ตอนที่ 3

เดิมทีปิงปิงเป็นแค่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเหมือนกับซ่งลี่ถิง แม้ว่านางจะเคยร่ำเรียนวิชาป้องกันตัวมาบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับมีฝีมือหรืออาจจะเรียกได้ว่าห่วยก็อาจจะเป็นได้

เมื่อเห็นการฝึกที่ซุนปินเฉินเตรียมไว้ให้นาง หญิงสาวก็รับรู้ได้ในทันทีว่านี่ไม่ใช่แนวทางของนางเลยแม้แต่น้อย แต่หากจะเอ่ยปฏิเสธไปตรง ๆ ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียน้ำใจ จึงได้ทนฝืนฝึกไปนานกว่าเจ็ดวัน หลังจากฝึกเสร็จก็แทบรากเลือด นอนสลบอยู่บนเตียง

วันที่แปดซุนปินเฉินที่เห็นท่าทางของหญิงสาวจึงได้เอ่ยขึ้นแทน

"เจ้าเลิกฝึกเถิด ข้าจะสอนเจ้าเดินพลังปราณเพื่อใช้เคล็ดวิชารักษาเพียงอย่างเดียวก็พอ ร่างกายของเจ้าไม่เหมาะที่จะฝึกวรยุทธ์" หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เกิดเป็นประกายราวกับยินดีเหลือแสน ก่อนจะรีบเก็บสายตานั้นเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างเศร้า ๆ

"จริงหรือเจ้าคะ" ซุนปินเฉินที่เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวก็ให้นึกหมั่นไส้ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้นก็ฝึกต่อ"

"ไม่ ๆ ท่านอาจารย์ ท่านกล่าวว่าร่างกายของข้าไม่เหมาะที่จะฝึก เราก็ไม่ควรที่จะฝืนฝึกต่อไป ศิษย์ย่อมเชื่อฟังท่านเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อมอย่างที่สุด เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาเสียก่อน

"หึหึ เช่นนั้นวันนี้เจ้าไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่"

"เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านอาจารย์"

ซ่งลี่ถิงรู้ว่าอีกฝ่ายเพียงต้องการทรมานนางเท่านั้น เพราะหญิงสาวก็รับรู้ได้ว่าร่างกายนี้ไม่เหมาะที่จะฝึกวรยุทธ์จริง ๆ การเป็นคนธรรมดา ๆ ง่ายกว่ากันเยอะ แต่ถึงอย่างไรการป้องกันตนเองก็ควรจะมีอยู่บ้างเพื่อไม่ให้ถูกรังแก ซ่งลี่ถิงรู้สึกว่าตนเองมีพลังงานบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกาย การขยับตัวหรือก็คล่องแคล่วขึ้นมาก เดินเหินหรือก็เบาและรวดเร็วขึ้น หรือจะเป็นผลมาจากปราณพิเศษเช่นที่อาจารย์กล่าว 

"ซานซาน"

"เจ้าค่ะคุณหนู" 

"เจ้าไปเรียกท่านลุงหม่าให้ข้าทีเถิด"

"ได้เจ้าค่ะ" เพียงไม่นานหม่าถังก็มาถึง

"คุณหนู มีอันใดให้บ่าวรับใช้หรือขอรับ"

"ท่านลุงได้นำสิ่งของที่เราเตรียมไว้ มาด้วยหรือไม่"

"บ่าวนำมาด้วยทั้งหมดขอรับตามที่ผิงมาหม่าและคุณหนูเตรียมเอาไว้"

"ดีมาก แล้วรถเข็นล้อเลื่อนของข้าเล่า"

"จวนจะเสร็จแล้วขอรับ"

"ดี เสร็จแล้วก็นำมาให้ข้า" ซานซานนึกสงสัยตั้งแต่วันแรกว่าเหตุใดคุณหนูจึงได้สั่งให้ท่านลุงหม่าทำรถเข็นล้อเลื่อนคันนั้นขึ้นมา ก่อนจะสอบถามหญิงสาวขึ้น

"คุณหนู มิใช่ว่าท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงต้องแกล้งทำเป็นว่ายังพิการอยู่"

"ข้าหายดีในเวลาอันสั้นถึงเพียงนี้ คนเหล่านั้นต้องนึกสงสัยเป็นแน่ และข้าก็ไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้ว่าข้าหายดีแล้ว จะได้ไม่มีใครมายุ่งเกี่ยวกับข้าอีก"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง คุณหนูของบ่าวฉลาดยิ่งนัก"

"ท่านลุงหม่า รบกวนท่านขนข้าวของเหล่านั้นมาให้ข้าทีเถิดเจ้าค่ะ"

"ได้ขอรับคุณหนู บ่าวจะนำมันมาให้ท่านเดี๋ยวนี้"

หีบไม้ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจำนวนสี่หีบถูกยกเข้ามาในห้อง ก่อนจะถูกเปิดออก ก็พบเพียงหนังสือและเสื้อผ้าวางอยู่ด้านบน หากแต่พอหยิบข้าวของเหล่านั้นออกแล้วเปิดช่องลับด้านล่าง ก็พบกับทองคำ จำนวนสามหีบ ส่วนอีกหีบล้วนเป็นเครื่องประดับล้ำค่า ภายในหีบเครื่องประดับมีกล่องไม้เล็ก ๆ วางรวมกันอยู่และเมื่อซ่งลี่ถิงหยิบขึ้นมาเปิดดู ก็พบว่าภายในบรรจุเป็นไข่มุกเม็ดโตขนาดเล็กกว่าไข่ไก่ครึ่งหนึ่งอยู่ภายในหลายสิบเม็ด แล้วยังมีเล็กกว่าขนาดใหญ่ครึ่งหนึ่งอยู่อีกเต็มกล่อง

"นี่ ๆ นี่มันไข่มุกไม่ใช่หรือเจ้าคะ" ซ่งลี่ถิงหันไปเอ่ยกับชายชรา ก่อนที่อีกฝ่ายจะยกยิ้มขึ้น

"ของเหล่านี้ล้วนเป็นของฮูหยินจัดเตรียมไว้ให้คุณหนูเพื่อออกเรือนขอรับ" ซ่งลี่ถิงพยักหน้าเบา ๆ ในยุคนี้ไข่มุกเม็ดโตเช่นนี้นับเป็นของล้ำค่า อีกทั้งราคายังแพงมหาศาล แม้ว่าจะมีเงินแต่ก็ใช่ว่าจะได้ครอบครองกันได้ง่าย ๆ แต่มารดาของซ่งลี่ถิงกลับมีมากจนล้นกล่องเช่นนี้ ย่อมไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

"สินเดิมของข้ามีเพียงเท่านี้หรือ"

"จริง ๆ แล้วมีร้านค้าและที่ดินอีกมากขอรับ เพียงแต่ฮูหยินใหญ่อ้างว่าจะนำไปดูแลให้ท่าน"

"หึหึ คิดจะฮุบสมบัติผู้อื่นละสิไม่ว่า..."

"บ่าวกับผิงมาหม่าแอบนำออกมาได้เพียงที่ดินแปลงนี้เจ้าค่ะ พวกนางคงเห็นว่ามันทั้งอยู่ไกลและรกร้าง ท่านลุงหม่ากล่าวว่ามันอยู่ในเจียงหนานไม่ไกลจากที่นี่มากนักเจ้าค่ะ"

"ไหนข้าขอดูหน่อย" ซ่งลี่ถิงยื่นมือออกไปรับโฉนดที่ดินแปลงนั้นมาดู ที่ดินจำนวนมากตั้งอยู่บนภูเขาเช่นนี้ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะไม่ได้ให้ความสนใจมันนัก

"ท่านลุงหม่าทราบหรือไม่ว่าที่ดินแปลงนี้อยู่ที่ใด"

"ทราบขอรับคุณหนู"

"เช่นนั้นช่วยพาข้าไปดูหน่อยได้หรือไม่"

"ได้ขอรับ"

เพราะเหตุการณ์ที่อยู่ ๆ ก็ถูกขับไล่มาอยู่บ้านเดิมทำให้ทุกคนล้วนได้รับประสบการณ์ ก่อนที่ผิงมาหม่าจะจัดเตรียมข้าวของเหล่านี้เอาไว้นานแล้วเผื่อว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีกคุณหนูของนางจะได้ไม่ต้องลำบาก ป่านนี้คนเหล่านั้นเข้าไปค้นห้องเก็บสินเดิมของนางแล้วไม่พบของมีค่าอย่างที่คาดไว้ก็คงจะรู้สึกเจ็บใจอยู่ไม่น้อย หึหึ

ทางด้านตระกูลซ่ง

"เหตุใดจึงไม่มีของมีค่าอันใดเหลือเลย" หลังจากที่ส่งบุตรสาวของสามีออกจากจวนไปแล้ว หนิงเหมยที่เป็นฮูหยินใหญ่เพียงหนึ่งเดียวของจวนก็ได้เข้ามารื้อค้นสินเดิมในเรือนของซ่งลี่ถิง ก่อนจะพบว่าภายในห้องเก็บสินเดิมของหญิงสาวนั้นมิเหลือสิ่งของมีค่าอันใดเลย มีก็เพียงแต่หีบเครื่องประดับธรรมดา ๆ ราวสี่ห้าหีบ ส่วนผ้าไหมหรือก็มิได้ล้ำค่าอันใด ทำให้นางเจ็บใจก่อนจะอาละวาดออกไปทันที

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ของมีค่ามีเพียงเท่านี้เองหรือ ช่างเสียเวลาข้ายิ่งนัก" หนิงเหมยรู้สึกโกรธแค้นซ่งลี่ถิงยิ่งนัก เดิมทีนางคิดว่าภายในห้องเก็บสินเดิมของหญิงสาวจะมีของมีค่ามากกว่านี้เสียอีก แต่พอมาค้นดูแล้วกลับไม่พบสิ่งใด ทำให้นางต้องกลับไปมือเปล่า โชคยังดีที่ร้านค้าและที่ดินมีมูลค่านั้นนางได้ยึดมาดูแลเองนานแล้วก่อนที่มันจะสร้างผลกำไรต่อปีให้นางมากมาย 

หนิงเหมยเป็นเพียงบุตรสาวเจ้าเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่ง ครอบครัวมิได้ร่ำรวย เพราะบิดานั้นมีอนุภรรยาและบุตรมากมาย ก่อนที่นางจะตัดสินใจเข้ามาขออาศัยอยู่กับผู้เป็นท่านป้านั่นก็คือแม่สามีในปัจจุบัน แล้วพบกับแม่ทัพซ่งก็เกิดตกหลุมรัก จากนั้นจึงใช้เล่ห์กลมารยาทำให้ชายหนุ่มตกหลุมพรางแล้วตบแต่งนางเป็นฮูหยินรอง ซึ่งในตอนนั้นเพราะมารดาของซ่งลี่ถิงไม่มีทายาทเสียทีหลังจากแต่งงานมานานถึงสามปี ทำให้แม่สามีบีบบังคับให้ซ่งหนิงเหอตบแต่งภรรยาอีกคน หลังจากแต่งงานหนิงเหมยก็ตั้งครรภ์บุตรชายคนโต ก่อนที่สามีจะไปออกศึก ผ่านมาสี่ปีหลังจากที่สามีกลับมาครั้งนี้ภรรยาทั้งสองก็ตั้งครรภ์บุตรสาว พร้อมกันทั้งสองคนแต่ด้วยหนิงเหมยต้องการช่วงชิงความรักของสามีมาเป็นของนาง จึงลงทุนทำตนเองหกล้มก่อนจะป้ายสีให้มารดาซ่งลี่ถิงว่าอีกฝ่ายเป็นคนทำร้ายนาง และในเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ หนิงเหมยคลอดบุตรก่อนกำหนดและมารดาของซ่งลี่ถิงก็ถูกสามีหมางเมินอย่างสมบูรณ์แบบ

ในยามที่มารดาของซ่งลี่ถิงคลอดเด็กน้อย สามีก็มิได้สนใจทั้งยังไม่เคยมาเหลียวแล จนกระทั่งล่วงเลยมากว่าสี่ปี แม่ทัพซ่งต้องออกศึกอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาก็ยังทำเช่นเดิมคือมิได้สนใจภรรยาเอกของเขาอีกเลย อำนาจในเรือนหลังก็ถูกฮูหยินรองหนิงเหมยช่วงชิงไป ก่อนจะเดินทางไปทำศึกสองแม่ลูกได้แอบมายืนมองบิดาและสามีอยู่ในที่ห่าง ๆ สายตาของเขาเหลือบมาเห็นเข้าก่อนจะเมินหนีไปไม่สนใจอีก โดยไม่คาดคิดว่าครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบหน้าของนาง

หลังจากสามีไปออกศึกได้ไม่นานมารดาของซ่งลี่ถิงก็ล้มป่วย ทั้งป่วยกายป่วยใจทำให้นางมิอาจอยู่ต่อสู้กับโลกใบนี้ได้อีกต่อไป หลังจากนอนป่วยติดเตียงอยู่นานนับปีอันซูเจินก็สิ้นใจ เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ซ่งลี่ถิงรู้สึกเกลียดชังตระกูลซ่งอย่างถึงที่สุด นางเกลียดชังแม่เลี้ยงของนาง เกลียดชังพี่สาว พี่ชาย น้องสาวของนางจนไม่อยากจะอยู่ในตระกูลนี้อีกต่อไป

คนที่นี่ล้วนแต่ใจร้ายกับนางทั้งสิ้น แต่เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของท่านปู่ที่เป็นเพียงคนเดียวที่ยังเมตตาต่อนางแววตาอาฆาตแค้นก็พลันสงบลงอย่างมาก ก่อนที่นางจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนราวกับคนไร้ตัวตน แต่ก็ไม่วายที่จะถูกรังแกเรื่อยมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เด็กสาวคิดเสมอว่าที่นี่ไม่เคยเป็นที่ของนางเลยแม้แต่วันเดียว...