บทที่ 52 [2/3]

“คุณเซเรน่า?”

“โลกกลมดีนะคะ”

เซเรน่าตอบเรียบ สายตาเพียงกวาดมองอีกฝ่ายนิดหนึ่งก่อนหันกลับไปมองกระจกต่อ

“ฉันว่าชุดนี้เหมาะกับคุณเซเรน่าดีนะคะ แต่บางทีอาจจะเหมาะกับคนอายุน้อยกว่านิดหนึ่งก็ได้” กอหญ้าพูดราวกับชม แต่ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการเสียดแทง

“งั้นเหรอคะ งั้นเธอก็ใส่ให้สวยกว่าฉันสิคะ จะได้เหมาะสมกับคำพูดที่ว่านั้น”

เซเรน่าตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน พร้อมรอยยิ้มท้าทายปรากฏบนใบหน้า ทำเอาศรันพยักหน้าอย่างภูมิใจกับการตอบกลับของนายหญิง เพราะคำตอบเรียบง่ายแต่เฉือนลึกจนอีกฝ่ายแข็งค้างไปชั่วขณะ

แต่ทว่าไม่นานกอหญ้าก็พลันฝืนยิ้มไม่ยอมแพ้

“คุณเซเรน่าพูดแรงจังเลยนะคะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นเลยจริง ๆ ฉันก็แค่ อยากทักทายเฉย ๆ”

“อืม งั้นเหรอคะ”

น้ำเสียงเรียบเฉยของเซเรน่าทำให้อีกฝ่ายขบกรามแน่น แต่ยังคงฝืนยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

“คุณเซเรน่าคงยังไม่รู้สินะคะ ว่าฉันกับพี่ภาคิน เรากำลังวางแผนจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้”

“ดีใจด้วยนะ ฉันหวังว่าเขาจะมีความสุข” เซเรน่าชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“แน่นอนค่ะ เพราะเขาเคยบอกเองว่า ฉันเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขา”

กอหญ้าพูดพลางก้มศีรษะ เสแสร้งทำเป็นเขิน แต่สายตาเหลือบขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยแววเย้ยหยัน

“เข้าใจ?” เซเรน่าหัวเราะในลำคอ “เข้าใจเขา หรือเข้าใจวิธีเกาะเขาไว้ไม่ให้หนี?”

กอหญ้าชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามกลบด้วยท่าทีอ่อนหวานเช่นเดิม

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?”

“ก็อย่างที่เธอเข้าใจนั่นแหละ”

เสียงของเซเรน่าเย็นเยียบ ราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ในความเรียบนิ่ง แต่ทว่าใบหน้าของกอหญ้าที่เคยอ่อนหวาน ยามนี้กลับยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน ราวกับยอมแสดงธาตุแท้ออกมา

“แล้วยังไงล่ะ? ถึงเธอจะเสียดแทงฉันด้วยคำพูดบ้า ๆ นั่น มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเลือกฉันไม่ได้”

กอหญ้าหัวเราะพลางผลักไหล่ของเซเรน่าจนเธอเซถอยหลังเล็กน้อย ภาพนั้นทำให้ศรันเลือดขึ้นหน้า เขาจะเข้ามาจัดการเธอทันทีที่กล้าทำร้ายนายหญิงของตน ทว่าก่อนที่จะได้ทำอะไร เซเรน่ากลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน

“ยอมเผยธาตุแท้ของเธอแล้วเหรอ” มือขาวปัดบนไหล่เบา ๆ ราวกับรังเกียจสัมผัสของกอหญ้า

“เพราะฉันเบื่อที่จะเล่นเกมกับเธอแล้วเซเรน่า เธอมันก็แค่คนที่โชคดีที่ได้เกิดมาในตระกูลใหญ่เท่านั้น ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ไม่งั้นพี่ภาคินคงไม่เอาฉันเป็นเมียหรอก” กอหญ้ายกยิ้มร้ายพลางกอดอก

“เธอคิดว่าตัวเองดีกว่าฉันจริง ๆ เหรอกอหญ้า” เซเรน่าแค่นหัวเราะ

“หมายความว่าไง”

“เธอน่ะเทียบฉันไม่ติดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์อภิวัฒน์กุลแล้ว เป็นได้แค่หมากในเกมของฉันเท่านั้น โง่จริง ๆ ”

“ฉันไม่ใช่หมากของเธอ!”

“เธอคิดว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอเข้ามาในชีวิตภาคินง่าย ๆ ล่ะ ทำไมฉันถึงยอมให้เธอแสดงละครโง่ ๆ นั่น ทำไมฉันถึงยังไม่ตอบโต้”

“นั่นมัน!”

“เพราะฉันต้องการให้เป็นแบบนั้นยังไงล่ะ น่าสมเพชชะมัดที่กล้าคิดว่าตัวเองเทียบชั้นกับฉันได้” เซเรน่ากระซิบเสียงเย็นจนกอหญ้าเสียวสันหลังวูบ

“เธอน่ะไม่มีวันเป็นนายหญิงของตระกูลอภิวัฒน์กุลหรอก คงเป็นได้เพียงเมียรองที่โดนตราหน้าว่าแย่งสามีชาวบ้าน เป็นผู้หญิงร้อนร่านจนอยากได้สามีคนอื่นจนตัวสั่น” เซเรน่าผลักไหล่ของเธอแรง ๆ จนเธอแทบล้ม

“คิดว่าคุณภูวเดชจะยอมให้คนธรรมดาอย่างเธอตบแต่งเข้ามาในตระกูลเหรอ ผิดแล้ว เพราะต่อให้ไม่มีฉันเธอมันก็เป็นแค่เมียในเงา ไม่มีวันได้เฉิดฉายในแวดสังคมหรอก!”

“แก!”

ใบหน้าของกอหญ้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ พยายามจะเข้ามาทำร้ายเซเรน่า ทว่ากลับโดนมือหนาของศรันกำข้อมือแน่นจนหวีดร้องออกมา มันแรงจนแดงเถือกเป็นร้อยมือของเขา

“อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอรังแกนายหญิง” ศรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับคำเตือน

“พวกแก! คอยดูเถอะเดี๋ยวพอพี่ภาคินเข้ามา ฉันจะทำให้รู้ว่าการที่กล้าแตะต้องฉันจะเจอผลลัพธ์แบบไหน!” เสียงใสกล่าวอย่างเดือดดาล

“คิดว่าเขาจะเชื่อเธอขนาดนั้นเลยเหรอ” เซเรน่าหัวเราะ

“แค่ร้องไห้นิดหน่อย เขาก็เชื่อฉันแล้ว เพราะเขามันโง่ยังไงล่ะ”

“สุดท้าย ฉันจะได้เงินทั้งหมดของเขามาอยู่ในมือ เพราะมันโง่ยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ถ้ามันไม่รวยป่านนี้คงไม่ทนอยู่กับคนโง่อย่างมันหรอก ต้องขอบใจเธอจริง ๆ เซเรน่า ที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น”

แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเดือดดาลไปมากกว่านี้ เสียงประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงของผู้ชายที่ทั้งคู่คุ้นเคย

“กอหญ้า”