บทที่ 42 [2/2]

เสียงฟ้าร้องกึกก้องกลางคืน ขณะที่สายฝนเริ่มโปรยลงบนหลังคาคฤหาสน์ราวเสียงเตือนแห่งโชคชะตาไซรัสยังไม่หลับ เขายืนพิงระเบียงในชุดเชิ้ตที่ปลดกระดุมถึงอก มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกข้างกำปืนไว้แน่นในเงา ฝนเย็นไหลรินผ่านบานกระจก เสียงมันกระทบเหมือนเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ที่ซ่อนตัวในความมืดด้านนอก

“นายยังไม่เข้านอนอีกเหรอ...”

เสียงของเซเรน่าดังขึ้นแผ่ว ๆ จากด้านหลัง เธอสวมเสื้อคลุมบาง ผมหลุดลุ่ยจากการนอน ไซรัสเหลือบมองเธอ สายตาเขานุ่มลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับแข็งกร้าวเหมือนเดิม

“คืนนี้มันไม่ปกติ”

“นายหมายความว่า---”

เพล้ง!

เสียงแตกของกระจกดังขึ้น กระสุนพุ่งเฉียดขอบหน้าต่างในเสี้ยววินาทีถัดมา ไซรัสคว้าแขนเธอไว้ทันที ร่างทั้งคู่ล้มลงข้างโซฟา เสียงกระสุนอีกหลายนัดถล่มเข้ามาเหมือนพายุ

“หมอบลง!”

เขาสบถต่ำในลำคอ ดึงเธอไว้ใต้ร่าง เขาปิดตาเธอไว้ขณะกระจกแตกกระจายรอบตัว เสียงปืนสวนกลับจากคนของไซรัสดังขึ้นจากชั้นล่าง

“พวกมันเข้ามาทางทิศเหนือครับบอส!”

“ล็อกประตูทุกชั้น!” ไซรัสตะโกนสั่งขณะลุกขึ้น ดึงเซเรน่าหลบหลังเสาค้ำ

“ใคร...ใครกัน...” เธอสั่น มือเย็นเฉียบ

“ซิก” เขาตอบเสียงเรียบ แต่นัยน์ตาเปล่งประกายความโกรธจัด “มันไม่รออีกแล้ว...”

เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ใกล้เข้ามา พร้อมเสียงคลิกของลูกเลื่อนปืนอัตโนมัติ ไซรัสควักปืนพกคู่ขึ้นมา กระสุนสองนัดแรกพุ่งทะลุเงามืดตรงประตู เสียงร้องสั้น ๆ ดังขึ้น ก่อนร่างคนสองคนล้มลง

แต่เสียงนั้นกลับกลืนไปกับเสียงฝนที่โหมกระหน่ำ

“ฟังฉันให้ดี ลงไปที่ห้องใต้ดิน ใช้ลิฟต์ลับข้างห้องหนังสือ เข้าไปแล้วอย่าออกมาจนกว่าฉันจะเรียก” เขาหันมาจับหน้าเธอ

“แล้วนายล่ะ?”

“ฉันมีเรื่องต้องจบกับมัน”

“ฉันจะไม่ทิ้งนายอีก...” เธอส่ายหน้า น้ำตาคลอ

“เซเรน่า!” ไซรัสขบกรามกรอด

“ไม่! ฉันหนีมามากพอแล้ว” เธอกระชากแขนเขาไว้ “ถ้าคืนนี้จะตาย ฉันขออยู่ตรงนี้ ข้างนาย”

สายตาทั้งคู่สบกันในความมืด ร้อนแรงและเปราะบาง ไซรัสนิ่งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงจูบเธออย่างเร่าร้อน จูบที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความรัก เมื่อริมฝีปากแยกจากกัน เขากระซิบแผ่วเบา

“ก็ได้...แต่ถ้ากระสุนพุ่งมา ฉันจะเป็นเกราะให้เธอเอง”

เสียงระเบิดจากชั้นล่างทำให้พื้นสะเทือน ฝุ่นปลิวว่อน ม่านลุกไหม้ตรงปลายขอบ ไซรัสผลักเธอไว้ด้านหลัง แล้วเล็งปืนไปยังทางเดิน ชายชุดดำห้าคนบุกเข้ามา พวกมันเคลื่อนไหวอย่างมีระเบียบในเงามืดไซรัสลอบเปลี่ยนกระสุนก่อนลั่นไกสามนัดติด

ปัง! ปัง! ปัง!

“ไซรัส!”

เซเรน่าร้องเตือน เมื่อมีอีกสองคนกำลังอ้อมหลังเขา เธอคว้าขวดแก้วบนโต๊ะฟาดใส่หัวคนที่โผล่มาจากมุม เสียงแตกดังลั่น ก่อนที่ไซรัสหันกลับมายิงอีกคนที่พุ่งเข้าหาเธอ จนร่างมันกระเด็นกระแทกกำแพง เลือดสาดเป็นวง

“ฉันบอกแล้วว่าอย่าออกมา” เขาหันไปมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจปนห่วง

“ก็ฉันไม่อยากเห็นนายเป็นอันตราย...”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ห่างหายไปนานในคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นควันปืน แต่ยังไม่ทันได้พูดต่อ เสียงปรบมือเบา ๆ ดังมาจากประตูด้านใน

แปะ แปะ แปะ

ก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทสีดำขลับจะปรากฏตัวท่ามกลางควันไฟ ผมสีดำเปียกน้ำฝน หยาดน้ำไหลลงจากกรามแกร่ง และใบหน้าที่ไซรัสคุ้ยเคยดี

ซิก!

“ฉันว่าเราควรจะได้พบกันอย่างสงบกว่านี้นะ... ไซรัส” น้ำเสียงเยือกเย็นของเขาก้องในโถงที่เต็มไปด้วยซากกระจก

“แกมาช้าไปนะ เลิกเล่นเกมได้แล้ว” ไซรัสยกปืนขึ้นทันที

“แต่เกมเพิ่งเริ่ม...” ซิกยกยิ้ม ก่อนที่นัยน์ตาคมของเขาจะเหลือบไปหาเซเรน่าที่หลบหลังเสา

“ผู้หญิงที่อยู่ข้างแก...คือจุดอ่อนเดียวที่ฉันต้องการ”