บทที่ 50 [1/2]

คฤหาสน์ตระกูลอภิวัฒน์กุลในยามค่ำคืนดูเงียบงันและเยียบเย็นจนน่าประหลาด ลมหนาวพัดผ่านใบไม้แห้งที่ปลิวไหวอยู่ริมทางเดิน ผสานกับเสียงรองเท้าหนังของภูวเดชดังสม่ำเสมอในทางเดินหินอ่อน ขณะก้าวเข้าไปในโถงกลางใหญ่

ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ ไฟแชนเดอเลียร์ส่องแสงสีทองอ่อนสะท้อนกับผนังหินอ่อน ภาคินนั่งอยู่บนโซฟาในท่าทางผ่อนคลายแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขารู้ว่าพ่อของเขาไม่ใช่คนที่จะเรียกใครมาคุยกลางดึกถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“มีอะไรจะคุยกับผม” ภาคินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ขณะละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะ

ภูวเดชถอดเสื้อสูทออก วางลงบนพนักเก้าอี้อย่างช้า ๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามลูกชาย ใบหน้าของผู้ผ่านศึกมามากมายยังคงนิ่งเยือกเย็นเช่นเดิม แต่ในดวงตากลับแฝงแววเหนื่อยล้าและตรึงเครียด

“ใช่ ฉันจะคุยกับแก” ” เขาตอบเรียบ

“คงจะเรื่องเดิม ๆ ใช่ไหมครับ เรื่องเซเรน่า” ภาคินแค่นหัวเราะ

“เรื่องเดิมของแก แต่มันไม่ใช่เรื่องเล็กของคนอื่น” ภูวเดชเอ่ยเสียงต่ำ “ตอนนี้เด็กคนนั้นกำลังถูกตามล่า หลังโดนกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ และถ้าไม่มีใครคุ้มหัวเธอคงไม่รอด”

ภาคินเงียบลงชั่วครู่ ดวงตาคมของเขาก้มมองลงที่แก้วไวน์ในมือก่อนยกขึ้นจิบช้า ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วไงครับ พ่อจะให้ผมทำอะไร ถ้าคิดจะบอกให้ผมกลับไปช่วยเธอด้วยการแต่งงานกันอีกครั้ง ก็ขอพูดตรง ๆ เลยละกัน ผมไม่ทำ” เขาถามเสียงราบ

“งั้นเหรอ” ภูวเดชเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เพราะผมแน่ใจครับ ผมไม่อยากยุ่งกับเธออีก ไม่อยากเจอ ไม่อยากได้ยินชื่อด้วยซ้ำ” ภาคินวางแก้วลงแรงจนเกิดเสียงกระทบเบา ๆ

“เพราะอะไรล่ะ หรือเพราะแกมีนังผู้หญิงสำส่อนนั่น” เสียงของภูวเดชเย็นเยียบ

“พ่อไม่มีสิทธิ์เรียกเธอแบบนั้น! ใช่ครับ ผมรักกอหญ้า เธออยู่กับผมตอนที่ไม่มีใครอยู่ ตอนที่ผมตกต่ำ ทุกคนหันหลังให้ แต่เธอไม่เคยหนีไปไหน” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาพ่อตรง ๆ “ผมเลือกแล้ว และผมจะไม่กลับไปที่ความวุ่นวายนั่นอีก”

คำพูดนั้นทำให้ภูวเดชหัวเราะในลำคออย่างสมเพช เสียงหัวเราะนั้นเย้ยหยันจนบรรยากาศทั้งห้องเย็นยะเยือกลงอีกระดับ

“น่าสมเพชดีนะ ภาคิน แกคิดว่าโลกใบนี้มันหมุนรอบตัวแกงั้นเหรอ” เขาพูดช้า ๆ

“หมายความว่ายังไงครับ” ภาคินนิ่วหน้า

“ฉันหมายความว่า การจะรักษาชีวิตผู้หญิงคนนั้น มีอยู่ทางเดียวเท่านั้น คือให้แกแต่งงานกับเธออีกครั้ง”

คำพูดนั้นทำให้ภาคินขมวดคิ้วทันที เขาพิงตัวกลับพนักโซฟา สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจ

“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่ทำ ต่อให้ชีวิตเธออยู่ในอันตราย มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของผมอีกแล้ว”

“แกแน่ใจเหรอ ว่าแกไม่มีส่วนรับผิดชอบอะไรเลย” ภูวเดชเอ่ยเรียบ แต่ดวงตาคมวาวขึ้นอย่างน่ากลัว “หรือแกกล้าพูดว่า แกไม่ได้เป็นคนทำให้ชีวิตเธอพังตั้งแต่ต้น”

ภาคินชะงักไปชั่ววินาที ความทรงจำเก่า ๆ แวบเข้ามาในหัวเหมือนเงาที่ไม่อาจเลือนลืม ภาพของเซเรน่าที่มีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนหลังจากที่เขาทะเลาะกับเธอในวันนั้น วันที่ใบหน้าแสนดื้อรั้นเอ่ยวาจาเสียดแทงเขาไม่หยุด ก่อนที่เขาจะพากอหญ้าเข้ามา และเรื่องวุ่นวายทั้งหมดก็เกิดขึ้น....

“เรื่องเก่าก็คือเรื่องเก่า ผมไม่ย้อนกลับไปอีก” แต่เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องห่วงหรอกไอ้ลูกชาย ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้แกแต่งกับเธออีกแล้วเหมือนกัน” ภูวเดชหัวเราะเบา ๆ คราวนี้แฝงความสมเพชอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรนะ?” ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที “พ่อพูดว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่า ฉันไม่คิดจะบังคับให้แกแต่งงานกับหนูเซเรน่าอีก”

ภูวเดชพูดชัดถ้อยชัดคำ ริมฝีปากยกยิ้มมุมหนึ่งราวกับคนที่รู้อะไรมากกว่าที่อีกฝ่ายเข้าใจ ทำให้ภาคินมองหน้าพ่อของเขาอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“หมายความว่ายังไงครับ? เมื่อกี้พ่อยังพูดเองว่าถ้าอยากรักษาชีวิตเธอไว้ มีทางเดียวคือแต่งงานกับผม แล้วอยู่ดี ๆ พ่อกลับบอกว่าไม่จำเป็น พ่อกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่?”

“แกนี่มันโง่เหมือนเดิมจริง ๆ ภาคิน แกคิดว่าเด็กคนนั้นจะยอมให้ใครบังคับเธออีกเหรอ? เธอบอกกับฉันเองต่อหน้าเลยนะว่า ยอมตายดีกว่ากลับมาอยู่กับแกอีกครั้ง”