที่สร้างความกังวลใจให้เธอนัก

‘โชคดีที่ยุคนี้จะทำอะไรก็ต้องมีพิธีรีตอง มิฉะนั้นเห็นทีเราคงจะรอดพ้นยาก ไม่ตายเสียก่อนก็คงตกเป็นรองฮ่องเต้เมียเยอะคนนี้แน่’ หลิวเซียงเอ๋อร์นึกว่ากล่าวเขาอยู่ภายใน

“เช่นนั้นหม่อมชั้นทูลลาเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์ย่อกายอย่างน้อบน้อม

"เดี๋ยวก่อนเจิ้นมีเรื่องต้องคุยกับเจ้า” เอ่ยจบฮ่องเต้หนุ่มก็ได้แต่เอามือไขว้หลังเดินตรงไปยังศาลาริมน้ำ เหล่าขันทีและนางกำนัลที่ติดตามต่างรู้หน้าที่ทำได้เพียงยืนรอห่างราวครึ่งลี้¹ ส่วนสนมสองนางยืนมองหน้ากันอย่างสงสัย หลิวเซียงเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าอย่างเต็มปอดก่อนจะเดินตรงไปยังศาลานั่น

หลิวเซียงเออร์ค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างช้า ๆ บนสะพานไม้โค้งเธอมีความรู้สึกเหมือนภาพด้านหน้าวูบไหว กลับมีภาพซ้อนทับ มันเป็นภาพหญิงสาวสองนางกำลังยืนชมดอกบัวก่อนที่หญิงนางหนึ่งที่เธอดูคุ้นตาจะเดินเข้าหาอีกสตรีร่างบาง ภาพที่เห็นเริ่มชัดเจนทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้วหญิงสาวที่เธอเห็นก็คือ สนมหลิวซูเฟย และสนมจูเสียนเฟย ที่กำลังตกลงไปในสระบัวก่อนภาพจะกลับมาสู่ปกติ ร่างบางทรุดตัวลงมือสองข้างทำได้เพียงเกาะขอบสะพานเพื่อทรงตัว ฮ่องเต้หนานรั่วหานเห็นใบหน้านางขาวซีด

“เจ้าเป็นเช่นไร” ฮ่องเต้หนานรั่วหานเอ่ยถามก่อนจะยืนมือเพื่อรั้งร่างบางให้ลุกยืน

“หม่อมชั้นแค่รู้สึกวิงเวียนเท่านั้นเพคะ”

“เช่นนั้นเจิ้นจะให้นางกำนัลส่งเจ้ากลับตำหนักเสียก่อน”

“มะ..มิเป็นไรเพคะ!!” หลิวเซียงเอ๋อร์รีบปฏิเสธ เธอเป็นเพียงสตรีในวังหลังหากทำสิ่งใดไม่ถูกใจในวันนี้ต่อไปเธอคงจะอยู่ยาก สู้เธอยอมรับฟังสิ่งที่เขาอยากจะเอื้อนเอ่ยอย่างน้อยก็ยังพอสู้หน้ากันได้

“เช่นนั้นเจิ้นจะมิถ่วงเวลาเจ้ามาก” บรุษร่างสูงยืนไขว้หลังหันมองออกไปนอกศาลากลางสระบัว สันจมูกที่โด่งรับกับคิ้วเข้มทำให้ใบหน้าด้านดูสง่าผ่าเผยเป็นอย่างยิ่ง

“เพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์กุมมือประสานยกขึ้นเล็กน้อยพอดูงาม เธอค่อยๆ ปรับเปลี่ยนท่าทางจากที่ผ่านตามาบ้างจนพอจดจำทำได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ก็ถือว่าเริ่มคุ้นชิน

“เหตุใดวันนั้นเจ้าจึงได้ผลักสนมจูเสียนเฟย” หลิวเซียงเออร์ยืนจ้องใบหน้าด้านข้างฮ่องเต้หนุ่ม เธอไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดีในเมื่อภาพที่เธอเห็นเมื่อซักครู่ใครเห็นก็ต้องเข้าใจว่าเธอเป็นคนผลักสนมจูเสียนเฟยตกลงไปเป็นแน่

“เป็นเหตุบังเอิญเพคะ”

“บังเอิญ!! มิใช่เจ้าตั้งใจกันแน่หรือ”

“เหตุใดหม่อมชั้นต้องผลักสนมจูด้วย ในเมื่อหม่อมชั้นก็ตกลงในสระบัวนั่นเช่นกัน”

“แล้วเจิ้นจะรู้ได้เช่นไรว่าเจ้ามิได้โป้ปดเจิ้น” ร่างสูงหันหน้ามองแววตาเขาช่างดุราวกับราชสีห์ที่มองกวางน้อย

“หม่อมชั้นขอประทานอภัย หากพระองค์จะทรงเชื่อหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับพระองค์แล้วเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์หลบสายตามองต่ำ 

“พระสนม..เหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนั้น เจ้าเห็นว่าเจิ้นเป็นคนจิตใจคับแคบหรือกระไร”

“หม่อมชั้นไม่มีพยานและหลักฐาน แล้วจะให้หม่อมชั้นหาสิ่งใดมากราบทูลฝ่าบาทได้เพคะ”

‘สนมหลิวท่านหาเรื่องให้ข้าลำบากแล้ว’ ร่างบางก้าวถอยหลังเพราะถูกร่างสูงที่กำลังขยับก้าวเข้าใกล้

“ครั้งนี้เจิ้นจะอภัยให้เจ้า หากมีครั้งหน้าอย่าหาว่าเจิ้นข่มเหง” ฮ่องเต้หนานรั่วหานสะบัดแขนเสื้อก่อนจะเดินออกจากศาลากลับตำหนักหลงเฉียวกงอย่างไม่พอใจ

¹ 1 ลี้ = 500 เมตร

​