บทที่ 52 [1/3]

สองสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไป เมืองหลวงของเขตเหนือกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ข่าวลือเรื่องของเซเรน่าเป็นคนทรยศได้ถูกกลบหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเสียงชื่นชมและคำพูดแสดงความยินดีจากผู้คนรอบข้าง ทุกคนต่างพยายามสร้างสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง ราวกับไม่เคยเป็นคนที่เคยผลักเธอตกเหวมาก่อน

ยามสายของวันนั้น อากาศโปร่งสดใส แสงแดดลอดผ่านกระจกของศูนย์การค้า ย่านใจกลางเมือง เซเรน่าเดินช้า ๆ ข้างศรันท่ามกลางผู้คนที่เหลียวมองอย่างให้ความเคารพ บ้างก็ยิ้มให้ บ้างก็พยักหน้าให้ด้วยท่าทีสุภาพ ทุกสายตาเหล่านั้นสะท้อนชัดเจน เธอกลับมามีอำนาจและศักดิ์ศรีอย่างสมบูรณ์

หญิงสาวในชุดเดรสผ้าสีขาวตัดกับผ้าคลุมไหล่บางสีเทาอ่อน เดินอย่างสงบแต่เต็มไปด้วยรัศมีอำนาจที่ใครก็ละสายตาไม่ได้ ทุกก้าวที่เหยียบย่างไปบนพื้นหินอ่อนล้วนคือความมั่นใจ

“คนในร้านมองคุณใหญ่เลยครับ นายหญิง” เสียงศรันดังขึ้นข้างกาย น้ำเสียงผสมรอยยิ้มขบขัน

“ฉันคงเป็นตัวประหลาดในสายตาของพวกเขาล่ะมั้ง” เธอตอบเรียบ ๆ โดยไม่หันมอง

“เพราะความสวยมากกว่าครับนายหญิง” ศรันหัวเราะเบา ๆ

“ไซรัสจ้างนายมาเท่าไหร่เนี่ย” เธอตอบ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินผ่านร้านเนคไทชื่อดังแห่งหนึ่ง แสงไฟสว่างสะท้อนกับชั้นภายในร้านที่เรียงรายด้วยเนคไทหลากสีเป็นระเบียบ เนื้อผ้าไหมเงางามสีเข้มดูหรูหรา ทำให้สายตาของเซเรน่าหยุดอยู่ที่หน้าร้านนั้นชั่วครู่

“อยากเข้าไปดูไหมครับ?” ศรันถาม

“เข้าไปหน่อยก็ได้” เธอเงียบไปเพียงวินาที ก่อนจะพยักหน้า

เสียงประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากภายในร้าน พนักงานต้อนรับรีบโค้งตัวทันทีเมื่อเห็นเธอ

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเซเรน่า”

หญิงสาวเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนก้าวเข้าไป มือเรียวสัมผัสผ้าเนคไทผืนหนึ่งอย่างแผ่วเบา สีกรมเข้มที่แซมลายเส้นเงินบาง ๆ สะท้อนในแสงไฟเหนือหัว

“นายหญิงจะซื้อให้บอสเหรอครับ” ศรันมองเธอแล้วอดถามไม่ได้

“นายคิดว่าไซรัสจะชอบไหม” ดวงตาคู่สวยทอดมองเนคไทในมือ

“ถ้าเป็นสิ่งที่นายหญิงเลือกด้วยตัวเอง ผมว่าบอสต้องชอบอยู่แล้ว” ศรันยกยิ้มบาง ๆ

“งั้นก็เอาผืนนี้แล้วกัน”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินคำเยินยอ ก่อนที่พนักงานจะรีบเข้ามารับเนคไทไปห่อให้ หลังจากนั้นหญิงสาวจึงจ่ายเงินด้วยบัตรเครดิตสีดำเรียบหรู แล้วเดินออกจากร้านโดยมีศรันตามหลัง

บรรยากาศรอบห้างเต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้คนต่างจับจ่ายซื้อของอย่างครื้นเครง เสียงพูดคุยผสมกับเสียงเพลงเบา ๆ ที่ลอยมาจากลำโพงเหนือศีรษะ พาให้เซเรน่ารู้สึกเพลิดเพลินไม่น้อย

“นายหญิงอยากไปดูร้านไหนต่อดีครับ?” ศรันถาม

“ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ตรงหัวมุมก็ได้ค่ะ ฉันเห็นป้ายคอลเล็กชันใหม่” เธอตอบเรียบ

ทั้งคู่จึงตรงเข้าไปในร้านเสื้อผ้าหรูชั้นนำ ที่ตกแต่งด้วยกระจกบานใหญ่และโคมไฟคริสตัลเหนือหัว แสงสะท้อนละมุนแต่งแต้มเงาให้ผิวของเซเรน่าดูระยิบระยับราวกับดวงดาว ออร่าของเธอทำให้พนักงานรีบเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะ คุณเซเรน่า อยากชมคอลเล็กชันไหนเป็นพิเศษไหมคะ?”

“ชุดเดรสค่ะ อยากได้แบบเรียบแต่ดูสง่า”

“เชิญด้านนี้เลยค่ะ”

หลังจากที่พนักงานเดินนำเข้าไปในโซนนั้น ศรันจึงเดินตามเซเรน่าไปไม่ห่าง หญิงสาวหยิบชุดเดรสสีไวน์แดงขึ้นมาลองแนบกับตัว เนื้อผ้าแนบแน่นรับกับเรือนร่างที่สมส่วนงดงาม

เซเรน่าเข้าไปในห้องลองเสื้อ และไม่นานนักก็เดินออกมาพร้อมชุดที่เข้ากับเธออย่างสมบูรณ์ ราวกับชุดนั้นถูกออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทำให้ศรันที่ยืนรออยู่ด้านนอก พอเห็นเธอเดินออกมาศรันก็แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ เมื่อรู้สึกภูมิใจความสวยในตัวนายหญิงของตน

“สวยมากครับนายหญิง ผมถ่ายรูปไว้ส่งให้บอสได้ไหมครับ? เขาต้องยิ้มแก้มปริแน่ ๆ ”

“ได้สิ แต่ฉันว่าเขาจะฆ่านายมากกว่านะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“แต่ผมอยากให้เขารู้ว่านายหญิงของเราสวยขนาดไหน” ศรันพูดติดตลก

“เอาสิ”

เธอหัวเราะอย่างนึกสนุกพลางยกมือขึ้นจับชายกระโปรงเบา ๆ หันข้างเล็กน้อยให้กล้องอย่างสง่างาม ก่อนที่ศรันจะยกมือถือขึ้นกะระยะและกดชัตเตอร์ เสียงคลิกดังขึ้นหนึ่งครั้ง

แต่ทว่าในขณะเดียวกัน เสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา พร้อมกลิ่นน้ำหอมที่เธอจำได้แม่น

กลิ่นกุหลาบผสมวานิลลา...

“คุณเซเรน่า?” เสียงหวานแฝงแววเสแสร้งดังขึ้นจากด้านหลัง

เซเรน่าหันไปช้า ๆ แล้วสบตากับหญิงสาวในกระจกที่สะท้อนอยู่ข้างหน้า กอหญ้าในชุดเดรสสีไวน์แดงเดียวกับเธอยืนอยู่ในระยะไม่ถึงสามก้าว ใบหน้านั้นยังคงมีรอยยิ้มใสซื่อที่เหมือนจะอ่อนโยน แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความริษยา

“บังเอิญจังเลยนะคะ ไม่ได้คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ แถมยังใส่ชุดเดียวกันอีก” กอหญ้าเอ่ยขึ้นเสียงหวาน