บทที่ 25 [2/2]

“ฉันจะหนีไปได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนช่วยฉันไว้คราวนั้น” เซเรน่าเอ่ยต่อ “อย่าพูดเหมือนฉันเป็นคนใจดำเลยค่ะ ฉันแค่ต้องการตอบแทนบุญคุณเท่านั้น”

คำพูดนั้นทำให้ไซรัสนิ่งไปชั่วขณะ เขามองใบหน้าของเธอในเงามืด ก่อนที่ดวงตาคู่สวยของเธอจะชัดเจนขึ้นในความจำของเขา

“เธอคือผู้หญิงคนนั้น…” เขาพึมพำแผ่วเบาและมีท่าทีอ่อนลง ทว่ากลับยังไม่ลดปืนในมือลง

“ใช่ค่ะ ฉันเองเซเรน่า” เธอยิ้มบาง ๆ “และตอนนี้ถึงตาฉันช่วยคุณบ้างแล้ว”

“นี่มันไม่ใช่เรื่องของเธอ…” เขาฝืนพูดเพื่อกลบความเจ็บปวดจากบาดแผล

“ฉันไม่สน ถ้าคุณตายตรงนี้ ฉันคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต” เซเรน่าตัดบท

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่งของตรอก พร้อมเสียงพูดคุยของเหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังไล่ล่าไซรัส โชคดีที่สายฝนช่วยล้างเลือดที่เขาที่เคยเปรอะเปื้อนบนถนน พวกมันจึงตามหาเขาไม่เจอในตอนนี้

“มันหนีมาทางนี้! ตรวจดูทุกซอกทุกมุม!”

“คนพวกนั้น กำลังตามคุณอยู่เหรอ?” เซเรน่าสะดุ้ง เธอรีบมองไปรอบ ๆ

“พวกมันคนของฉันเอง” ไซรัสขบกรามแน่นอย่างเดือดดาล

“แล้วทำไมถึง...”

“พวกมันทรยศฉัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เซเรน่าเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ของตัวเองออกแล้วโยนให้เขา

“ใส่นี่ไว้ก่อน”

“ฉันบอกว่าอย่ามายุ่ง…” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่ร่างกายอ่อนแรงเกินกว่าจะขัดขืน

“ถ้าไม่อยากให้พวกนั้นเห็นคุณก่อน ฉันว่าอย่าดื้อเลยค่ะ” เธอตอบนิ่ง ๆ พร้อมข่มเสียงอย่างเด็ดขาด

“เธอคงบ้าไปแล้ว…” ไซรัสจ้องหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมให้เธอสวมฮู้ดให้

“ก็อาจจะนะคะ” เธอว่าเบา ๆ “แต่ตอนนี้หุบปากแล้วอย่าพึ่งขยับตัว”

ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าของเหล่าชายฉกรรจ์ก็ใกล้เข้ามา พวกมันเดินผ่านหน้าตรอก มองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตะโกน

“ไม่เจอครับ! ไปทางโน้นต่อ!”

เมื่อทุกอย่างเงียบลง เซเรน่าถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันกลับไปหาชายบาดเจ็บ

“คุณยังพอเดินไหวไหม?”

“อย่าแตะต้องตัวฉัน…”

แต่ยังไม่ทันจบประโยค หญิงสาวก็สอดแขนประคองเขาขึ้น โดยไม่สนใจคำพูดข่มขู่ของเขา

“อย่าพูดมาก ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่”

ไซรัสกัดกรอดฟัน เพราะไม่มีใครกล้าข่มขู่เขา แต่ยามนี้เขากลับโดนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ข่มขู่ ทว่าสุดท้ายก็ยอมให้เธอพยุงออกจากตรอก ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาอีกครั้ง

ทุกก้าวที่เดินเลือดจากแผลเขาก็ไหลทิ้งไว้เป็นทาง เซเรน่าใช้แรงทั้งหมดของเธอ พาไซรัสขึ้นลิฟต์กลับไปยังเพนท์เฮ้าส์ของเธอ และเป็นที่โชคดีที่ลุงรปภ.กำลังเผลอหลับอยู่

เซเรน่าไม่รอช้ารีบพาเขาเข้าไปภายในลิฟต์ บรรยากาศยามนี้เต็มไปด้วยความตรึงเครียด มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ และเสียงลิฟต์ที่กำลังขึ้นไปเรื่อย ๆ

นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองชายที่ตัวสูงใหญ่กว่าเธอเกือบสองเท่า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเลือดและเหงื่อ แต่ถึงอย่างนั้นความเย็นเยียบในแววตาของเขาก็ยังคงอยู่ มันเป็นดวงตาของนักล่า ที่เต็มไปด้วยบาดแผลและอดีตที่ไม่มีใครเข้าถึงได้

ให้ตายสิ ถ้าภาคินไม่ใช่พระเอกของเรื่องนี้ ฉันคงคิดว่าเป็นเขาแล้ว

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้หล่อขนาดนี้นะ ถ้าฉันเป็นเซเรน่าตัวจริงคงตามจีบเขาดีกว่าตามหมอนั่น!

หลังจากนั้นเพียงไม่นานก็ถึงห้องของเธอ เซเรน่ารีบพาเขาไปนั่งบนโซฟากำมะหยี่ในห้องนั่งเล่น เสียงร้องเบา ๆ หลุดออกจากริมฝีปากของเขาเมื่อแผลกระแทกเบาะนุ่ม

“ฉันขอโทษ…เจ็บมากไหมคะ”

เธอกระซิบก่อนรีบวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลครบครัน ที่ธันวาพี่ชายของเธอซื้อติดไว้ให้ โดยที่เซเรน่าเองก็ไม่ทราบว่าจะได้ใช้มันจริง ๆ

แต่กลับไม่ใช่กับเธอ...

เลือดของไซรัสยังคงไหลไม่หยุด เซเรน่าจึงตัดสินใจฉีกเสื้อเชิ้ตของเขาออกเพื่อทำแผล ภาพกล้ามเนื้อแน่น ๆ และบาดแผลยาวทำให้เธอใจสั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“คุณโดนยิงเหรอ?” นัยน์ตาคู่สวยรีบเบือนหนีจากมันทันที

“แค่เฉียด ๆ ” เขาพูดทั้งที่ตาเริ่มปรือจากการเสียเลือดมาก

“เฉียดแต่เลือดไหลขนาดนี้? ถ้าโดนยิงในความหมายของคุณคงไม่ตายเลยเหรอ” เธอว่าพร้อมส่ายหน้า

เซเรน่าทำแผลให้เขาด้วยความระมัดระวัง เธอใช้ผ้าสะอาดกดบนแผลรอจนเลือดหยุด แล้วค่อยพันผ้าไว้แน่น ก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดเลือดที่เปื้อนแขนและใบหน้าเขา

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้ในสภาพปางตาย แต่ออร่าของชายคนนี้กลับไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งอันตรายและน่าค้นหา

“คุณคงไม่ตายตอนนี้หรอกนะ ฉันไม่อยากให้มีผีในห้องของฉัน”

“ยัง…” เขาเปิดเปลือกตาขึ้นนิด “แต่ไม่รู้จะขอบคุณหรือสาปแช่งเธอดี คิดว่าตัวเองแน่หรือไงถึงได้กล้าเอาผู้ชายแปลกหน้าเข้าห้อง”

“ขอบคุณไว้ก่อนเถอะค่ะ เพราะฉันยังไม่ได้คิดจะเก็บศพใครในห้องตัวเองตอนนี้” เธอยิ้มบาง ๆ

คำพูดของเซเรน่าทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่ไซรัสหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ ไม่ใช่ภายใต้หน้ากาก แต่เสียงหัวเราะของเขากลับแฝงความเหนื่อยล้าในที

“เธอนี่มันดื้อรั้นชะมัด ไม่เหมือนใครจริง ๆ ”

“คุณคิดแบบนั้นเหรอ”

ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเซเรน่าก็ไม่ได้คำตอบจากเขา เพราะไซรัสหมดสติไปเนื่องจากอาการเหนื่อยล้า หญิงสาวจึงถอนหายใจ พลางดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเธอนั่งลงข้าง ๆ มองใบหน้าของชายที่เธอเพิ่งช่วยชีวิต

“ดูเหมือนคืนนี้ฉันคงไม่ได้นอนแล้ว”

เซเรน่าถอนหายใจหลังจากหาเรื่องใส่ตัว เธอคงต้องลงไปทำความสะอาดลิฟต์และพื้นที่เปื้อนไปด้วยเลือดของไซรัส ไม่งั้นคงมีคนแจ้งตำรวจว่ามีเหตุการณ์ฆาตกรรมเกิดขึ้น แถมเธอยังต้องมานั่งดูอาการเขาอีก จะให้ส่งไปที่โรงพยาบาลตอนนี้ก็คงอันตรายต่ออีกฝ่าย เพราะที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของเขา หากจำไม่ผิดเนื้อเรื่องในนิยายไซรัสล้วนมีศัตรูอยู่ทุกที่

เพราะงั้นอยู่ที่นี่คงไม่เป็นไร...

แสงไฟในห้องสะท้อนนัยน์ตาของเซเรน่าที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ความสงสัย และความหวั่นไหวที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอโดยไม่รู้ตัว

โดยไม่รู้เลยว่าการช่วยเหลือในครั้งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความพันผูกระหว่างเธอกับเขา