บทที่ 51 [2/2]

“ฉันดีใจนะคะที่คุณปลอดภัย ข่าวลือที่ว่าคุณทรยศน่ะ ฉันไม่เคยเชื่อเลยจริง ๆ ”

กอหญ้านั่งลงข้างภาคิน พลางส่งยิ้มหวานหากแต่เคลือบยาพิษ คำพูดนั้นแฝงแววหวงใย แต่ปลายเสียงกลับเสียดแทงเธอไม่หยุด

“งั้นเหรอคะ” เซเรน่าหันไปมอง พร้อมรอยยิ้ม

“ฉันเข้าใจว่าคนเราย่อมมีเหตุผลของตัวเอง และฉันก็ไม่อยากตัดสินใคร เพียงเพราะข่าวลือที่ไม่รู้จริงหรือเท็จ” กอหญ้ายกมือทาบอก

ภาคินปรายตามองหญิงสาวข้าง ๆ อย่างไม่สบายใจนัก เขารู้ดีว่ากอหญ้าพูดดีเกินไปในจังหวะที่ไม่ควร และเขาก็เห็นสีหน้าเซเรน่าชัดเจน

เธอไม่ได้โกรธ เธอแค่ไม่สนใจพวกเขา…

ศรันซึ่งยืนพิงผนังอยู่มุมห้อง มองภาพตรงหน้าอย่างระวัง เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่ยกถ้วยชาอีกใบมาเสิร์ฟให้เซเรน่าอย่างเงียบ ๆ

“นายหญิงครับ ดื่มชาหน่อยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอรับถ้วยจากมือเขาโดยไม่ได้มอง เหมือนเป็นความเคยชินระหว่างคนที่อยู่ใกล้กันมานาน โดยที่ภาพนั้นทำให้เลือดในอกของภาคินร้อนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมใจถึงกระตุกแรงตอนเห็นเธอใกล้ชิดกับผู้ชายอีกคนแบบนั้น ทั้งที่เธอไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว

“เป็นอะไรเหรอคะ?”

กอหญ้ามองสีหน้าของภาคินที่เริ่มเปลี่ยนไปก็ขมวดคิ้ว เธอจับแขนเขาเบา ๆ

“เปล่า” ภาคินสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนตอบ แล้วหันไปทางเซเรน่า “ดูเขาสนิทกับเธอมากนะ”

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที กอหญ้าที่นั่งข้างกายภาคินอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ส่วนศรันยังคงยกยิ้มบาง แต่แววตากลับเย็นเฉียบเพราะได้รับคำสั่งมาว่าอย่าให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เซเรน่า โดยเฉพาะภาคิน

“ผมเป็นคนดูแลคุณเซเรน่าตามคำสั่งครับ”

“ฉันถามเซเรน่า ไม่ได้ถามนาย” ภาคินเอ่ยเสียงต่ำ

“ใช่ ฉันสนิทกับศรัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องมาใส่ใจ” เซเรน่าหันมามองภาคิน พลางเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“เธอหมายความว่ายังไงเซเรน่า” ภาคินขบกรามแน่น

“ก็อย่างที่พูด ไม่ว่าฉันจะสนิทกับศรันหรือใครอื่น มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย” เธอตอบเรียบ

คำตอบนั้นเหมือนมีดบางเฉือนตรงกลางอกของภาคิน เขาอยากพูดบางอย่างแต่พูดไม่ออก ดวงตาร้อนผ่าวอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกอยากจะพุ่งเข้าให้ต่อยศรันให้มันพ้น ๆ

“อย่าคิดมากเลยค่ะพี่ภาคิน คุณเซเรน่าคงพูดเล่น”

กอหญ้าพยายามยิ้มกลบความอึดอัดภายในใจ แต่ภาคินกลับไม่ได้ฟังคำปลอบนั้นเลย ดวงตายังคงจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างค้นหา บางอย่างในใจเริ่มแตกร้าวและไม่สามารถปิดได้อีกต่อไป

“คุณภาคินครับ ถ้าไม่มีธุระอื่น ผมว่าให้คุณเซเรน่าได้พักผ่อนเถอะครับ เธอเพิ่งหายดี” ศรันมองภาพนั้นแล้วขยับเข้ามายืนข้างเซเรน่าเล็กน้อย น้ำเสียงเขาเรียบแต่หนักแน่น

“ฉันยังไม่ได้พูดจบ” ภาคินตวัดสายตา “อย่าคิดว่าเป็นลูกน้องไอ้ไซรัสแล้วจะมาสั่งฉันได้”

“ผมไม่ได้สั่ง แค่เตือน” ศรันยิ้มมุมปาก

เสียงของชายหนุ่มทั้งสองฟาดฟันกันอย่างแข็งกร้าว พาให้บรรยากาศภายในห้องโถงตึงเครียดชวนปวดหัว กอหญ้าเริ่มสีหน้าไม่พอใจ เธอจับแขนภาคินแน่นอย่างหวงแหน ราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของ

“พอเถอะค่ะพี่ภาคิน เรามาเยี่ยมคุณเซเรน่านะคะ อย่ามีเรื่องเลย”

“เซเรน่า เธอเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ” แต่ภาคินยังคงมองเซเรน่า เขาพูดเสียงแผ่ว

“คนที่ผ่านโดนนายทำร้ายมาแล้ว ไม่มีใครเหมือนเดิมได้หรอกภาคิน”

หญิงสาวเงียบไปครู่ ก่อนจะแสร้งตอบราวกับเจ็บปวด เพราะอยากแกล้งกอหญ้าที่แทบจะเก็บสีหน้าริษยาไม่อยู่ จนชายหนุ่มต้องเบือนหน้าหนี

“คุณเซเรน่า ฉันหวังว่าคุณจะหายดีจริง ๆ นะคะ”

กอหญ้ามองทั้งคู่สลับกัน แม้ว่าจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ทว่ากลับซ่อนแววตาเครื่องแค้นไม่ได้

“ขอบคุณค่ะ” เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ

หลังจากนั้นก็ผ่านไปครู่ใหญ่ ก่อนที่ทั้งคู่จะขอตัวออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง ราวกับประกาศชัยชนะของเซเรน่าที่เอาคืนกอหญ้าจนเธอหน้าเสีย ศรันหันมามองหญิงสาวข้างตัว ก่อนจะเอ่ยอย่างกังวล

“นายหญิง โอเคไหมครับ?”

“โอเคสิ” เซเรน่ายิ้มบาง

“แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่เลิกวอแวนายหญิงนะครับ”

“ก็ปล่อยให้เขาจมอยู่กับสิ่งที่เขาเลือก” เธอพูดเสียงเรียบ “ส่วนฉัน ฉันมีเส้นทางของฉันแล้ว”

ศรันมองใบหน้านั้น สงบ เยือกเย็น แต่ลึก ๆ แฝงความเหนื่อยล้าที่ไม่มีใครเห็น เขาได้แต่ยืนเงียบ เคียงข้างเธออย่างที่เคยทำมาตลอด เพราะหากไซรัสรู้ว่าเขาดูแลเธอไม่ดี เขาคงโดนอีกฝ่ายฆ่าจริง ๆ