บทที่ 9 [2/2]

“คุณเซเรน่าคะ! คุณธันวามาหาค่ะ”

“พี่ธันวาเหรอคะ?” เซเรน่าพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะวางถ้วยชา “เชิญเขาเข้ามาเลย”

เพียงไม่นาน ธันวา ชายหนุ่มในสูทเรียบแต่ดูดี เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ใบหน้าคมเข้มและแววตาใจดีทำให้เขาดูเป็นพี่ชายที่ใครเห็นก็ต้องไว้ใจ

“เซเรน่า เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มของเขานุ่มนวล แต่แฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยม ๆ

“สบายดีค่ะพี่ธัน พี่มาทำไมคะ ไม่ได้บอกก่อน” เธอยิ้มอ่อน

“ฉันก็คิดถึงน้องสาวแสนสวยของฉันน่ะสิ จะมาหาไม่ได้เหรอ” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินเข้ามานั่งข้างเธอ พลางลูบหัวอย่างเอ็นดู

ในขณะที่ทั้งคู่ยืนคุยกันด้วยบรรยากาศอบอุ่น แต่ไม่นานกอหญ้าก็เดินเข้ามาใกล้ เสียงหวานใสเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ

“คุณเซเรน่ามีพี่ชายด้วยเหรอคะ” สายตาของกอหญ้าเปลี่ยนไปทันที เธอทำท่ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหวาน

“อืม” เซเรน่าตอบสั้น ๆ

“สวัสดีค่ะ คุณธันวาใช่ไหมคะ ฉันชื่อกอหญ้าค่ะ เป็นเพื่อนของคุณภาคิน”

ธันวาหันไปมอง หญิงสาวตรงหน้ามีรอยยิ้ม ดวงตากลมโตและท่าทีสุภาพจนไม่มีอะไรให้ตำหนิ เขาจึงยกยิ้มสุภาพตอบกลับ

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” กอหญ้าตอบเสียงแผ่ว แต่สายตาเป็นประกายแปลก ๆ ราวกับซ่อนบางอย่างไว้ในรอยยิ้ม

ในขณะที่เซเรน่าสังเกตอยู่เงียบ ๆ กอหญ้าก็ทำท่าก้มหน้าเล็กน้อย เหมือนจะอาย และพูดเสียงเบาจนฟังดูอ่อนโยนเกินจริง

“พี่ฉันน่ะเหรอ ใจดี?” เซเรน่าหัวเราะ “ไม่หรอกค่ะ พี่ธันวาเข้มงวดจะตาย”

“ไม่เห็นจะเหมือนเลยค่ะ ดูอบอุ่นออกค่ะ”

“ชมเกินไปแล้วครับ” ธันวายิ้มบาง ๆ

“ฉันก็แค่พูดตามที่เห็นค่ะ” กอหญ้าหัวเราะคิกคัก พลางเอียงคอเล็กน้อย

หลังจากนั้นกอหญ้ายังคงพูดด้วยท่าทีไร้เดียงสา ถามเรื่องดอกไม้ เรื่องธุรกิจของธันวาอย่างสนอกสนใจเกินจำเป็น และทุกครั้งที่ธันวาตอบ เธอจะยิ้มละไมเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งถูกชม

“คุณธันวาทำงานเก่งมากเลยนะคะ ถึงว่าทำไมคุณเซเรน่าถึงพูดถึงพี่ชายบ่อย ๆ”

“เหรอครับ เซเรน่าพูดถึงพี่ด้วยเหรอ”

“ค่ะ เธอบอกว่าพี่ชายรักและตามใจเธอที่สุดเลย~”

“…”

เซเรน่ากลอกตาอย่างระอากับการกระทำของกอหญ้า เธอจำได้ว่าไม่เคยพูดถึงพี่ชายของเธอด้วยซ้ำ ไม่งั้นหญิงสาวตรงหน้าก็ต้องรู้ตั้งแต่แรกแล้วสิว่าเธอมีพี่ชาย

กอหญ้า ตอนฉันอ่านนิยายเรื่องนี้ ฉันจำได้ว่าเธอไม่ได้มีนิสัยแบบนี้นะ...

ในขณะที่เซเรน่ากำลังคิดในใจ เสียงใสของกอหญ้าก็พูดคุยจนแทบไม่ให้เซเรน่าแทรกบทสนทนา บางจังหวะก็หัวเราะเสียงใส บางจังหวะก็เอียงศีรษะอย่างอาย ๆ เสมือนกำลังโปรยเสน่ห์โดยไม่ตั้งใจ ทั้งที่ทุกอย่างราวกับถูกคำนวณอย่างไว้แล้ว

“คืนนี้พี่ว่าจะชวนเซเรน่าไปกินข้าวข้างนอกหน่อย ไปไหม” จนกระทั่งธันวาหันไปพูดกับน้องสาว

“ไปสิคะ ไม่ได้ออกไปข้างนอกนานแล้วด้วย”

“ถ้าอย่างนั้น--”

“ฉันไปด้วยได้ไหมคะ?”

ทันใดนั้นเสียงของกอหญ้าดังขึ้นแทรกทันที โดยไม่รอให้ธันวาพูดจนจบ ทั้งคู่หันมามองพร้อมกัน เซเรน่าเลิกคิ้วกับการกระทำของเธอคิ้ว ส่วนธันวายิ้มเก้อ ๆ

“เอ่อ…แน่นอนครับ ถ้าไม่ติดอะไร”

“ขอบคุณค่ะ ฉันอยากรู้จักคุณเซเรน่าให้มากกว่านี้ด้วย” กอหญ้ายิ้มกว้างทันที

เย็นวันนั้น หลังจากกลับจากร้านอาหารและธันวากลับไป เซเรน่าเดินกลับเข้าห้องอย่างเงียบ ๆ เธอถอดต่างหู วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะนึกย้อนไปยังร้านอาหารในวันนี้ เธอไม่คิดว่ากอหญ้า นางเอกผู้สดใสและใสซื่อนิสัยเนื้อแท้ของเธอจะเป็นเช่นนี้

“ในนิยายเธออาจเป็นนางเอกที่แสนดี…” เซเรน่าพูดกับตัวเองเบา ๆ

“แต่ในโลกแห่งความจริง ผู้หญิงที่รู้จักยิ้มในเวลาที่เหมาะ แกล้งอายในจังหวะพอดี และเอียงหัวได้ถูกองศา... มักจะอันตรายที่สุดเสมอ”