บทที่ 43 [1/2]

เสียงปืนยังคงดังไม่ขาดสาย ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชนจากปลายม่านในโถงใหญ่ ไซรัสเคลื่อนไหวอย่างนักล่าที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน แต่คืนนี้มันต่างออกไป

เพราะทุกกระสุนที่พุ่งเข้ามา เขาคิดเพียงอย่างเดียว ต้องไม่ให้เซเรน่าบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

ซิกถอยหลังเข้ามาในเงามืด พร้อมลูกน้องอีกหลายคนปิดล้อมทั้งสองด้าน ทำให้ไซรัสขยับตัวบังเซเรน่าไว้

“ถ้าแกแตะต้องเธอ ฉันจะฆ่าแก”

“พูดเหมือนนายจะมีโอกาสทำแบบนั้น ยิงมัน!” ซิกหัวเราะเยาะ

ปัง!

เสียงลั่นไกดังขึ้น ไซรัสผลักเซเรน่าออกก่อนที่กระสุนจะเจาะเข้าที่สีข้างของเขา เลือดไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตทันที

“ไซรัส!” เธอร้องสุดเสียง ก่อนรีบเข้าประคองเขาไว้

“อย่ามองฉันแบบนั้น...” เขาหอบหายใจพลางขบกรามแน่น มือข้างหนึ่งยังถือปืน อีกข้างกำเอวตัวเองจนเลือดเปื้อนฝ่ามือ “ฉันยังไม่ตาย”

“อย่าพูดแบบนี้สิ!” น้ำตาเธอรื้นขึ้นในแสงไฟที่กระพริบ

ซิกเดินเข้าใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้เปียกฝนดังเป็นจังหวะเย็นเยียบ

“น่าสงสาร... บอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ของเขตใต้ แต่ตอนี้ต้องมาตายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง”

“อย่าพูดถึงเธอด้วยปากสกปรกของแก” ไซรัสหันขวับ ดวงตาคมเต็มไปด้วยโทสะ

ปัง!

เขายกปืนขึ้นอีกครั้ง กระสุนพุ่งเฉียดซิกไปแค่คืบ ทำให้ซิกยกยิ้ม ก่อนยิงสวนกลับกระสุนถากไหล่ไซรัสจนเลือดสาด ร่างสูงเซถอยหลัง ล้มลงข้างเสาไม้ใหญ่

“ไซรัส!”

เซเรน่าคลานเข้าไปคว้าตัวเขา ดึงร่างเขามากอดแน่นทั้งที่มือสั่นระริก

“ฉันขอร้อง อย่าหลับนะ ได้ยินไหม...”

“ฟังฉัน... เซเรน่า ไปทางห้องหนังสือ มีทางลับ...ออกไป...” ไซรัสพยายามฝืนลืมตา จับมือเธอแน่น

“ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้!”

“ถ้าเธออยู่ ฉันจะไม่มีทางยิงได้...” เสียงเขาเริ่มแผ่ว “ไปเถอะ...ก่อนที่มันจะ---”

เสียงระเบิดจากชั้นล่างดังขึ้น สั่นสะเทือนไปทั้งคฤหาสน์ ก่อนที่ไฟจะดับพรึ่บ ความมืดเข้ากลืนทุกอย่าง หลงเหลือเพียงแสงจากเปลวเพลิงสีส้มที่สะท้อนบนใบหน้าทั้งคู่

เซเรน่าไม่รอช้า กัดฟันลากร่างไซรัสไปทางทางเดินหลังโถง โดยที่เสียงกระสุนยังตามหลังไม่ห่าง

“เร็วเข้าครับนายหญิง!” ศรันตะโกนจากทางอีกฝั่ง พลางยิงคุ้มกันไว้ “ผมจะถ่วงเวลาเอง!”

“ขอบคุณนะ ศรัน!” เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา

มือเล็กของเธอสั่นขณะพยุงร่างสูงที่แทบยืนไม่ไหว เดินฝ่าควันและไฟไปทางห้องหนังสือ

“อย่าร้อง...ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาเธอ” ไซรัสกัดฟันแน่นทุกก้าวที่ขยับ

“อย่าพูดมาก เดี๋ยวเลือดไหลมากกว่าเดิม” เธอพูดเสียงสั่นแต่ยังฝืนยิ้ม”

เมื่อถึงชั้นหนังสือบานใหญ่ เธอเอื้อมมือเปิดกลไก ทำให้ไม่นานช่องลับหลังตู้เลื่อนก็เปิดออก และเสียงปืนจากด้านนอกกำลังดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไซรัสพยุงตัวขึ้นด้วยแรงสุดท้าย ก่อนดึงเธอเข้าไปด้านในแล้วกดแผงปิด

ทันทีที่ประตูเลื่อนปิด ความมืดและเสียงหายใจหนัก ๆ ของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน เลือดหยดลงพื้นทีละหยาด เธอรีบฉีกชายเสื้อของตัวเองมาพันแผลให้เขา มือสั่นจนแทบจับผ้าไม่อยู่

“อย่าหลับนะ ได้ยินไหม...”

“เธอกลัวเหรอ” ไซรัสยกมือขึ้นแตะหน้าเธอ

“กลัวสิ แต่กลัวเสียนายไปมากกว่า”

“ฉันบอกแล้ว ฉันไม่แพ้ใคร แต่ตอนนี้...ฉันอาจจะแพ้เธอแล้ว” เขายิ้มอ่อน รอยยิ้มที่อ่อนแรงแต่เต็มไปด้วยความรัก

“อย่าพูดเหมือนจะลา...” เซเรน่าก้มลงจูบมือเขาที่เย็นเฉียบ น้ำตาหยดลงบนแผลเลือด

“ฉันไม่ได้ลา...ฉันแค่...พัก...” เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนดวงตาคมค่อย ๆ ปิดลง

“ไซรัส!” เธอสั่นร่างเขาแรงขึ้น “อย่าหลับนะ ได้ยินไหม!!”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาช่องทางลับ และกลิ่นเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ เซเรน่ารวบรวมแรงทั้งหมด พยุงร่างเขาเดินต่อไปในอุโมงค์มืด แสงจากไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบสะท้อนบนใบหน้าของเธอ เต็มไปด้วยน้ำตาความกลัว

“ขอแค่นายยังอยู่ ฉันจะทำทุกอย่าง...”