บทที่ 12 โฮสต์คนใหม่ [50%]

วันเทศกาลปีใหม่ไทยปีนี้ค่อนข้างครึกครื้น เนื่องด้วยรัฐบาลลงทุนประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวตามสื่อต่างๆ จนนักท่องเที่ยวต่างหลั่งไหลกันเข้ามาเป็นจำนวนมาก ทำให้ร้านค้าต่างๆ ได้ผลพลอยได้ไปตามๆ กัน

วันนี้แอรินค่อนข้างตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะจะได้ออกจากบ้านไปเที่ยวเล่นเป็นครั้งแรกในรอบสองอาทิตย์ ที่เจ้าตัวอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน

หลังจากที่พาตัวเล็กเข้านอนแต่หัวค่ำเรียบร้อย รีบอาบน้ำแต่งตัว เดินลงมาสั่งให้คนขับรถตรงไปยังร้านธันเดอร์โฮสต์ เพียงแค่ขับรถสิบนาทีก็ถึงที่หมาย

พอก้าวเท้ามาภายในร้าน แอรินต้องตกตะลึงกับแสงสีเสียงแบบจัดเต็ม บรรยากาศภายในร้านประดับไปด้วยของสีสันสดใส ตามสไตล์งานวันสงกรานต์ เสียงจังหวะเพลงเร็ว

หญิงสาวในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อเกาะอกสีดำสั้นจนอวดเอวหวาน สวมทับด้วยเสื้อคลุมแขนยาวตัวบางสีขาว ผมยาวมัดขึ้นสองข้าง กับรองเท้าแตะรัดส้นสีน้ำตาล ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางกันน้ำ

“กรี๊ดดดดดด...เปรี้ยวนะจ๊ะคุณแม่”

ไม่นานเพื่อนทั้งสองก็มาสมทบ ทั้งสามนัดมาเจอกันที่หน้าร้านธันเดอร์โฮสต์ ก่อนพากันเข้าไปในร้านพร้อมกัน

“ว่าแต่ฉันแล้วแกล่ะปิ่น ใช่ย่อยเนอะ ใส่มาอวดใครหรือเปล่า?” มิกกิเอ่ยแซว เพราะการแต่งตัวของปิ่นในวันนี้ เธอสวมเสื้อยืดเอวลอยกับกระโปรงตัวจิ๋วจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด

“แน่นอนว่าน้องธีร์อยู่แล้ว นี่หอบเงินเต็มกระเป๋ามาซื้อดื่มน้องคนเดียวเลยนะเนี่ย” ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา ปิ่นเฉลยเจตนาที่เธอมาในวันนี้ อย่างไรเสียเธอจะต้องซื้อดื่มหมายเลขหนึ่งมาเทคแคร์ตัวเองให้ได้เลย ไม่ว่าจะกี่บาทเธอก็ยอม ขนหน้าแข้งไม่ร่วงอยู่แล้ว

“อิจฉาแทนน้องธีร์จัง มีป้ามาเปย์ให้ด้วย” มิกกิแซวแรงเป็นปกติ แต่ความศีลเสมอกันทำให้ปิ่นตอบกลับเพื่อนสาวเจ็บแสบเช่นเดียวกัน

“ป้าคนนี้มีเพื่อนอย่างแกไงยัยมิก ถุ๊ย ห่างกันสองปีเรียกป้าเลยเหรอ” ปิ่นมองค้อน ส่วนมิกกิหัวเราะชอบใจใหญ่

ทั้งสามพากันเข้ามานั่งในร้าน โดยที่ธันวานั้นได้จัดโต๊ะนั่งแถวหน้าสุดใกล้เวทีให้กับพวกเธอ ซึ่งสร้างความประทับใจให้กับคนทั้งสาม

“มีผัวเป็นเจ้าของร้านโฮสต์แบบนี้ดีอ่ะ ไม่ต้องโทรแย่งโต๊ะกับใครด้วย” ทันทีที่ปิ่นหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ เธอก็เอ่ยชมสามีเพื่อนไม่ขาดปาก ทำเลทองที่ลูกค้าพากันแย่งชิง ตอนนี้เป็นของพวกเธอแล้ว

“แล้วนี่พี่ธันอยู่ไหนเหรอแอร์” มิกกิหันไปถามเพื่อนรัก ที่กำลังนั่งดูเปิดเมนูอาหารอย่างตั้งใจ

“น่าจะอยู่ออฟฟิศด้านบนนะ” เธอคาดการณ์ว่าสามีน่าจะทำงานอยู่ด้านบน เพราะตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในร้านเธอยังไม่เห็นเขาเลย

“เป็นเมียอะไรไม่ดูแลสามี แกน่าจะไปทักทายเขาก่อนนะ เผื่อพี่เขาทำงานยังไม่ได้กินข้าวกินปลา จะได้สั่งเผื่อพี่ธันเลยทีเดียว” ปิ่นตำหนิการเป็นภรรยาของเธอ

แต่มันก็คือเรื่องจริง ที่เธอขาดการเอาใจใส่สามีเท่าที่ควร แม้ว่าพวกเขาไม่ได้รักกันมาตั้งแต่ทีแรก แต่เธอก็ควรทำหน้าที่ศรีภรรยาออกมาให้ดี โดยไม่ให้ใครตำหนิได้

“อืม...ขอบคุณนะที่เตือน ฉันละเลยเขาจริงๆ นั่นแหละ” พูดเสียงแผ่วด้วยความสำนึก ขอตัวเดินไปหาสามีชั้นบน ก่อนที่งานจะเริ่มเสียก่อน

ออฟฟิศของธันวา เธอเคยหนึ่งครั้ง มันเป็นห้องเล็กๆ ตรงมุมสุด ที่ต้องเดินเข้าไปในทางเดินแคบๆ หลีกเลี่ยงผู้คนเดินผ่านเพื่อความเป็นส่วนตัวอย่างชัดเจน

พอมาถึง แอรินก็ตัดสินใจเคาะประตูเป็นมารยาท ก่อนที่ไม่นานเสียงลูกบิดประตูจะหมุนไปอีกทางเกิดเสียงดัง

แก๊ก...เอี๊ยดๆๆ

พร้อมกับเสียงประตูไม้เปิดออก

หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีน้ำตาลอ่อน ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง ที่แอรินจำได้ว่าเคยเห็นว่าเธอเคยนั่งอยู่กับธันวาเมื่อคราวก่อน

แอรินไม่ได้รู้สึกไปเอง ว่าคนตรงข้ามทำสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ก่อนจะเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“มีธุระอะไร ธันกำลังยุ่งอยู่”

“ฉันเป็นภรรยาเขา ช่วยบอกเขาหน่อยว่าฉันมาหา” แอรินตอบกลับเสียงเรียบ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เธอไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ของผู้หญิงคนนี้กับสามีเธอจะเป็นอะไรกัน เพราะดูเหมือนว่าเธอคนนี้ดูจะหึงหวงจนออกนอกหน้าเกินงาม

ปลายฟ้านิ่งคิด ก่อนจะเปิดประตูให้แอรินได้เข้าไป ทันทีที่แอรินเดินเข้าไปหาสามี ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอม เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองดูภรรยาสาว

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้แอร์”

คำถามที่ทำให้แอรินถึงกับเป่าปากมองบน อะไรจะกันนักกันหนากับการแต่งตัวของเธอ ทีแม่นี่จงใจแต่งตัวมายั่ว ยังไม่เห็นว่าอะไรเลย

“ก็ปกติดีนี่คะ” ร่างบางก้มตัวมองตัวเอง “ฉันแต่งตัวมาเที่ยวร้านเหล้านะคะ ถ้าแต่งตัวแบบนี้ไปทำบุญ ค่อยมาดุด่ากันดีกว่า” แอรินเอ่ยน้ำเสียงประชด นั่นยิ่งทำให้ธันวารู้สึกหงุดหงิดเข้าไปอีก

“เธอเป็นแม่คนแล้วนะแอร์ ที่สำคัญเธอเป็นภรรยาฉัน แต่งตัวหัดให้เกียรติกันหน่อย” เจ้าของร่างสูงใหญ่พูดดุ ซึ่งนั่นกลับทำให้คนฟังน้อยใจขึ้นมา

“เหรอคะ ก็นึกว่าชอบให้แต่งตัวแบบนี้” พูดจบก็เหลือบไปมองคนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตู ยืนฟังเธอกับสามีแบบไม่มีมารยาท

“อย่าพาลแอร์”

“ฉันไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้นค่ะ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่ห้ามให้ใครเป็นอะไร ทั้งที่ตัวเองยังไม่ดีพอ”

“...”

“อย่าลืมว่าคุณกับฉันเราแต่งงานกันเพื่ออะไร และคุณก็เป็นคนบอกฉันเอง ว่าคุณจะไม่รักฉัน จำไม่ได้เหรอคะ”

“...”

“เพราะฉะนั้น เราต่างคนต่างอยู่ คุณจะมีใครฉันไม่ห้าม แต่ทีฉันคุณอย่ามาบังคับ” แอรินพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวกำลังเดินไปเปิดประตู โดยที่เธอสบตากับปลายฟ้า ดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังยิ้มเยาะเธออยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น

“หลังจากแต่งงาน ฉันไม่มีใครนอกจากเธอแอร์” ชายหนุ่มพูดขึ้น มือบางชะงักอยู่ที่ลูกบิดประตู

“นั่นมันเรื่องของคุณ”