บทที่ 26 [1/2]

แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น เสียงนกร้องแว่วจากระเบียงด้านนอก ผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากแจกันข้างโซฟาลอยแตะปลายจมูก ปลุกให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ปรือตาขึ้น เปลือกตาทั้งสองหนักอึ้งจากความอ่อนแรงและพิษบาดแผลที่ยังไม่หายดี

ภาพแรกที่ไซรัสเห็นคือใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างโซฟา เธอเอนศีรษะพิงแขนที่วางบนโซฟา เส้นผมยาวสลวยปรกลงบนแก้มขาว ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างอ่อนแรงในขณะหลับพริ้ม ดวงหน้าสวยนั้นดูเปราะบางจนไม่น่าเชื่อว่า เธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่ลากเขาออกจากตรอกมืดเมื่อคืน

ไซรัสขยับตัวช้า ๆ เสียงหอบเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อแผลบริเวณท้องตึงแน่น เจ็บแปลบจนต้องหลับตาอย่างอดกลั้น แต่เมื่อมองเห็นหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เขากลับรู้สึกประหลาดบางอย่างในอก

หญิงสาวคนนี้ ช่วยเขาไว้ทั้งที่แทบไม่รู้จักกัน

เขาเคยผ่านผู้หญิงมากมาย บางคนเข้ามาด้วยผลประโยชน์ บางคนด้วยความหลงใหลในอำนาจของเขา แต่ไม่เคยมีใครมองหน้าเขาอย่างไร้ซึ่งผลประโยชน์เหมือนกับเซเรน่า

ไซรัสเอื้อมมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับปืนและต่อสู้ สัมผัสเส้นผมเส้นหนึ่งที่หล่นลงมาปรกแก้มของเธอ เขาค่อย ๆ เลื่อนมันไปทัดไว้หลังใบหูของเธออย่างเผลอตัว

สัมผัสนั้นบางเบาเสียจนเขาแทบไม่ได้รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ยิ่งมองดวงหน้าที่ดูเหนื่อยล้า ใต้ตาคล้ำเล็กน้อยจากการอดนอนทั้งคืน ยิ่งทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างประหลาด

นี่เธอเฝ้าดูเขาตลอดเลยงั้นเหรอ...

ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ความอ่อนโยนในใจถูกกลบด้วยสัญชาตญาณของเขา โลกที่เขาอยู่ไม่เคยมีคำว่าศรัทธา ไม่มีใครช่วยใครโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

และที่สำคัญ เธอเป็นภรรยาเก่าของภาคิน

ชื่อที่เขารู้จักดีในฐานะเพื่อนเก่า ผู้ชายที่ทั้งโลกเห็นว่าเป็นนักธุรกิจใสสะอาด แต่แท้จริงแล้วเขากลับเป็นมาเฟียที่มีมือเปื้อนเลือดไม่แพ้เขา

“ไม่มีใครบริสุทธิ์ในโลกนี้…” เขาพึมพำในลำคอ สายตาคมหรี่ลงอย่างระมัดระวัง

แม้หญิงสาวจะดูไร้พิษภัย แต่ในวงการที่เขาอยู่ ความไว้ใจคือดาบที่คมที่สุด ไซรัสค่อย ๆ ล้วงมือเข้าใต้หมอนหยิบปืนสั้นคู่ใจขึ้นมา พร้อมเสียงเหล็กเย็นเฉียบดังคลิกเบา ๆ

เขาจ่อปลายกระบอกปืนไปที่ขมับของใบหน้าสวยที่ยังคงหลับพริ้ม ปลายนิ้วเรียวยาวแตะไกเบา ๆ ทว่าหัวใจของเขากลับเต้นแรงราวกับเครื่องจักรอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เธอต้องการอะไรกันแน่เซเรน่า…” เขากระซิบแผ่ว

แต่ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวขยับตัวเบา ๆ เสียงหายใจอ่อน ๆ และขนตายาวที่สั่นไหวใต้เปลือกตาทำให้เขาหยุดมือทันที ไซรัสสบถในใจอย่างหงุดหงิด เขาลดปืนลงช้า ๆ แล้วเก็บมันกลับเข้าที่เดิม ก่อนเอนตัวพิงโซฟาอีกครั้ง สายตายังคงจับจ้องหญิงสาวที่ช่วยเขาไว้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

ทำไมฉันถึงไม่กล้าลั่นไกลใส่เธอ...

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปจนแสงแดดลอดผ่านผ้าม่าน ความอบอุ่นจากแดดยามบ่ายทำให้หญิงสาวบนโซฟาขยับตัวเล็กน้อย

“อืม…” เสียงพึมพำเบา ๆ ดังขึ้น

เซเรน่าค่อย ๆ ลืมตา มองรอบห้องอย่างงัวเงีย แสงแดดยามบ่าย ทำให้เธอรู้ว่าเวลาผ่านมานานกว่าที่คิด หญิงสาวกะพริบตาปรับโฟกัสภาพตรงหน้า แล้วหันไปมองรอบ ๆ

ทว่ากลับพอแต่ความว่างเปล่าที่ชวนให้ใจกระตุกวูบ …

“คุณไซรัส?”

น้ำเสียงหวานเรียกหาเขาพลางรีบลุกขึ้นนั่ง ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าเขาอาจหนีไปแล้ว จนกระทั่งรู้ตัวว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนโซฟาที่เขานอนเมื่อคืน ผ้าห่มผืนหนาคลุมตัวเธอเรียบร้อย และหมอนก็ถูกจัดให้เธออย่างดี

“เขา…อุ้มฉันมานอนตรงนี้เหรอ?”

เซเรน่าพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบบนแก้ม หัวใจเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่เธอส่ายหน้าไปมา พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดออกจากอก แล้วเดินสำรวจรอบห้องเงียบ ๆ

เพนท์เฮ้าส์หรูของเธอดูสะอาดกว่าปกติ แก้วน้ำที่เคยวางค้างไว้บนโต๊ะก็ถูกล้างเรียบร้อย กล่องปฐมพยาบาลที่ใช้เมื่อคืนก็ถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อยในตู้เช่นกัน

“เขาไม่ใช่แค่ฟื้นแล้ว…แต่ยังจัดบ้านฉันอีกเหรอเนี่ย?”

เซเรน่าบ่นพึมพำเบา ๆ พลางเดินตามกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นไปยังห้องครัว ก่อนจะหยุดชะงักและแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเห็นคนที่เธอกำลังตามหา

ร่างสูงใหญ่ของไซรัสยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว เขาเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นเรียงเป็นแนวชัดเจนใต้ผิวของเขา นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองรอยแผลเป็นแนวยาวกลางอกบอกว่าเขาเคยผ่านศึกหนักมากแค่ไหน เมื่อเขาขยับกายหันข้าง และเหนือหน้าท้องมีก็เพียงผ้าพันแผลที่เธอเป็นคนพันไว้เมื่อคืน

“อึก...”

เซเรน่าเผลอกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผาก ภาพตรงหน้าช่างอันตรายเกินไปแล้ว โดยเฉพาะแสงแดดที่ส่องกระทบแผ่นหลังกว้างจนเธอเห็นกล้ามเนื้อชวนหลงใหล

ในขณะเดียวกัน ไซรัสเองก็กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน ด้วยน้ำเสียงเข้มและทรงอำนาจ