บทที่ 10 คืนเข้าหอ [50%]

หนุ่มสาวพากันเดินเข้ามาภายในงาน เพื่อร่ำลาแขกคนสำคัญในช่วงสุดท้าย โดยทั้งคู่ต่างเดินจูงมือกันไม่ห่าง สร้างความอิจฉาให้กับคนในงานเป็นอย่างมาก

ขณะที่แขกกำลังทยอยพากันกลับ ชายในชุดดำก็เดินเข้ามาหาธันวา ก่อนจะมากระซิบที่ข้างหูของเจ้าบ่าว ทันใดนั้นเขากลับมีสีหน้าเคร่งขรึมในทันที ทำให้แอรินเกิดความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” แอรินถาม ธันวานิ่งไป ก่อนจะตัดสินใจบอกให้เธอทราบ

“พ่อของเธอมาโวยวายที่หน้าฟรอนต์โรงแรม” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ สังเกตสีหน้าภรรยาที่ดูตกใจไม่ใช่น้อย ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อได้ยินว่าใครมาเยือน

ก่อนหน้านี้ธันวาให้คนตามสืบประวัติของแอริน และได้รู้ความสัมพันธ์ของหญิงสาวกับพ่อของเธอ

เด็กสาวที่หนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุสิบห้า หลังจากที่แม่เธอเสียไม่กี่วัน พ่อของเธอก็พาภรรยาใหม่เข้าบ้าน ถลุงเงินประกันที่ทำให้ภรรยาเสียจนหมด

เรื่องทั้งหมดมันช่างเหมาะเจาะเกินไป จนเขาให้คนตามสืบประวัติที่มาที่ไปของสามีภรรยาคู่นั้น และได้รับรู้ความจริงอะไรบางอย่าง

“ถ้าเธอไม่โอเค ไม่ต้องไปก็ได้นะ”

แอรินเงียบไปสักพัก พลางคิดว่าทำไมนิพนธ์ถึงถ่อมาหาเธอถึงที่นี่ได้ ถ้าไม่ใช่ว่าทรัพย์สินที่แม่เธอหามาได้ กับเงินประกันก้อนโตจะหมดแล้วอย่างนั้นหรือ

อย่างที่เคยว่าไว้ แอรินเคยกลับบ้านอยู่ครั้งหนึ่ง เธอไร้ที่พึ่ง แต่กลับถูกแม่เลี้ยงของเธอแสดงอากัปกิริยาไม่พอใจอย่างแรง หนำซ้ำยังถูกพ่อแท้ๆ ไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา จนเธอต้องระเห็จไปของความช่วยเหลือจากลดา

“กูจะคุยกับลูกกู พวกมึงจะขัดขวางทำไมวะ กูเป็นพ่อของเจ้าสาวนะโว้ย” ชายวัยกลางคนตะโกนเสียงดัง

“ถ้าพวกคุณไม่หยุดโวยวาย ฉันจะเรียกรปภ.แล้วนะคะ”

พนักงานสาวพยายามพูดเกลี้ยกล่อม ชายร่างสูงวัยกลางคนเบาเสียงลง เพื่อที่ไม่ให้เป็นการรบกวนแขกท่านอื่น

“นี่มันโรงแรมของลูกเขยกูนะ กูจะโวยวายยังไงก็เรื่องของกู พวกมึงนั่นแหละจะถูกไล่ออกเป็นคนแรก” นิพนธ์พูดขู่ จนจันทิมาต้องเข้ามาดึงสามี

“คุณค่ะ หยุดเถอะ ฉันอายเขา”

“กูไม่หยุด จนกว่าจะได้เจอยัยแอร์ลูกสาวของกู”

นิพนธ์ท้าทาย จนคนที่อยู่แถวนั้นเริ่มให้ความสนใจ ชายที่แอบอ้างว่าเป็นพ่อของเจ้าสาว แต่กลับไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมพิธี มันช่างน่าสนใจไม่น้อย

“ยัยแอร์” กำลังจะสบถคำด่า หางตากลับเห็นลูกสาวคนสวยเดินมาพอดิบพอดี

“คุณจะหยุดได้หรือยังคะ” แอรินโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เพราะเห็นว่าพ่อกำลังสร้างเดือดร้อนให้คนอื่นอยู่ก็รีบเข้ามาห้าม

“ทำไมหนูถึงไม่บอกพ่อเลยว่าจะแต่งงาน รู้ไหมว่าพ่อตกใจแค่ไหน ที่เห็นข่าวว่าลูกสาวอยู่ในทีวี หนูสบายดีใช่ไหมลูก”

เขาอ้าแขนกว้างจะกอดร่างบาง แต่กลับถูกเธอถอยหนี ใบหน้าสวยตอนนี้ไร้ซึ่งความดีใจ ที่ได้เห็นผู้ให้กำเนิดในรอบหลายปี

“คุณพูดจุดประสงค์ของคุณมาเถอะค่ะ อย่าแสดงละครให้เหนื่อยเลย” เธอพูดเข้าประเด็นไม่อยากมากความ เพราะรู้นิสัยกันดีอยู่แล้ว

นิพนธ์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เหลือบมองผ่านไหล่เล็กเห็นชายหนุ่มชุดสูทยืนอยู่ด้านหลังของลูกสาว ก็พอจะเดาได้ว่าเขาเป็นใคร เจตนาของเขาไม่ได้มาแสดงความยินดี หากแต่เพื่อหวังผลประโยชน์แค่เพียงเท่านั้น

“ถึงเราจะโกรธพ่อแค่ไหน แต่อย่าลืมว่าพ่อเลี้ยงดูเรามาตั้งสิบห้าปี อย่างน้อยก็น่าจะเห็นหัวพ่อบ้างนะ” นิพนธ์ตำหนิ แอรินจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง

สิบห้าปีที่ที่แม่ของเธอต้องทนทุกข์ทรมาน พยุงความสัมพันธ์ทั้งที่จับได้ว่าสามีมีบ้านเล็กน้อย แถมสามีไม่เอาไหนก็ขยันกู้หนี้ยืมสิน จนเธอต้องทำงานหนักจนตัวตาย ทั้งหมดก็เพื่อคำว่าครอบครัวเพียงคำเดียว

ถามถึงด้านความเป็นพ่อก็ไม่ดีเช่นกัน แม้กระทั่งลูกเจ็บป่วย ก็ไม่มีสักครั้งที่เขาจะดูดำดูดี ทั้งหมดก็มีแต่แม่ที่คอยอยู่เคียงข้าง ทั้งที่ตัวเองก็ป่วยหนักขนาดนั้น

“อย่าว่าอย่างนู้นอย่างนี้เลยนะ ค่าสินสอดคือค่าเลี้ยงดู หนูก็น่าจะแบ่งให้พ่อบ้าง อย่างน้อยก็สิบล้าน หนูว่าไหม?” เจตนาคือสิ่งที่ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมาในช่วงท้าย

แอรินยืนกำหมัด ตั้งสติระงับสติอารมณ์โกรธ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้ม

“เงินประกันของแม่หมดแล้วเหรอคะ” เธอถาม เงินส่วนนั้นเธอไม่เคยได้ และไม่คิดอยากได้เพราะมันแลกกับชีวิตของแม่เธอ

“หนูว่าไงนะ” นิพนธ์ถาม

“เพราะแบบนี้ใช่ไหมที่คุณบากหน้ามาถึงที่นี่ สุดท้ายก็เรื่องเงิน” เธอเน้นท้ายประโยค นั่นทำให้อารมณ์ของนิพนธ์พลุ่งพล่าน

“เป็นลูกประสาอะไร ทำไมถึงพูดจากับพ่อแบบนี้ยัยแอร์” จันทิมาพูดเสียงดัง สังเกตว่าคนเริ่มเอามือถือขึ้นมาตั้งกล้องถ่าย

“ไม่เอาน่าจัน ลูกก็แค่พูดเล่นกับผมเอง ใช่ไหมน้องแอร์”

“ค่าสินสอดที่คุณอยากได้ ทั้งหมดหนูให้แม่บุญธรรมของหนูหมดแล้วค่ะ” แอรินพูดบอก

“มึงว่ายังไงนะ นี่มึงยกค่าสินสอดให้คนที่ไม่รู้จักไปแล้วอย่างนั้นเหรอ” นิพนธ์ตวาดเสียงดังลั่น คนโลภโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

“ค่ะ แต่แปลกนะคะ คนที่ไม่รู้จักที่คุณว่า กลับเลี้ยงดูหนูมาดีกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก” แอรินพูดเหน็บ ก่อนที่นิพนธ์จะชี้หน้าด่า

“อีลูกเวรตะไล มึงกล้าพูดกับกูแบบนี้เหรอ” ชายวัยกลางคนง้างมือ หวังจะฟาดไปที่ข้างแก้มของลูกสาว วินาทีนั้นแอรินไม่คิดจะหลบ แต่กลับยืนนิ่ง มองคนเป็นพ่อด้วยหัวใจแสนด้านชา กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เธอต้องเจอกับความรุนแรงในครอบครัว และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว

ทว่าแขนแกร่งกลับถูกรั้งไว้ด้วยมือของใครบางคน