บทที่ 26 [2/2]

“ไม่ต้องส่งคนมา ฉันจัดการเองได้…ใช่ ยังอยู่ที่เดิม”

“อย่าตามมาเด็ดขาด จนกว่าจะมีคำสั่งของฉัน”

เป็นอีกครั้งที่เซเรน่ากลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะขยับตัว เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของเธอ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของคนที่ฝึกมามาเนิ่นนาน ไซรัสหันกลับมาทันที ดวงตาคมกริบสบเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยของเธอ จนเธอทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าแม้แต่จะหลบสายตาของเขา

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากที่ไซรัสคุยโทรศัพท์ ไม่นานเขาก็วางสายและวางโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“ตื่นแล้วเหรอ?”

“ค่ะ…คุณเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?” เธอพยักหน้าเบา ๆ

“พอเดินได้แล้ว”

“เมื่อคืนคุณหมดสติ ฉันคิดว่าจะต้องเรียกรถพยาบาลแล้วซะอีก”

“อย่าทำแบบนั้นอีก อย่าให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่” เขาพูดเสียงเข้ม ดวงตาวาวโรจน์เปี่ยมล้นไปด้วยอันตราย

“ทำไมคะ?” เซเรน่าขมวดคิ้ว แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่เซเรน่าก็อยากมั่นใจด้วยคำตอบที่แท้จริงของเขา

“เพราะเธอไม่อยากตายไปพร้อมฉันแน่ ๆ”

“ฉันคิดว่าฉันผ่านอะไรที่เลวร้ายมากกว่านี้มาแล้วค่ะ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เมื่อย้อนคิดไปถึงช่วงเวลาที่เธอกระโดดลงมาจากตึกสูงในโลกเดิม ก่อนที่จะกลายเป็นเซเรน่า นางร้ายของนิยายเรื่องนี้

“เป็นผู้หญิงที่กล้าหาญเสียจริง” ไซรัสเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

“คิดแบบนั้นเหรอคะ”

เธอพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย แววตาของเธอมั่นคง จนแม้แต่มาเฟียอย่างเขายังอดจับตามองไม่ได้

“คุณทำกาแฟเหรอคะ?”

“แค่ลองเปิดเครื่องดู” เขาพูดเรียบ แล้วเทกาแฟใส่แก้วก่อนยื่นให้เธอ “ของเธอ”

“คุณชงให้ฉัน?” เธอถามอย่างแปลกใจ

“ของตอบแทนที่ช่วยชีวิตฉันไว้”

“ตอบแทยโดยการใช้ของฉันเนี่ยนะคะ แต่รสชาติก็ดีกว่าที่คิด” เซเรน่ายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ พลางรับรสกลิ่นเข้มขมที่แตะปลายลิ้น

“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้มันแย่” ไซรัสยักไหล่

“งั้นก็ถือว่าผ่านค่ะ”

หลังจากนั้นทั้งคู่ต่างยืนเงียบในครัว แสงแดดลอดผ่านกระจกสะท้อนเงาทั้งคู่ลงบนพื้น เซเรน่ารู้สึกได้ว่าความเงียบนี้ไม่ใช่ความอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและแรงดึงดูดบางอย่าง

“คุณควรพักผ่อนต่อ แผลคุณยังไม่หายดี หรือว่าคุณอยากไปตอนนี้เลยก็ได้นะคะ” สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจพูดในที่สุด

“ฉันจะไม่ไปไหน” เขาตอบเสียงเรียบ พลางจิบกาแฟอย่างไม่ใส่ใจ

“หมายความว่ายังไงคะ?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว

“ฉันจะอยู่ที่นี่…จนกว่าจะหายดี”

“คุณพูดเหมือนที่นี่เป็นบ้านตัวเองนะคะ”

“เมื่อคืนเธอพาฉันมาที่นี่ เพราะงั้นเธอก็ต้องรับผิดชอบ” เขาว่าพร้อมก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังหนึ่งก้าว

“นี่เล่นมัดมือชกกันเลยเหรอคะ?”

“เปล่า ฉันแค่พูดความจริง”

เซเรน่าจ้องเขานิ่ง ๆ สองคนเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจ

“ก็ได้ค่ะ…อยู่ก็อยู่ แต่ช่วยอย่าสร้างปัญหาให้ฉัน”

“ฉันไม่เคยสร้างปัญหา มีแต่ปัญหาที่ตามฉันมาเอง”

“งั้นหวังว่าฉันจะไม่ต้องโดนลูกหลงนะคะ” เธอตอบประชดเล็กน้อย

“พึ่งมาคิดได้ตอนนี้หรือไงยัยเปี๊ยก”

“ใครเปี๊ยกกัน คุณนั่นแหละที่สูงเกินไป” ใบหน้าสวยพองแก้มอย่างไม่พอใจ

ไซรัสหัวเราะในลำคอกับท่าทีของเธอ โดยไม่รู้ตัวว่าเสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นแปลก ๆ โดยเฉพาะสายตาคมคู่นั้นยามสบกับดวงตาของเธอตรง ๆ ยิ่งทำให้หัวใจของเซเรน่าเต้นรัวจนแทบหลุดจากอก

“ไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันหายามาให้” เธอรีบเบือนหน้าหนี

ไซรัสมองตามร่างบางที่เดินหลบสายตาไปทางห้องครัวอีกด้าน รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏบนมุมปาก เขาไม่แน่ใจว่าเธอคือภัยคุกคาม หรือเป็นทางรอดในชีวิตเขากันแน่

แต่ที่แน่ ๆ …

ตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมาในห้องนี้ หัวใจของเขาไม่เคยเต้นแรงแบบนี้มาก่อนเลย