ตอนที่2

" ถึงผมจะไม่ได้อยู่ฉลองกับคุณในวันนี้ แต่ผมก็ไม่ลืมของขวัญนะ"

กรวิชลุกขึ้นไปหยิบเอาของขวัญกล่องเล็กมายื่นให้ เห็นเธอมองด้วยสายตาเฉยชา เขาจึงเปิดกล่องออก หยิบสร้อยข้อมือเพชรสีชมพูออกมาสวมใส่ให้เธอ ภาพที่อลิสาจับมือเขาตัดเค้กผุดขึ้นมา เธอจำได้ว่าที่ข้อมือของอลิสาก็สวมสร้อยข้อมือแบบเดียวกัน เธอรีบถอดออกปาทิ้งไปอย่างรังเกียจ กรวิชมองหน้าเธอด้วยความไม่พอใจเรียกเธอเสียงดัง

" ฉัตร "

" อย่าเอาของที่ซ้ำกับคนอื่นมาให้ฉัน ฉันไม่ชอบ"

กรวิชถอนหายใจเฮือกใหญ่

" ผมทำงานทุกวันงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลือกวันก่อนไปทานอาหารกับลูกค้าที่ห้าง ผ่านร้านเพชรเห็นว่าสร้อยเส้นนี้สวยดีเลยซื้อมาให้คุณ ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ไว้ผมจะสั่งทำเส้นใหม่ให้"

ฉัตรฑริกาไม่สนใจ ยิ่งเห็นหน้าเขาความโกรธก็ยิ่งพลุ่งพล่าน เธอถือหมอนลุกขึ้นเดินออกไปนอนห้องข้างๆ กรวิชขมวดคิ้วมองตาม เขารู้ว่าเธอโกรธจึงไม่อยากพูดอะไรมาก รอให้เธออารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนเดี๋ยวเธอก็เข้าหาเขาเอง

ฉัตรฑริกาตื่นมาตอนสายของวัน เมื่อคืนพอย้ายห้องนอนปุ๊บหัวถึงหมอนก็หลับเลย มองดูนาฬิกา10โมงแล้ว เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง คนรับใช้เห็นเธอก็รีบยกอาหารมาวางบนโต๊ะ บ้านที่เธอทำเละเทะเมื่อคืนตอนนี้กลับสู่สภาพเดิม พวกคนใช้คงช่วยกันทำความสะอาดตั้งแต่เช้าแล้ว ฉัตรฑริกากินอาหารไปก็เลื่อนฟีดหาดูมินิซีรีย์ มีสายเรียกเข้าจากกัญญาพนักงานที่บริษัทที่คอยเป็นหูเป็นตาให้เธอโทรมา

" ว่าไงกัญ"

" คุณฉัตรคะฉันมีเรื่องจะบอกค่ะวันก่อนมีเลขามาใหม่เป็นผู้หญิงสวยมาก เอ่อสวยน้อยกว่าคุณฉัตรค่ะ ฉันเห็นเธอมีท่าทีสนิทสนมกับบอสกรมาก แบบว่ามากเกินงามอ่ะค่ะ บอสกรงี้ยิ้มตลอดเวลาเลย ฉันไม่เคยเห็นบอสกรยิ้มกว้างแบบนี้มาก่อนยังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ นี่สั่งขนมกับชานมมาเลี้ยงคนในบริษัทด้วยค่ะ"

" แล้วประวิทย์ไปไหนทำไมถึงรับเลขาใหม่"

" พี่ประวิทย์ลาไปงานศพญาติที่ต่างจังหวัด10วันค่ะ"

" ส่งภาพผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน"

" ได้ค่ะคุณฉัตร ฉันแอบถ่ายไว้แล้วจะส่งไปให้คุณเดี๋ยวนี้เลย"

ฉัตรฑริกาเปิดดูภาพที่กัญญาส่งมา เธอกำโทรศัพท์แน่น ที่แท้เลขาคนใหม่ก็คืออลิสานี่เอง เธอรีบหุนหันออกไปทันที

" คุณฉัตร"

" สวัสดีค่ะคุณฉัตร"

พนักงานที่เห็นฉัตรฑริกาเดินผ่านต่างทักทาย ทุกคนรับรู้ว่าที่บริษัทผ่านวิกฤติครั้งนั้นได้เป็นเพราะเงินทุนจากพ่อของฉัตรฑริกา อีกทั้งโครงการใหญ่ๆที่ทำกำไรให้บริษัทล้วนมาจากพ่อของฉัตรฑริกาทั้งนั้น นักลงทุนรายใหญ่ที่มาร่วมงานต่างก็ได้บารมีจากพ่อของเธอ 

" คุณฉัตรมาแล้ว ทางนี้ค่ะคุณฉัตร"

กัญญาเห็นฉัตรฑริกามาก็รีบเข้าไปหา แล้วรีบไปเปิดประตูห้องทำงานของกรวิชให้

ภาพตรงหน้าที่เห็นทำเอาฉัตรฑริกาโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กรวิชกำลังอุ้มอลิสาทั้งสองหันมาเห็นก็ตกใจ ฉัตรฑริกาพุ่งเข้าไปผลักทั้งคู่จนล้มลงก่อนจะขึ้นคร่อมตบอลิสาไม่ยั้ง เพี๊ยะเพี๊ยะ

" นังหน้าด้าน ไม่มีปัญญาหาผัวรึไงถึงได้มาแย่งผัวฉัน"

กรวิชรีบเข้าไปดึงฉัตรฑริกาออก แต่ถูกผลักจนหงาย ไม่คิดว่าผู้หญิงเวลาโกรธจะแรงเยอะแบบนี้ เขาหันไปมองที่ประตูพนักงานมายืนมุงดูกันเต็มไปหมด

" มองอะไรกัน รีบมาช่วยห้ามสิ เร็วเข้า"

ทุกคนโบกมือส่ายหน้าพัลวัน กรวิชเข้าไปดึงฉัตรฑริกาอีกครั้ง

" ฉัตรพอได้แล้ว ฉัตรผมบอกให้พอไง"

กรวิชจับฉัตรฑริกาเหวี่ยงออกไปจากตัวอลิสา จนฉัตรฑริกาเซไปชนขอบโต๊ะ เขาไม่สนใจเข้าไปประคองอลิสาขึ้นมา 

" ว้ายคุณฉัตร"

กัญญารีบเข้าไปดูฉัตรฑริกา 

" คุณฉัตรเลือด เลือดไหลค่ะ บอสคะคุณฉัตรหัวแตกค่ะ"

ฉัตรฑริกาเอามือกุมหัวที่ปวดตุ๊บเลือดสดติดมือมา บางส่วนไหลย้อยลงมาอาบแก้มได้ยินว่าฉัตรฑริกาหัวเเตก กรวิชก็ตกใจรีบหันไปดู เห็นเลือดของเธอไหลออกมา เขาไม่คิดว่าเขาจะเหวี่ยงเธอแรงไปหน่อย ไม่รู้ว่าเมื่อกี้เธอไปชนตรงไหนจนหัวแตกได้ เขาเข้าไปจะดูแผลเธอแต่ถูกปัดมือออก

" อย่าแตะต้องตัวฉัน"

" ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเป็นแบบนี้ผมแค่ต้องการให้คุณหยุดทำร้ายสา"

" เธอเป็นห่าอะไรคุณถึงต้องอุ้มเธอ หรือว่าพิการเดินไม่ได้ นี่ไม่ใช่เลขาใหม่รึ ถ้าพิการเดินเองไม่ได้ก็ไม่ต้องมาทำงานจะได้ไม่มาเป็นภาระให้ผัวคนอื่นเขาอุ้ม"

" ฉัตร "

" ขอโทษค่ะ พอดีว่าฉันสะดุดล้มขาแพลงกร บอสกร เลยอุ้มฉันจะพาไปนั่งที่โซฟาแล้วคุณก็มาเห็นพอดี ฉันรู้ว่าบอสกรแต่งงานแล้วฉันไม่ได้"

" รู้ว่าเขาแต่งงานแล้วแต่ก็ยังอ่อยเขาไม่เลิกรู้ว่าเขามีเมียแล้วแต่วันครบรอบแต่งงานยังให้เขาไปจัดวันเกิดให้เธอ"

กรวิชตกใจมองหน้าฉัตรฑริกาไม่คิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ 

" ฉัตรเรื่องนี้ผมอธิบายได้ เมื่อวานสาเขาพึ่งทำงานวันแรก พอดีเป็นวันเกิดเขาผมก็เลย"

" ก็เลยจัดวันเกิดให้เธอยิ่งใหญ่อลังการ เค้กวันเกิดหลายชั้นราวกับเค้กงานแต่ง ยังจุดพลุดอกไม้ไฟเป็นร้อยดอก ช่างเป็นเจ้านายที่ดีจริงๆ ไม่ใช่สิ ช่างเป็นแฟนเก่าที่ทุมเทจริงๆ"

ทุกคนได้ยินที่ฉัตรฑริกาพูดก็พากันซุบซิบ

" พอได้แล้ว คุณกลับบ้านไปก่อนเรื่องนี้ไว้ผมอธิบายให้คุณฟังทีหลัง"

เขาจับแขนเธอดึงออกมาแต่เธอสะบัดหลุด

" ทำไม กลัวฉันเเฉความชั่วของพวกคุณเหรอ ทีกอดกันจูบกันในร้านอาหารยังไม่อายจะมาอายอะไรตอนนี้"

ทุกคนพากันส่งเสียงฮือฮา กรวิชใจหายวาบเธอเห็นเขากอดจูบกับอลิสาตอนไหน หรือว่าเธออยู่ที่ร้านอาหารนั้นด้วย ไม่ ไม่น่าเป็นไปได้ นอกจากจะมีคนรู้จักเธออยู่ที่นั่นแล้วส่งภาพไปให้เธอดู เมื่อคืนเขาก็แค่เผลอโอบเอวอลิสาตอนดูดอกไม้ไฟ เเล้วเขาก็ไม่ได้จูบเธอด้วย มีแต่ตอนที่เธอจูบแก้มเขาทีนึงเพื่อขอบคุณที่เขาจัดงานวันเกิดให้ ก็แค่นั้น

ฉัตรฑริกาจิกหัวอลิสาลากออกมาข้างนอกห้องพูดเสียงดัง

" ทุกคนมาดูหน้านังนี่ให้ชัดๆ มันชอบแย่งผัวชาวบ้าน ระวังผัวทุกคนไว้ให้ดี "

" ฉัตรพอแล้วปล่อยสาเดี๋ยวนี้ ปล่อย"

กรวิชดึงอลิสาออกมาจากฉัตรฑริกา อลิสาซบอยู่กับอกของเขาร้องไห้สะอีกสะอื้น

" ไล่เธอออกซะ พรุ่งนี้อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออยู่ที่บริษัทอีก"

พูดจบก็เดินออกไป

" สาไม่ผิด เธอสมัครเข้ามาทำงานอย่างถูกต้องตามกฎ ผมไม่มีสิทธิ์ไล่เธอออกแล้วก็จะไม่ทำด้วย "

ฉัตรฑริกาหยุดชะงักหันมามองด้วยสายตาเยือกเย็น

" งั้นก็เลือกเอาว่าจะให้เธอออก หรือจะให้บริษัทล้มละลาย"

" ทำไมคุณถึงไม่มีเหตุผลแบบนี้ เรื่องของผมกับสามันไม่มีอะไร"

เขาดันตัวอลิสาออกจะตามไปอธิบาย

" กร "

อลิสาดึงแขนเขาไว้ก่อนจะหมดสติ เขารีบอุ้มเธอขึ้นมา

" สา สา"

กรวิชรีบเร่งอุ้มอลิสาผ่านหน้าเธอไป เธอมองภาพนั้นอย่างเลือนลางก่อนสติจะดับวูบ