บทที่ 5 ร่องรอยในอดีต

สายฝนต้นฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมาตั้งแต่ยามเฉิน เม็ดฝนละเอียดตกกระทบชายคาเรือนดังแผ่วเบา กลิ่นดินชุ่มน้ำลอยคลุ้งไปทั่วจวนอ๋องเก้า บรรยากาศเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงน้ำหยดจากปลายใบไผ่

ซูเยว่หนิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวจับถ้วยชาร้อนเอาไว้หลวม ๆ แต่สายตากลับทอดมองออกไปไกลโดยไร้จุดหมาย

หลายวันที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นเร็วจนแทบไม่มีเวลาให้ตั้งหลัก เซียวอวี้เฉินเปลี่ยนไป องค์ชายสามเริ่มระแวงและที่สำคัญที่สุด...ความสงสัยในใจของนางกลับเพิ่มขึ้นทุกวันเหตุใดเซียวอวี้เฉินจึงรู้เรื่องมือสังหารล่วงหน้า เหตุใดเขาจึงพูดคำว่า "ชาตินี้"เหตุใดเขาจึงเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อนางโดยสิ้นเชิงหรือว่า...เขาเองก็ย้อนเวลากลับมาความคิดนี้ผุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ซูเยว่หนิงยังไม่กล้าสรุป เพราะหากเป็นความจริง...แสดงว่าเขาต้องจดจำทุกสิ่งที่นางเคยทำไว้ได้ทั้งหมด รวมถึงการทรยศในชาติที่แล้ว

เพียงคิดถึงเรื่องนั้น หัวใจของนางก็เจ็บแปลบ

"พระชายาเพคะ"

เยี่ยนเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมร่มกระดาษในมือ

"วันนี้ฝนตกหนัก หากพระชายาจะออกไปหอหนังสือ บ่าวเตรียมร่มไว้แล้วเจ้าค่ะ"

ซูเยว่หนิงเงยหน้าขึ้น

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะไปหอหนังสือ"

สาวใช้ยิ้มอย่างเขิน ๆ

"ท่านอ๋องมีรับสั่งไว้เจ้าค่ะ"

"หากพระชายาออกจากเรือน ให้เตรียมคนติดตามและอย่าให้ตากฝน"

ซูเยว่หนิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้...เขาก็ยังคิดแทนนาง

หลังเดินผ่านระเบียงยาวและสวนหินที่เปียกชุ่ม ทั้งสองก็มาถึงหอหนังสือประจำจวน หอหนังสือแห่งนี้กว้างขวางกว่าที่นางจำได้

ชั้นไม้สูงจรดเพดานเรียงรายไปด้วยตำราการศึก ประวัติศาสตร์ บันทึกราชสำนัก และเอกสารราชการที่ได้รับพระราชทานให้เก็บรักษา ชาติที่แล้ว นางไม่เคยสนใจสถานที่แห่งนี้เลยเพราะมัวแต่หลีกเลี่ยงการพบหน้าสามี แต่วันนี้...นางกลับเดินเข้ามาด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป ซูเยว่หนิงกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนหยุดอยู่ที่ชั้นเอกสารเก่า ความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามา ในชาติที่แล้ว บิดาของนางเคยกล่าวว่า อ๋องเก้าเคยช่วยตระกูลซูไว้ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่ท่านกลับไม่ยอมเล่ารายละเอียด ตอนนั้นนางไม่ใส่ใจ แต่บัดนี้ ทุกเบาะแสล้วนมีค่าทนางเริ่มค้นหาบันทึกเก่าอย่างใจเย็น ม้วนแล้วม้วนเล่า...สมุดแล้วสมุดเล่า...เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม กระทั่งสายตาของนางสะดุดเข้ากับกล่องไม้จันทน์ใบเล็กที่วางอยู่มุมลึกของชั้นหนังสือบนฝากล่องมีตัวอักษรเขียนไว้เพียงสั้น ๆ "คดีชายแดนปีเจี้ยนอันที่สิบสาม"

ซูเยว่หนิงชะงัก

ปีนั้น...คือปีที่บิดาของนางเกือบถูกปลดจากตำแหน่งแม่ทัพ นางรีบเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีฎีกาหลายฉบับและจดหมายลับมัดรวมกันด้วยเชือกไหมสีดำเมื่อคลี่ฉบับแรกออก ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง ฎีกาฉบับนั้นเป็นคำกราบทูลของอ๋องเก้า

เนื้อความกล่าวถึงการใส่ร้ายแม่ทัพซูว่าละเลยหน้าที่ และขอให้ฮ่องเต้ทรงส่งคนไปตรวจสอบก่อนมีพระบรมราชโองการลงโทษ มุมล่างของกระดาษยังมีลายพระราชหัตถ์ตอบกลับจากฮ่องเต้ "อนุญาตตามคำกราบทูล"

ซูเยว่หนิงนิ่งงัน

นางจำได้...ครั้งนั้นบิดาเคยบอกว่าโชคดีที่ฮ่องเต้ทรงเปลี่ยนพระทัยกะทันหันแต่ไม่มีผู้ใดรู้เลย...ว่าคนที่ยื่นฎีกาขอความเป็นธรรมให้ กลับเป็นเซียวอวี้เฉิน มือของนางเริ่มสั่น นางรีบเปิดจดหมายอีกฉบับคราวนี้เป็นรายงานจากชายแดน ด้านล่างมีลายมือของหลี่เฟิงในวัยหนุ่ม ระบุว่า

"ทำตามพระบัญชาของท่านอ๋องเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพซูพ้นข้อกล่าวหาโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้"

ซูเยว่หนิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

เขา...เคยช่วยตระกูลซูตั้งแต่ก่อนแต่งงานแต่เหตุใด...ไม่มีใครบอกนางเลย ซูเยว่หนิงยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือเป็นเวลานาน มือที่ถือฎีกาฉบับนั้นสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว นางอ่านข้อความเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับหวังว่าจะพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ไม่ว่าอ่านกี่ครั้ง...ลายพระนามของเซียวอวี้เฉินก็ยังคงอยู่ตรงนั้นชัดเจน ไม่มีทางปฏิเสธได้บุรุษผู้นั้นเคยยื่นฎีกาช่วยบิดาของนางจริงทั้งที่ในเวลานั้น...เขาแทบไม่รู้จักนางด้วยซ้ำ

ซูเยว่หนิงสูดลมหายใจลึก ก่อนรีบเปิดม้วนเอกสารถัดไป ภายในเป็นบันทึกการเดินทัพเมื่อหลายปีก่อน ตัวอักษรเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บันทึกทั้งกำลังพล เสบียง และรายชื่อผู้ได้รับบาดเจ็บ นางกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว กระทั่งสะดุดเข้ากับชื่อหนึ่ง ซูจื่อหาน พี่ชายคนโตของนาง หัวใจของซูเยว่หนิงกระตุกวูบนางจำได้ดี...ปีนั้นพี่ชายเคยกลับจากชายแดนพร้อมบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ ทุกคนเข้าใจว่าเขาโชคดีหนีความตายมาได้แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสนามรบ ปลายนิ้วของนางค่อย ๆ ลูบผ่านบรรทัดสุดท้ายของรายงาน

"แม่ทัพรองซูจื่อหานถูกศัตรูล้อมไว้ทางทิศตะวันตก"

"ท่านอ๋องทรงนำทหารม้าห้าร้อยนายเข้าช่วยจนสามารถตีฝ่าวงล้อมออกมาได้"

ซูเยว่หนิงนิ่งงัน ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง

"เป็น...เขา"

เสียงของนางแผ่วเบาราวกับละเมอ นางจำคำพูดของพี่ชายได้ คืนหนึ่งหลังกลับจากชายแดน เขาเคยดื่มสุราจนเมา แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"หากวันนั้นไม่มีบุรุษผู้นั้น พี่คงไม่ได้กลับมาพบพวกเจ้าอีก"

ตอนนั้นนางยังหัวเราะ คิดว่าเป็นเพียงคำพูดของคนเมาแต่บัดนี้...คำตอบกลับอยู่ตรงหน้า บุรุษผู้นั้นคือเซียวอวี้เฉิน ซูเยว่หนิงรีบเปิดเอกสารอีกฉบับยิ่งอ่านมากเท่าไรหัวใจก็ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้นมีทั้งรายงานการส่งเสบียงไปยังชายแดนในยามที่กองทัพซูขาดแคลน หนังสือลับที่ขอพระราชทานแพทย์หลวงไปรักษาแม่ทัพซูรวมถึงรายงานที่บันทึกไว้อย่างละเอียดว่าอ๋องเก้าเคยปฏิเสธรางวัลความชอบจากฮ่องเต้ โดยขอให้พระราชทานความดีความชอบทั้งหมดแก่กองทัพซูแทน ไม่มีสิ่งใดถูกประกาศต่อหน้าราชสำนัก ไม่มีสิ่งใดถูกกล่าวถึงภายนอก ทุกอย่างถูกเก็บไว้ในแฟ้มลับ เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

ซูเยว่หนิงทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ช้า ๆ น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว ชาติที่แล้ว...นางเคยกล่าวหาเขาว่าเกลียดชังตระกูลซูเคยเชื่อว่าเขาอยากกำจัดครอบครัวของนางเพื่อสร้างอำนาจให้ตนเองแต่ความจริงกลับตรงกันข้ามเขาเฝ้าปกป้องตระกูลของนางมาตลอด โดยไม่เคยเรียกร้องคำขอบคุณแม้แต่คำเดียว

"เหตุใด..." นางพึมพำ

"เหตุใดท่านไม่เคยบอกข้า"

"เหตุใดจึงเลือกเงียบ"

คำถามนั้นลอยอยู่กลางห้องสมุด ไม่มีผู้ใดตอบ

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านนอก ซูเยว่หนิงรีบเช็ดน้ำตาก่อนเงยหน้าขึ้น ชายวัยกลางคนผู้ดูแลหอหนังสือเดินเข้ามาพร้อมก้มศีรษะทำความเคารพ

"ถวายบังคมพระชายา"

ซูเยว่หนิงพยักหน้า

"ข้าขอถามเจ้าได้หรือไม่"

"พระชายาโปรดรับสั่ง"

นางยกเอกสารในมือขึ้น

"เอกสารเหล่านี้..."

"เหตุใดจึงไม่เคยมีผู้ใดกล่าวถึง"

ชายชรามองเอกสารเพียงครู่เดียวก็ถอนหายใจเบา ๆ

"เพราะเป็นพระประสงค์ของท่านอ๋องขอรับ"

ซูเยว่หนิงชะงัก

"หมายความว่าอย่างไร"

ชายชราตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"ทุกครั้งที่ท่านอ๋องช่วยเหลือตระกูลซู"

"พระองค์จะกำชับเสมอ"

"อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้"

ซูเยว่หนิงนิ่งอึ้ง

ชายชราพูดต่อ

"กระหม่อมเคยถามพระองค์ว่า เหตุใดจึงไม่บอกให้แม่ทัพซูทราบ"

"ท่านอ๋องเพียงตอบว่า..."

ชายชราหยุดครู่หนึ่ง ราวกับยังจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจ

"การช่วยคน มิใช่เพื่อให้เขาสำนึกบุญคุณ"

"หากช่วยแล้วต้องคอยทวงคุณ..."

"เช่นนั้นก็ไม่ต่างจากการซื้อใจ"

ห้องทั้งห้องเงียบลงในทันที ซูเยว่หนิงก้มมองเอกสารในมืออีกครั้ง ดวงตาเริ่มพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา ชาติที่แล้ว...นางไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเซียวอวี้เฉินเลยแม้แต่น้อย นางรู้จักเพียงภาพลักษณ์ที่ผู้อื่นสร้างขึ้น แต่ไม่เคยคิดจะมองเข้าไปในหัวใจของเขาและยิ่งคิด...นางก็ยิ่งรู้สึกว่าความผิดของตนเองใหญ่หลวงเกินกว่าจะให้อภัย

เสียงฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย

เม็ดฝนกระทบชายคาหอหนังสือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่ซูเยว่หนิงยังนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ เอกสารหลายฉบับวางกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า

ดวงตาของนางแดงก่ำ แม้จะพยายามสะกดกลั้นเพียงใด แต่ความรู้สึกผิดกลับเอ่อล้นขึ้นมาเรื่อย ๆ ชาติก่อน...นางเคยกล่าวโทษบุรุษผู้หนึ่งอย่างไม่เป็นธรรม เคยกล่าววาจาทำร้ายเขา เคยผลักไสทุกความหวังดีของเขา ทั้งที่ในความเป็นจริง เขากลับเป็นคนที่ปกป้องครอบครัวของนางมาตลอด

ซูเยว่หนิงหลับตาลง หากวันนั้น...นางยอมถามเขาเพียงสักครั้งยอมเชื่อเขาเพียงสักครั้งบางทีโศกนาฏกรรมทั้งหมดอาจไม่เกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง เสียงเปิดประตูหอหนังสือก็ดังขึ้นเบา ๆ

กึก...

ซูเยว่หนิงรีบเช็ดน้ำตา ก่อนหันไปมอง ร่างสูงในอาภรณ์สีดำสนิทก้าวเข้ามาภายใน เซียวอวี้เฉิน เขาคงเพิ่งกลับจากว่าราชการ เพราะชายเสื้อยังมีละอองฝนเกาะอยู่บาง ๆ เส้นผมที่เคยเป็นระเบียบคลายลงเล็กน้อยตามแรงลม เมื่อเห็นซูเยว่หนิงนั่งอยู่ เขาชะงักไปเพียงครู่

"เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่" น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่งเช่นเคย

ซูเยว่หนิงรีบลุกขึ้น "หม่อมฉัน..."

นางเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนตัดสินใจพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว

"ออกมาอ่านตำราเพคะ"

สายตาของเซียวอวี้เฉินกวาดผ่านม้วนเอกสาร เขารู้ทันทีว่านางเปิดแฟ้มใดแต่กลับไม่ได้ถาม เพียงเดินเข้ามาเงียบ ๆ แล้วเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายเรียงกลับเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ

ซูเยว่หนิงมองการกระทำของเขา แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่บุรุษผู้นี้กลับทำทุกอย่างอย่างสุขุม ไม่เร่งรีบ ไม่แสดงความรำคาญแม้แต่น้อย

"เอกสารเหล่านี้..." นางเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

"...เป็นของท่านหรือ"

"อืม" เขาตอบสั้น ๆ

"เหตุใด..."

ซูเยว่หนิงกำชายแขนเสื้อแน่น

"...จึงเก็บไว้"

เซียวอวี้เฉินเงียบไปชั่วครู่

ก่อนตอบโดยไม่เงยหน้า" เพราะเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้น" เพียงเท่านั้น ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม ซูเยว่หนิงเม้มริมฝีปาก นางอยากถามเขาเหลือเกิน อยากถามว่าเหตุใดจึงช่วยตระกูลซู เหตุใดจึงไม่เคยบอกใคร เหตุใดจึงยอมให้ทุกคนเข้าใจผิด

แต่สุดท้าย...นางกลับพูดไม่ออก เซียวอวี้เฉินวางเอกสารฉบับสุดท้ายลงบนชั้นไม้ ก่อนหันกลับมาสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ดวงตาแดงช้ำของนางแม้ซูเยว่หนิงจะพยายามปกปิดเพียงใด ก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาของเขา

"ร้องไห้หรือ"

คำถามนั้นทำให้นางสะดุ้ง

นางรีบส่ายหน้า

"เปล่าเพคะ"

เซียวอวี้เฉินไม่ได้ซักต่อ เขาเพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งจากแขนเสื้อ แล้วยื่นมาตรงหน้า

"เช็ดเสีย"

ซูเยว่หนิงนิ่งไป นางมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นอยู่หลายอึดใจ ก่อนรับมาด้วยมือสั่นเล็กน้อย

"ขอบพระทัยเพคะ"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้าเบา ๆ

ก่อนเดินไปยังชั้นหนังสืออีกฝั่ง ไม่นานนัก เขาหยิบตำราปกสีน้ำเงินเล่มหนึ่งออกมา

"หากคิดจะอ่าน"

"เริ่มจากเล่มนี้"

ซูเยว่หนิงรับมาอย่างงุนงง เมื่อเปิดดูจึงพบว่าเป็นตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์ หลายหน้ามีรอยขีดเส้นไว้ด้วยหมึกสีแดง เหมือนมีคนอ่านซ้ำมาหลายครั้ง

"ท่าน..."

นางเงยหน้าขึ้น

"ทรงอ่านเองหรือเพคะ"

"อืม"

คำตอบยังคงสั้นเหมือนเดิม แต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลับไม่อึดอัดเหมือนเมื่อก่อน ต่างฝ่ายต่างนั่งอ่านหนังสือของตนเอง ไม่มีบทสนทนา ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงฝน หากความเงียบนั้นกลับทำให้ซูเยว่หนิงรู้สึกสงบอย่างประหลาด

นี่เป็นครั้งแรก...ที่นางได้นั่งอยู่กับเซียวอวี้เฉินโดยไม่รู้สึกต่อต้าน เวลาค่อย ๆ ผ่านไป สายฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดความอบอุ่นจากเตาอั้งโล่ทำให้เปลือกตาของซูเยว่หนิงหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อคืน นางแทบไม่ได้นอน ครุ่นคิดแต่เรื่องราวในอดีตทั้งคืนไม่นานนัก...ศีรษะของนางก็ค่อย ๆ ฟุบลงบนโต๊ะไม้ ลมหายใจสม่ำเสมอ นางเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เซียวอวี้เฉินเงยหน้าจากตำราเมื่อเห็นสตรีตรงหน้าหลับสนิท เขาก็วางหนังสือลงอย่างเงียบเชียบ สายตาคมเข้มทอดมองใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ของนาง เป็นใบหน้าเดียวกับที่เขาเฝ้าคิดถึงก่อนสิ้นใจในชาติที่แล้ว

แต่วันนี้...สตรีผู้นั้นกลับนั่งอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ยังมีชีวิต ยังหายใจและยังมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ เขาถอนหายใจแผ่วเบาก่อนถอดเสื้อคลุมสีดำของตนเองออกแล้วค่อย ๆ คลุมลงบนไหล่ของนางอย่างเบามือราวกับกลัวว่านางจะตื่น ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่เหนือเรือนผมของนางเพียงชั่วครู่ สุดท้ายก็เก็บมือกลับ

"เยว่หนิง..." เขาพึมพำแผ่วเบา

"ชาตินี้..."

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องร้องไห้อีก"

สิ้นเสียงนั้น เขาหันกลับไปหยิบตำราของตนเองขึ้นมาอ่านต่อ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ขณะที่ซูเยว่หนิงซึ่งหลับอยู่ กลับขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากของนางคลี่ยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัวราวกับในห้วงนิทรา...นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากบุรุษผู้หนึ่งความอบอุ่นที่ในชาติที่แล้ว...นางไม่เคยเปิดใจรับมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว