บทที่ 10 [1/2]

แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนผืนน้ำในสวนด้านหลังคฤหาสน์ แสงระยิบระยับราวกับเกล็ดแก้ว สะท้อนภาพศาลาไม้สีขาวกลางบึงบัวกว้างใหญ่ เสียงลมพัดผ่านปลิวให้กลีบดอกบัวพลิ้วไหวเหนือผิวน้ำ บรรยากาศแสนสงบที่เหมาะสำหรับกับการนั่งจิบชาของเซเรน่า

หญิงสาวอยู่ตรงม้านั่งในศาลากลางน้ำ สวมเดรสสีอ่อนเช่นทุกวัน เรือนผมถูกรวบหลวม ๆ อย่างเรียบง่าย ทว่ากลับชูความงามของใบหน้าราวกับผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า ขณะที่ตรงข้ามกับเซเรน่านั้น มีกอหญ้าที่ตอนนี้แทบจะกลายเป็น เงาตามติดของเธอไปแล้ว

“คุณเซเรน่าคะ~ วันนี้อากาศดีจังเลยนะคะ น้ำในบึงนี่ใสจังเลยค่ะ มองเห็นปลาด้วย” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์เกินจริง

“ค่ะ ที่นี่เลี้ยงปลาคาร์ปมานานแล้ว” เซเรน่าตอบเรียบ ๆ พลางมองปลาตัวเล็กที่แหวกว่ายใต้น้ำ

“คุณภาคินชอบปลาคาร์ปเหรอคะ?” กอหญ้าถามทันที

“ไม่แน่ใจค่ะ”

“เอ๊ะ~ ทำไมล่ะคะ เขาเป็นสามีของคุณนะคะ”

น้ำเสียงนั้นมีทั้งความอยากรู้และแฝงความเย้ยหยันอย่างแนบเนียน เซเรน่าจึงวางถ้วยชาที่ถืออยู่ลงช้า ๆ ก่อนตอบน้ำเสียงเรียบ ๆ

“บางเรื่อง ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรู้ค่ะ”

“คุณพูดเหมือนมีอะไรปิดบังเลยนะคะ” กอหญ้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

“คนเราล้วนมีพื้นที่ของตัวเองค่ะ แม้แต่ในความสัมพันธ์ที่ชื่อว่าสามีภรรยา”

“อืม…เข้าใจแล้วค่ะ” กอหญ้ายิ้มบางแต่แววตาเย็นลงวูบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองผืนน้ำแล้วพูดเบา ๆ

“ฉันอิจฉาคุณเซเรน่าจังเลยค่ะ…”

“อิจฉา?”

“ก็คุณมีทุกอย่าง ทั้งบ้านหลังใหญ่ สามีที่เพียบพร้อม และคนรอบข้างที่รักคุณ ต่างจากฉัน ที่ต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์” เธอหัวเราะแผ่ว ๆ

“ชีวิตของฉันไม่มีอะไรให้อิจฉาหรอกค่ะ” ใบหน้าสวยยกยิ้ม

ตั้งแต่ภาคินออกไปทำงานในตอนเช้า กอหญ้าก็เริ่มทำตัวแนบชิดเธอราวกับเงา ตามติดทุกย่างก้าว ทั้งพูดคุย และถามไถ่เรื่องเล็กเรื่องน้อยเกี่ยวกับภาคินราวกับพยายามสืบทุกอย่าง

ตัวอย่างเช่น...

“คุณภาคินเคยพาคุณไปเที่ยวที่ไหนบ้างคะ?”

“เขาชอบให้ของขวัญไหมคะ?”

“เขาเคยหึงคุณหรือเปล่า?”

คำถามร้อยเรียงไม่หยุด จนบางครั้งเซเรน่าต้องกลั้นหายใจ ไม่ให้ความเบื่อหน่ายหลุดออกมาทางน้ำเสียง

“บางเรื่องคุณกอหญ้าก็ไม่ควรถามนะคะ บางทีมันอาจเป็นเรื่องของคนสองคน” ” เซเรน่าพูดเสียงเรียบ

“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงเลยนะคะ แค่…อยากรู้จักเขาให้มากขึ้นเฉย ๆ”

กอหญ้าชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ แต่ในดวงตาของเธอกลับมีประกายบางอย่าง ราวกับคนที่ได้ยินคำตอบที่ต้องการแล้ว

หลังจากนั้นเวลาล่วงเลยผ่านไปครู่ใหญ่ของช่วงบ่าย แดดจึงเริ่มร้อนจัด ทำให้ลมในสวนอุ่นจนผิวรู้สึกแสบ แต่ถึงกระนั้นกอหญ้าก็ยังเดินตามเซเรน่าไม่ห่าง พร้อมรอยยิ้มบนหน้าเธอไม่เคยเลือนออกแม้แต่วินาทีเดียว

“คุณเซเรน่าคะ ดอกบัวที่นั่นสวยจังเลย ฉันขอดูใกล้ ๆ หน่อยได้ไหมคะ?”

“ระวังนะคะ พื้นตรงนั้นลื่น”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะระวัง~”

เสียงหวานของกอหญ้าลอยเคล้ากับเสียงลม ก่อนที่เหตุการณ์ทั้งหมดจะเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าไปบนขอบศาลาไม้ที่ทอดยื่นออกไปเหนือบึง แล้วทำท่าเหมือนกำลังเสียหลัก

“ว้าย—!”

“กอหญ้า—!”

เสียงหวีดดังพร้อมกับร่างบางที่เอนตัวไปข้างหน้าอย่างแรง เซเรน่ารีบคว้ามือเธอไว้ทัน แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอรู้สึกถึงแรงดึงสวนกลับมา แรงที่ไม่ใช่จากความตกใจ แต่เป็นแรงที่ตั้งใจรั้งเธอให้ร่วงลงไปด้วย ทำให้ร่างทั้งสองพลัดตกจากขอบศาลา เสียงน้ำกระเซ็นดังสนั่น บัวในบึงแตกกระจาย จวนกลีบดอกปลิวว่อน

ความเย็นของน้ำตีเข้าร่างทันที เซเรน่าพยายามว่ายขึ้น แต่กลับรู้สึกถึงแรงกดมหาศาลที่ถ่วงเธอลง ไม่ว่าเซเรน่าจะดิ้นรนเพียงใดกอหญ้ากลับดึงรั้งแขนเธอไว้แน่น!

“กอหญ้า ปล่อยฉันก่อน!”

เซเรน่าพยายามดึงแขนของเธอออกจากการเกาะกุม แต่หญิงสาวคนนั้นกลับทำท่าราวกับกำลังตะเกียกตะกาย ทั้งที่มือทั้งสองกลับขยุ้มแขนของเซเรน่าแน่น

และยังใช้มือกดหัวของเซเรน่าลงด้านล่าง จนเซเรน่ารู้สึกเหมือนอากาศในปอดของเธอกำลังจะหมด เธอจึงพยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้เพียงกลีบบัวที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ในเวลาเดียวกัน สายตาก็เริ่มพร่ามัว เสียงรอบข้างค่อย ๆ เบาบางลง เหมือนทุกอย่างถูกกลืนหายไปในความเย็นจัดของบึงบัว

“กอหญ้า!”

ไม่นานนักเสียงของภาคินดังขึ้นพร้อมฝีเท้าที่วิ่งมาตามสะพานไม้ เขาเพิ่งกลับจากข้างนอกและเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเต็มตา โดยไม่ลังเล เขากระโดดลงน้ำทันที แต่ร่างสูงกลับพุ่งเข้าหากอหญ้าที่กำลังโบกมือร้องขอความช่วยเหลือ แทนที่จะเป็นภรรยาของตัวเองอย่างเซเรน่า

ภาคินคว้ากอหญ้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะว่ายขึ้นฝั่งพร้อมอุ้มขึ้นจากน้ำในท่าเจ้าสาว โดยไม่สนใจน้ำที่หยดจากปลายผมหรือเสื้อของเขาที่เปียกโชกไปหมด และรวมไปถึงเซเรน่าที่กำลังจะจมลงก้นบึง

“กอหญ้า! เธอเป็นอะไรไหม!”