บทที่ 46 [1/2]

บรรยากาศยามค่ำคืนของเขตใต้ ปกคลุมได้วยหมอกหนาและแสงไฟจากท่าเรือที่ทอดยาวสุดสายตา เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสลับกับเสียงเรือบรรทุกที่แล่นผ่านไปมา ทว่าที่ใจกลางของย่านหนึ่ง กลายเป็นเขตฐานอำนาจใหม่ของซิก และกำลังมีงานเลี้ยงสุดหรูที่คนทั้งเมืองรอคอย

คฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลนัว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของไซรัส บัดนี้กลับถูกตกแต่งใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับเหนือเพดาน เสียงดนตรีจากวงออเครสตร้าขับกล่อมอย่างรื่นหู เสียงหัวเราะของเหล่านักธุรกิจ ผู้ทรงอิทธิพลและผู้นำเขตใต้ดังระคนกันไปทั่ว

คืนนี้คือคืนที่ซิก นัวจะประกาศขึ้นกลายเป็นผู้นำแห่งเขตใต้อย่างเป็นทางการ

ในขณะที่คนทั้งวงการยังเชื่อว่า ไซรัส นัวตายไปแล้วจริง ๆ

เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบา ๆ กลิ่นซิการ์และไวน์แดงลอยอวลในอากาศ ผู้ชายในสูทดำยืนรายล้อมรอบโต๊ะยาวกลางห้องโถง ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีเทาเงินที่กำลังยิ้มอยู่บนเวที

“ผู้นำคนเก่าของเขตใต้ หรือพี่ชายของผม เขาได้จากเราไปอย่างน่าเศร้า ผมได้เสียพี่ชายสุดที่รักไปอย่างไม่หวนคืน ที่ผ่านมาเขตใต้ของพวกเราเป็นใหญ่ก็เพราะเขา แต่ถึงจะเสียใจทว่าโลกก็ต้องหมุนต่อไป และผมจะเป็นคนพาพวกเราทุกคนไปข้างหน้า ต่อชายพี่ชายของผม” ซิกยกแก้วขึ้น แววตาเย่อหยิ่ง

หลังสิ้นคำกล่าวสุนทรพจน์ของซิก เสียงปรบมือพลันดังขึ้น แต่ใต้รอยยิ้มของแต่ละคนกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง หลายคนรู้ดีว่าเขตใต้ไม่มีวันสงบโดยไม่มีเลือด

แสงไฟสาดสว่างขึ้นอีกระดับ ซิกก้าวลงจากเวทีพร้อมรอยยิ้มเป็นกันเองและใจดี ทว่าดวงตากลับเปี่ยมล้นความเย่อหยิ่งจองหอง เขาเดินผ่านผู้คนที่ต่างโค้งหัวให้ด้วยความจำยอมมากกว่าความเคารพ

แต่แล้วเสียงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากพื้นหินอ่อนดังก้องขึ้น ราวกับแรงกระแทกจากยานพาหนะขนาดใหญ่ด้านนอก ซิกชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายชั่วขณะ ก่อนที่เสียงประตูบานใหญ่ของห้องโถงจะเปิดออกอย่างช้า ๆ

สายตาทุกคู่หันไปพร้อมกัน แสงไฟจากภายนอกสาดเข้ามา ตัดกับความมืดด้านใน ร่างหนึ่งในชุดสูทดำสนิท ก้าวเข้ามาช้า ๆ ด้วยท่าทีสุขุมและวางอำนาจ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะชัดเจน ทุกก้าวเหมือนเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของทุกคนในห้อง

ชายคนนั้นมีใบหน้าคมคาย ดวงตาแข็งกร้าวราวกับเหล็กที่ถูกหลอมจากไฟสงคราม

และริมฝีปากยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน ทำให้ซิกตกตะลึง มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นเล็กน้อยจนไวน์หกหยดลงบนปลายรองเท้า

“เป็นไปไม่ได้...” เสียงกระซิบของใครบางคนดังขึ้น

นั่น...ไซรัส นัว เขายังไม่ตาย!” อีกเสียงแทรกขึ้นอย่างตกใจ

เสียงกระซิบกลายเป็นคลื่นซัดทั่วห้องโถง ความเงียบถาโถมก่อนที่เสียงแก้วไวน์แตกจะดังขึ้นจากด้านหลัง ไซรัสก้าวเข้ามากลางแสงไฟ แววตานิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งการล้างแค้น

“คิดถึงฉันไหม...น้องชาย” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ชัดจนทุกคนหยุดหายใจ

“แก...ยังไม่ตาย...” ซิกถอยหลังไปครึ่งก้าว สีหน้าเริ่มซีดเผือด

“ฉันตายไปแล้ว แต่เพราะแกนั่นแหละที่ปลุกฉันกลับมา” ไซรัสพูดเสียงเรียบ แต่แววตาแข็งกร้าวจนใครหลายคนไม่กล้ามองสบ

ร่างของชายหนุ่มก้าวช้า ๆ ผ่านกลุ่มแขกที่เริ่มเบี่ยงตัวหลีกให้โดยไม่รู้ตัว ลูกน้องของซิกรีบชักปืนขึ้นจากด้านในสูท แต่เสียงคลิ๊กของปืนอีกฝั่งก็ดังตามทันที ลูกน้องของไซรัสในชุดดำสนิทจำนวนหนึ่งปรากฏตัวจากเงามืดรอบห้อง

“คืนนี้...” ไซรัสพูด พลางถอดถุงมือหนังออกช้า ๆ “ฉันไม่ได้มาดื่ม ฉันมาทวงของของฉันคืน ทั้งตำแหน่ง และเลือดของคนของฉัน”

ทันใดนั้นเสียงระเบิดตูมใหญ่พลันดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ทำเอาหน้าต่างกระจกร้าวก่อนจะแตกลงบนพื้น แสงไฟระยิบระยับแตกกระจายราวฝนดาวตกในห้องโถง และลูกกระสุนพุ่งเฉียดผ่านโต๊ะคริสตัล จานแก้วแตกกระจาย เสียงกรีดร้องของแขกดังระงม

ไวกว่าความคิดซิกกระโดดหลบหลังเสาต้นใหญ่ ลูกน้องของเขาเริ่มยิงตอบโต้ เสียงปืนกลและเสียงกระสุนปะทะผนังหินอ่อนก้องสะท้อนทั่วห้อง

ไซรัสหมุนตัวหลบกระสุนอย่างแม่นยำ เขาใช้เสาใหญ่เป็นโล่กำบัง ก่อนจะควักปืนพกคู่ใจออกมาพร้อมเสียงขึ้นลำอย่างเย็นเยียบ เขาใช้เวลาเพียงเสี่ยววินาที กระสุนแรกก็พุ่งเข้ากลางหน้าผากของชายคนหนึ่งที่ยกปืนขึ้นเล็งมาทางเขา จนเลือดสาดกระเด็นบนพื้นขาวสะอาดของคฤหาสน์

“ลากพวกแขกออกไป!”

ศรันตะโกนจากอีกฝั่งของห้อง ทำให้ลูกน้องของไซรัสที่เหลือรีบผลักผู้คนออกจากแนวยิง

แต่ทว่าท่ามกลางเสียงปืนและควันหนา เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากระเบียงชั้นบน ปรากฎเงาร่างหนึ่งในชุดเดรสยาวสีเข้ม กำลังแอบมองลงมาด้วยหัวใจที่เต้นแรง

เซเรน่าในชุดเรียบง่าย แฝงตัวมากับทีมพนักงานเสิร์ฟโดยไม่มีใครรู้ ในมือเธอมีปืนพกเล็กซ่อนอยู่ใต้ถาดเงิน และยังเป็นปืนที่ไซรัสมอบให้เธอ

เมื่อเห็นร่างของไซรัสที่ยืนอยู่กลางควันปืน ใบหน้ามีเลือดเปื้อนข้างแก้ม แววตานิ่งแต่ทรงอำนาจ ทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

“พระเจ้า...เขาทำได้จริง ๆ” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะคว้าปืนออกมา

“ซิก!” เสียงของไซรัสตะโกนลั่น เขาเดินช้า ๆ ผ่านซากโต๊ะที่แตกกระจาย “ออกมาซะ! มึงรู้ดีว่าไม่มีวันหลบกูพ้น!”

“ฆ่ามัน!” ซิกกัดฟัน ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนข้าง ๆ

เสียงกระสุนชุดใหม่ดังขึ้นทันที กระสุนเฉียดไหล่ของไซรัสจนเลือดซึม เขาสะบัดตัวหลบเข้าไปหลังกำแพงหิน พ่นลมหายใจออกแรง

“บอส! ทางขวาโดนปิด เราต้องถอย!” ศรันรีบเข้ามาสมทบผู้เป็นนาย

“ยังไม่ถึงเวลา”

ไซรัสตอบสั้น ๆ พลางหันขวับยิงสวนกลับไปทันที กระสุนฝังเข้ากลางอกศัตรูสองคนอย่างแม่นยำ แต่แล้วเสียงคลิกของสไนเปอร์ก็ดังขึ้นจากชั้นสอง

“บอส ระวัง!”