ตอนที่ 4

ซ่งลี่ถิงใช้เวลาในตอนเช้าตรู่ของทุกวันในการเรียนรู้วิธีการเดินพลังปราณรักษาประสานกระดูกจากท่านอาจารย์ซุน ช่วงสายก็เดินทางไปดูที่ดินที่เป็นสินเดิมของมารดา เมื่อมาถึงก็พบว่ามันรกร้างมากพอสมควร หากจะปรับปรุงคงต้องใช้แรงกายไม่น้อย

ที่ดินของนางกินพื้นที่ภูเขากว่าครึ่งลูก ส่วนอีกครึ่งนั้นเป็นไร่ชาของตระกูลจง หญิงสาวจึงคิดที่จะเข้าไปดูไร่ชาของเขาเสียหน่อย แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าไร่ชาดังกล่าวถูกปล่อยทิ้งไร้คนดูแลมานาน

ท่านลุงหม่าเป็นผู้ยกเก้าอี้ล้อเลื่อนลงมาจากรถม้าก่อนจะให้ซ่งลี่ถิงใช้นั่งโดยมีซานซานเป็นผู้เข็น ในขณะที่เข้ามาในไร่ก็พบเข้ากับหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเดินสวนออกมาพอดี

"พี่สาว ได้โปรดหยุดก่อนเถิด" สตรีผู้นั้นมองดูซ่งลี่ถิงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยตอบ

"แม่นางผู้นี้มีอันใดงั้นหรือ"

"ข้าอยากจะรู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของไร่ชาแห่งนี้หรือเจ้าคะ"

"เจ้าของไร่ชาแห่งนี้ตายจากไปเมื่อหลายเดือนก่อน เหลือเพียงบุตรสาวกับแม่เฒ่าที่นอนป่วยอยู่ในเรือน"

"แล้วข้าจะพบพวกนางได้ที่ใดหรือเจ้าคะ"

"ท่านอยากจะพบนางด้วยเหตุใดกัน หรือสนใจอยากจะซื้อไร่ชาแห่งนี้"

"แล้วเจ้าของไม่ขายงั้นหรือ" หญิงผู้นั้นทำท่าทางราวกับยากที่จะเอ่ย ก่อนจะหันซ้ายแลขวาแล้วเอ่ยต่อ

"ขายน่ะก็ขายอยู่หรอก แต่แม่นางท่านจะสู้ราคาไหวหรือ"

"แพงมากหรือเจ้าคะ"

"อืม แพงมากเลยทีเดียว ยัยเฒ่าผู้นั้นป่วยหนักจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก ผู้เป็นบุตรสาวของเจ้าของไร่แห่งนี้จึงอยากจะขายในราคาที่สูงมาก"

"อ๋อ เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นรบกวนพี่สาวช่วยนำทางข้าไปพบพวกนางได้หรือไม่เจ้าคะ" สตรีผู้นั้นมีท่าทีลังเล ซ่งลี่ถิงจึงได้ส่งสัญญาณบางอย่างให้ซานซาน หญิงสาวเดินเข้าไปก่อนที่จะยัดถุงเงินใส่มือของนางทันที

"พี่สาวท่านช่วยนำทางให้คุณหนูของข้าทีเถิดเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น ก็ได้ พวกเจ้าตามข้ามาทางนี้" เมื่ออีกฝ่ายรับปาก ซ่งลี่ถิงจึงได้หันไปส่งยิ้มให้กับสาวใช้ของตน ก่อนที่ซานซานจะมาทำหน้าที่เข็นรถเลื่อน

"คุณหนูคิดจะซื้อที่นี่หรือเจ้าคะ"

"เจ้าชอบหรือไม่" ซ่งลี่ถิงไม่ได้ตอบแต่กลับย้อนถามสาวใช้ส่วนตัว

"ที่นี่งดงามเจ้าค่ะ เพียงแต่ขาดการดูแล หากดูแลดี ๆ ก็คงจะงดงามไม่น้อย"

"ถูกต้องแล้วละ"

เมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงเรือนที่ค่อนข้างเก่าเพราะไร้การดูแลมานาน ก็พบกับสตรีใบหน้าเกลี้ยงเกลาผู้หนึ่งเดินออกมาจากเรือน ก่อนจะเอ่ยทักสตรีที่นำทางซ่งลี่ถิงมา

"ท่านป้าจ้านเหตุใดจึงเดินย้อนกลับมาเล่า แล้วนี่ผู้ใดมากับท่านงั้นหรือ"

"หนิงเอ๋อร์ คุณหนูท่านนี้อยากจะพบเจ้า"

"พบข้า... ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ"

"เอ่อคือ..."

"เช่นนั้นเชิญคุณหนูท่านนี้ที่ศาลาจะดีกว่า ข้าจะไปนำชามาให้ท่านเจ้าค่ะ" ซานซานเข็นรถเลื่อนของนายสาวไปยังศาลาใกล้ ๆ ก่อนจะขัดล้อมิให้เคลื่อนที่ จงเซียนหนิงเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำชาที่พึ่งต้มใหม่ กลิ่นหอมของมันทำให้ซ่งลี่ถิงรู้สึกผ่อนคลาย ก่อนจะนึกไปถึงชีวิตเดิมในโลกก่อน

ปิงปิงเป็นหญิงสาวที่อายุเพียงยี่สิบปี แต่ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ดูแลไร่ชา กว่าพันไร่ของตระกูลเพียงเพราะเธอเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวทั้งบิดามารดาก็ยังมาประสบอุบัติเหตุจากไป ทำให้เธอในวัยเพียงสิบเจ็ดปีที่ควรจะได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่ดี กลับต้องออกมาดูแลไร่ชา ล้มลุกคลุกคลานอยู่นานพอสมควรกว่าจะเป็นหลักให้กับคนงานในไร่ได้ ไม่คิดว่าผ่านมาไม่กี่ปี ชาจากไร่ของเธอจะถูกส่งขายไปทั่วโลก แต่ในเมื่อเธอจากมาเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าไร่ชาของเธอจะเป็นเช่นไร คนงานนับพันคนนั้นจะอยู่อย่างไร แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ก่อนหน้านี้เพียงเพราะต้องการส่งใบชาขายไปทั่วโลก ระบบของบริษัทจึงได้มีการเปลี่ยนแปลงมีคณะกรรมการ รวมถึงรองประธานบริษัท เพราะฉะนั้นแม้ไม่มีเธอสักคนพนักงานเหล่านั้นก็คงจะไม่เป็นอันใด

"ชานี้กลิ่นหอมยิ่งนัก"

"เจ้าค่ะ เป็นชาจากที่ไร่ของข้าเอง"

"เหตุใดท่านจึงไม่สานต่อทำไร่ชาแห่งนี้เล่าเจ้าคะ"

"ยอมรับตามตรงว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยมีความรู้เกี่ยวกับชาเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อให้ข้าอยู่แต่ในเรือน หลังจากท่านพ่อจากไปทำให้ข้าไม่รู้สิ่งใดเลย ไร่ชาแห่งนี้จึงได้เป็นอย่างที่ท่านเห็น" ซ่งลี่ถิงพยักหน้า เด็กสาวตรงหน้าอายุไม่ต่างจากนางมากนัก สตรีตัวแค่นี้จะดูแลกิจการใหญ่โตนี้เพียงลำพังได้อย่างไรกันย่อมลำบากไม่น้อย

"เช่นนั้นหากข้าจะขอซื้อไร่ชาแห่งนี้เพื่อนำไปดูแลต่อเล่า ท่านจะว่าอย่างไร"

"ท่าน อยากจะซื้อที่นี่หรือเจ้าคะ"

"ถูกต้องแล้ว"

"ความจริงข้าก็ต้องการจะขาย แต่คนเหล่านั้นกล่าวว่ามันแพงเกินไป จึงพยายามจะกดราคาข้าซึ่งหากขายในราคาที่ถูกกว่านี้ข้าคงมิอาจขายให้ท่านได้ เพราะข้าเองก็ต้องนำเงินนั้นมารักษาท่านย่าที่ป่วยอยู่เช่นกัน"

"ข้าเข้าใจท่าน" ซ่งลี่ถิงกล่าวขึ้นอย่างเห็นใจอีกฝ่าย ทำให้จงเซียนหนิงรู้สึกดีกับนางไม่น้อย

"ท่านเรียกราคามาได้เลยเจ้าค่ะ" จงเซียนหนิงมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไร่ชาแห่งนี้กินพื้นที่ภูเขาลูกนี้กว่าครึ่งลูก พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกจัดสรรเป็นแปลงชาเกือบทั้งหมดแล้ว ท่านเพียงแค่ดูแลเพิ่มเท่านั้น ข้าคิดราคาเพียงสามหมื่นตำลึงทองเจ้าค่ะ" ซานซานที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับตาโต สามหมื่นตำลึงทองงั้นหรือแพงมากจริง ๆ ก่อนจะหันมาสบตากับซ่งลี่ถิง ที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่ได้ยินราคา

หญิงสาวกำลังคิดคำนวณ หากจะกล่าวว่าแพง ราคานี้ก็แพงมากจริง ๆ แต่หากกล่าวถึงความคุ้มค่าก็เรียกได้ว่ายังพอมีความคุ้มค่าอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ เพียงแต่จัดสรรคนเข้ามาดูแลเพิ่มเติมมากหน่อยก็สามารถใช้งานได้ทันที ส่วนคุณภาพชาที่นี่ก็ค่อนข้างดี หากดูแลเอาใจใส่ขึ้นอีกหน่อยก็คงจะมีราคาไม่น้อยเลยทีเดียว ก่อนที่นางจะตัดสินใจตอบตกลง

"ข้าตกลงซื้อที่นี่ ไม่ทราบว่าท่านสะดวกขายให้ข้าได้เมื่อใด"

"ทะ ท่าน ยินดีซื้อหรือ"

"อื้ม"

"ไม่ต่อราคาข้าบ้างเลยหรือ"

"อื้ม" ซ่งลี่ถิงส่ายหน้า ก่อนจะยกยิ้ม

"ชะ เช่นนั้นอีกสามวันดีหรือไม่"

"ได้ ประเดี๋ยวข้าจะส่งคนของข้ามาทำการซื้อขายกับท่านที่นี่ เพราะข้าคงไม่สะดวกเท่าใดนัก"

"ได้ เจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นวันนี้ ข้าขอตัวก่อน" ซ่งลี่ถิงก้มศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยเป็นการกล่าวอำลาก่อนจะให้ซานซานเข็นนางกลับมายังรถม้าตรงทางเข้า โดยที่มีท่านลุงหม่ารออยู่บนรถม้า หลังจากที่ขึ้นไปบนรถม้าแล้ว ซานซานก็ยังรู้สึกกังวลไม่น้อยจึงเอ่ยกับนายสาวของตน

"คุณหนูคิดจะซื้อที่นี่จริง ๆ หรือเจ้าคะ"

"ถูกต้อง"

"แต่บ่าวคิดว่าที่นี่แพงเกินไป"

"ไม่แพงสักนิด"

"คุณหนู บ่าวรู้ว่าคุณหนูมีสินเดิมของฮูหยินมากนักแต่ว่าหากใช้จ่ายเช่นนี้ จะหมดเอาได้นะเจ้าคะ"

"ไม่หมดหรอก ประเดี๋ยวค่อยหาเพิ่ม"

"คุณหนู!"

"ท่านลุงหม่าคงเดินสำรวจจนรอบแล้วกระมังเจ้าคะ"

"เรียบร้อยแล้วขอรับ"

"เป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่"

"เป็นอย่างที่คุณหนูคาดเอาไว้ขอรับ ที่ดินตรงบริเวณสินเดิมของฮูหยินที่คาบเกี่ยวมาถึงที่ดินในไร่ชาแห่งนี้มีสินแร่อยู่จริง ๆ ขอรับ"

"ดี! ข้าคิดว่าจงเซียนหนิงก็คงจะรู้เรื่องนี้ดีจึงได้เรียกราคาที่สูงลิบถึงเพียงนี้"

"คุณหนู หมายถึง แร่ทองคำหรือเจ้าคะ" ซานซานที่ได้ยินคุณหนูกับท่านลุงหม่าสนทนากันก็พลันตกใจจนต้องยกมือป้องปาก ก่อนจะมองมายังคุณหนูของนางอย่างรู้สึกนับถือ ที่แท้คุณหนูก็รู้เรื่องนี้แล้วจึงได้ยอมควักเงินซื้อไร่ชาแห่งนั้น

"ถูกต้อง" ซ่งลี่ถิงเห็นท่าทางของสาวใช้ก็ให้นึกขบขันยิ่งนัก ก่อนจะมองเหม่อออกไปยังนอกหน้าต่าง อยู่ ๆ ท่านลุงหม่าก็หยุดชะลอความเร็วของรถม้าลง

"มีอันใดหรือเจ้าคะ"

"คุณหนู ดูเหมือนข้างหน้าจะมีคนกำลังต่อสู้กันอยู่ขอรับ"

"เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะคุณหนู"

"ท่านลุงหม่าจอดรถม้าตรงนี้ก่อนเถิด"

"ขอรับ" หม่าถังหยิบกระบี่ขึ้นมาจับกระชับไว้ที่มือ อย่างต้องการเตรียมพร้อม ในขณะที่เสียงต่อสู้กันดังใกล้เข้ามาทุกที ๆ