บทที่ 46 [2/2]

“บอส ระวัง!” ศรันตะโกน

ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นพร้อมประกายไฟ แต่แทนที่จะเป็นไซรัสที่ล้มลง เสียงร่างของสไนเปอร์กลับร่วงลงมากระแทกพื้นแทน

ไซรัสเงยหน้าขึ้น พลันเห็นร่างหนึ่งที่คุ้นตาบนระเบียง ก่อนจะรู้ว่าเธอคือเซเรน่าที่ยืนถือปืนด้วยมือสั่นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเบิกกว้างเพียงเสี้ยววินาที ก่อนแววตานั้นอ่อนลง

เธอช่วยชีวิตเขาอีกแล้ว

“เธอมาทำอะไรที่นี่...”

เขาพึมพำในลำคอ แต่ไม่ทันจะพูดต่อ ลูกน้องอีกกลุ่มของซิกก็พุ่งเข้ามาจากประตูด้านหลัง เสียงปืนระดมยิงอีกระลอก ทั้งคู่ต้องถอยไปหลบหลังเสาใหญ่

เซเรน่าวิ่งลงมาจากบันได เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดังสะท้อนในห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันปืน เธอก้มตัวหลบกระสุนแล้วพุ่งมาหาไซรัส

“ฉันบอกให้เธออยู่ที่บ้าน!” เขาตะโกนเมื่อคว้าแขนเธอไว้

“และปล่อยให้นายตายอีกครั้งเหรอ?” เธอเถียงกลับ

“งั้นอยู่ใกล้ฉัน อย่าแยกไปไหนเด็ดขาด” น้ำตาของเซเรน่าทำให้ไซรัสนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันอย่างยอมแพ้ยอม

ในเวลาเดียวกัน เสียงระเบิดเล็ก ๆ ก็ดังจากทางหลังห้อง พื้นบางส่วนยุบลง ไฟลุกวาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ไซรัสผลักเซเรน่าหลบหลังเสา ก่อนจะคว้าปืนอีกกระบอกจากศรัน

“ปิดทางขวาไว้!” เขาตะโกนขณะยิงตอบโต้

ในห้วงเสียงปืนและกลิ่นควัน เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันอย่างแรง เซเรน่าหายใจถี่ เธอมองแผ่นหลังของไซรัสที่ยืนข้างหน้า แผ่นหลังกว้างของคนที่เอาแต่ปกป้องเธอ

“ถึงนายจะยิงแม่นเหมือนปีศาจ แต่ฉันก็ยังห่วงอยู่ดี” เธอกระซิบแผ่ว เมื่อกล่าวถึงเหตุผลที่ดื้อรั้นตามเขามาด้วย

“หลังจากนี้จะทำอะไรให้บอกฉัน เพราะเธอคือสิ่งเดียวที่ฉันต้องปกป้อง”

ไซรัสเหลือบมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที คำพูดนั้นสั้น แต่แรงกว่ากระสุนทุกนัด ทำเอาหัวใจดวงน้อย ๆ ของเซเรน่าสั่นระรัว ท่ามกลางสงครามนองเลือด

หลังจากนั้นการต่อก็สู้ดำเนินไปกว่าสิบนาทีจนควันปกคลุมทั่วห้อง ศพของลูกน้องของซิกกระจายเกลื่อน เสียงคร่ำครวญและกลิ่นเลือดอบอวลอยู่ในอากาศ

โดยที่ซิกยังคงหลบอยู่หลังประตูเหล็กนิรภัยด้านใน

“คิดจะหนีเหมือนหมาหรือไง” เขาสบถ ก่อนจะหยิบระเบิดลูกหนึ่งจากโต๊ะข้างตัว “ในเมื่อมันฟื้นจากนรกได้ ฉันจะส่งมันกลับไปอีกครั้ง”

สิ้นเสียงของไซรัส เขาโยนระเบิดออกไปทันที เสียงดังสนั่นจนพื้นสั่นสะเทือนทั้งคฤหาสน์ ไซรัสกับเซเรน่าถูกแรงระเบิดอัดเข้ากับเสา หูอื้อไปชั่วขณะ

“เซเรน่า!” เขาร้องเรียก เมื่อเห็นเธอไอออกมาเล็กน้อยแต่ยังพยายามยันตัวขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร!”

“เราต้องออกไปทางด้านหลังเดี๋ยวนี้ ศรัน! คุ้มกัน!”

ไซรัสคว้ามือเธอแน่น ก่อนที่ทั้งสามจะรีบพากันวิ่งฝ่าควันและไฟที่เริ่มลุกลามออกไปยังทางลับด้านหลังคฤหาสน์ เสียงไซเรนจากภายนอกเริ่มดังขึ้น แสงไฟจากรถหุ้มเกราะของซิกปรากฏอยู่ไกล ๆ

ซิกยืนอยู่บนระเบียง มองลงไปยังลานหน้าคฤหาสน์ที่เริ่มกลายเป็นทะเลเพลิง เขาหยิบปืนขึ้นเล็ง แต่สายตากลับเห็นเพียงเงาดำของไซรัสที่โอบหญิงสาวไว้แน่นในความมืด ก่อนที่ทั้งคู่จะหายเข้าไปในเงาต้นไม้ด้านหลัง

“หนีไปสิ...” ซิกรอยยิ้มเหี้ยม “กูจะหามึงให้เจอ แล้วฆ่าด้วยมือของกูเอง”

ค่ำคืนนั้น แสงไฟจากคฤหาสน์ตระกูลนัวลุกวาบขึ้นสู่ฟ้า เสียงระเบิดสุดท้ายดังสนั่นราวคำประกาศชัยชนะของสงคราม ในความมืดของป่าไซรัสหันมามองหญิงสาวที่เดินข้างเขา มือของเธอยังสั่นเล็กน้อยแต่ดวงตากลับมั่นคง

“เธอไม่ควรมาที่นี่” เขาพูดเสียงแผ่ว “แต่ฉันก็ต้องขอบคุณที่เธอมา”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยืนรออยู่ข้างหลังอีกต่อไป นายลืมไปเหรอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะเลือกอยู่ข้างนายเสมอ” เซเรน่าหยุดเดิน พลางมองเขาด้วยแววตาจริงจัง

“ยัยเปี๊ยกเอ๊ย” ไซรัสหัวเราะอย่างเอ็นดู

สายลมหนาวพัดผ่าน เสียงเครื่องยนต์ของรถที่ศรันเตรียมไว้ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นรถออกไปท่ามกลางแสงไฟที่ยังลุกไหม้อยู่เบื้องหลัง แม้ว่าปลายนิ้วของไซรัสยังมีคราบเลือดของศัตรูติดอยู่ แต่ในหัวใจของเขามีเพียงภาพรอยยิ้มของเซเรน่า

โดยไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้ไม่ใช่จุดจบ ทว่ามันคือจุดเริ่มต้นของสงครามล้างบางที่แท้จริง