บทที่ 49 [2/2]

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปเช้าวันใหม่ เสียงสนทนาในห้องประชุมของคฤหาสน์ตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำของทุกคน แสงอาทิตย์อ่อนส่องผ่านม่านบาง ทว่าความอุ่นนั้นกลับไม่อาจคลายความเยียบเย็นที่ลอยอยู่ในอากาศได้เลย

วศินนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของชายผู้ทรงอิทธิพลในเขตเหนือที่เคยสุขุมเยือกเย็น ยามนี้กลับแฝงไปด้วยความอ่อนล้าและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด โดยมีธันวาลูกชายคนโตนั่งอยู่ข้าง ๆ มือของวศินข้างหนึ่งกำแน่นอยู่บนโต๊ะ ขณะที่สายตาจ้องมองเอกสารข่าวลือที่กระจายไปทั่วเครือข่ายออนไลน์ไม่วางตา

และทางฝั่งขวามือของห้องคือชายในชุดสูทสีเข้ม ภูวเดช เพื่อนเก่าและพันธมิตรทางธุรกิจของวศิน ซ้ำยังเป็นอดีตพ่อตาของเซเรน่า เขาเป็นพ่อของภาคิน ลูกชายผู้สืบทอดอำนาจแห่งตระกูลอภิวัฒน์กุล หรือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลของเขตเหนือ

“เรื่องมันร้ายแรงกว่าที่คิดนะวศิน” ภูวเดชเอ่ยด้วยน้ำเสียงตรึงเครียด “ตอนนี้ไม่ใช่แค่ข่าวลือวงในแล้ว มันกระจายไปถึงสภาใหญ่ ถ้าไม่รีบเคลื่อนไหว ลูกสาวนายจะกลายเป็นเหยื่อการเมืองแน่”

“ฉันรู้…” วศินพ่นลมหายใจยาว “แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องลูกสาวของฉัน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร”

“นั่นแหละที่ฉันกำลังจะพูดถึง” ภูวเดชเอนหลังเล็กน้อย แววตานิ่งราวกับคำนวณทุกคำพูดอย่างรอบคอบ “ทางเดียวที่จะหยุดพวกมันได้ในตอนนี้ คือให้หนูเซเรน่ากลับไปแต่งงานกับเจ้าภาคินอีกครั้ง”

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่ทำให้ธันวาชะงัก ก่อนจะลุกพรวดขึ้น

“อะไรนะครับคุณภูวเดช!? อย่าคิดจะฉกฉวยโอกาสตอนนี้ ผมไม่มีวันให้น้องสาวกลับไปตกนรกแน่”

“ฉันไม่ได้ฉวยโอกาส” ภูวเดชกระแอมเบา ๆ

“ตราบใดที่หนูเซเรน่ากลับไปอยู่ในนามภรรยาของเจ้าภาคิน จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอ ไม่ว่าฝ่ายสภาหรือใครที่คิดมุ่งร้าย พวกมันจะไม่แม้แต่ตั้งข้อสงสัย เพราะไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจและเป็นศัตรูกับตระกูลอภิวัฒน์” น้ำเสียงเขาราบเรียบแต่ชัดถ้อยชัดคำ

คำพูดนั้นทำให้วศินนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อความคิดมากมายตีกันในหัว เขารู้ดีว่าภูวเดชพูดถูกในแง่ของอำนาจ แต่ในฐานะพ่อแล้ว หัวใจของเขากลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง เพราะลูกชายของอีกฝ่ายทำเซเรน่าไว้แสบนัก ส่วนธันวาเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงประตูพลันดังขึ้นชัดเจน

“ไม่ค่ะ ฉันจะไม่กลับไปแต่งงานกับเขาอีก”

ทุกสายตาหันไปยังร่างของเซเรน่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดเดรสสีขาวเรียบ ผมดำยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ ดวงตาของเธอสงบนิ่งแต่แฝงแววแน่วแน่ จนผู้เป็นพ่อยังรู้สึกถึงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เซเรน่า...ลูกยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ตอนนี้---” วศินเอ่ยเสียงเบา

“ไม่ค่ะพ่อ หนูเข้าใจดี” เธอตัดบท น้ำเสียงของเธอหนักแน่น “หนูรู้ว่าทุกคนอยากปกป้อง แต่หนูจะไม่กลับไปอยู่ในพันธะที่เคยทำร้ายหนูอีก ภาคินเขาไม่เคยมองฉันเป็นภรรยา เขามองหนูเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น”

“หนูเซเรน่า ลูกชายฉันอาจมีข้อเสีย แต่เขา---”

“พอเถอะค่ะคุณลุง ฉันขอไม่พูดถึงเขาอีก”

หลังเสียงหวานของเซเรน่าพูดขัดขึ้นทันที ความเงียบพลันปกคลุมทั่วห้อง ทุกคนรู้ดีว่าการปฏิเสธของเธอคือการประกาศชัดเจน ว่าจะไม่กลับไปอยู่ในเงาของตระกูลอภิวัฒน์กุลอีกต่อไป

ก่อนที่ศรันที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องตั้งแต่ต้นจะก้าวออกมาอย่างช้า ๆ เขาโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงเรียบเพื่อทำลายความเงียบ

“ผมขออภัยที่พูดแทรกครับ แต่ในเมื่อพวกเขาไม่รู้ความจริงว่าคุณเซเรน่าเกี่ยวข้องกับเขตใต้จริงไหม เช่นนั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องบอกความจริงเลยนี่ครับ” ดวงตาคมคู่นั้นหันไปสบกับวศินและธันวา

“หมายความว่ายังไง?” ธันวาถาม

“ผมหมายถึงพวกเราสามารถสร้างเรื่องขึ้นมาได้” ศรันพูดต่อ “ในเมื่อไม่มีหลักฐานว่าเธอไปอยู่กับเขตใต้จริง เราก็สร้างหลักฐานปลอมว่านายหญิงป่วยหนัก ถูกส่งเข้ารักษาในโรงพยาบาลลับก่อนเหตุการณ์ทั้งหมดจะเกิดขึ้น”

“ด้วยอำนาจของท่านวศินและท่านภูวเดช ผมเชื่อว่าการสร้างหลักฐานปลอมไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับ ทั้งบันทึกทางการแพทย์ กล้องวงจรปิด ไปจนถึงคำให้การของแพทย์ส่วนตัว เราสามารถจัดฉากได้ทั้งหมด”

“นายต้องการให้เราสร้างข่าวปลอมสินะ” วศินเอ่ยช้า ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นมีความสนใจซ่อนอยู่ไม่น้อย

“แต่ถ้ามีคนสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีใครเห็นหน้าเซเรน่ามานานล่ะ?” ธันวาถามต่อ

“ผมจะจัดการตรงนั้นเองครับ เราจะสร้างภาพลักษณ์ของนายหญิงขึ้นใหม่ผ่านข่าวภายใน ปล่อยให้คนเชื่อว่าเธอยังอยู่ในเขตเหนือมาตลอด อาจให้พยานบางคนออกมาแถลง หรือสร้างคลิปสั้น ๆ จากมุมที่เห็นแค่เงาหรือด้านข้างของเธอ พอให้คนคล้อยตาม” ศรันตอบโดยไม่ลังเล

“และนายจะรับผิดชอบยังไง ถ้าแผนนี้ล้มเหลว” ธันวาถามเสียงเย็น

“ผมจะยอมรับผิดทุกอย่างเองครับ รวมถึงชีวิตผมด้วย” ศรันสบตาเขาอย่างแน่วแน่

คำตอบนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ความเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ต่อคำสั่งของไซรัสนั้นชัดเจนจนไม่มีใครกล้าสงสัย เซเรน่ามองเขาอยู่นาน พร้อมความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นในอก ทั้งซาบซึ้ง ทั้งเจ็บปวด เพราะรู้ดีว่าศรันกำลังเดิมพันชีวิตเพื่อปกป้องเธออีกครั้ง

“พวกนายกำลังเล่นกับไฟนะ รู้ไหมว่าถ้าพวกนั้นจับได้---” ภูวเดชถอนหายใจ

“พวกนั้นจับไม่ได้หรอกครับ” ศรันเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ตราบใดที่ผมยังอยู่ ไม่มีใครจะล่วงรู้ความจริงได้”

“งั้นฉันจะฝากเรื่องนี้ให้นายจัดการ แต่จำไว้ ถ้ามีอันตรายเกิดขึ้นกับลูกสาวของฉัน ฉันไม่เก็บแกไว้แน่” วศินมองชายหนุ่มนิ่ง ๆ ก่อนเสียงเย็นราวกับคำเตือน

“ครับ ท่านวศิน”

“ขอบคุณนะศรัน” เซเรน่ามองเขา แววตาเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“มันคือหน้าที่ของผมครับนายหญิง ผมมาที่นี่เพื่อปกป้องคุณตามคำสั่ง”

เขาเพียงยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมคู่นั้นฉายแววอ่อนโยนที่มักซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นเสมอ