คำวิงวอน

“ท่านเรย์คาลัส ท่านเป็นยังไงบ้าง” ผมไม่ตอบได้แต่เหม่อมองท้องฟ้า

ก้อนเมฆลอยเอื่อยๆ และแสงแดดไม่รับรู้ถึงความเศร้าของผม

ดยุกอิลเครนถาม เขาเองยังดูเป็นห่วงผม ไม่ต้องพูดถึงมารีนที่ถามผมทุกวัน

ในหัวผมมีแต่คำถามว่าทำไม

ทำไมล่ะ

ทำไมคำวิงวอนของผมถึงไม่เคยส่งไปถึงฟากฟ้าเลย ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อน หรือชาตินี้

ผมแค่อยากปกป้องเขาเท่านั้นเอง

อีกนิดเดียวเองแท้ๆ

เพราะสถานการณ์ของพวกเรายังไม่แน่ไม่นอน พวกเราเลยอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของตระกูลอะควาเซียที่ใกล้ทะเลแถบนั้นที่สุด มันเป็นบ้านขนาดใหญ่ทาสีครีม ที่เต็มไปด้วยสวนดอกไม้ กุหลาบแดงบานสะพรั่งส่งกลิ่นอบอวลไปทั่ว

ผมไม่ได้ทำอะไรนอกจากออกมานั่งเหม่อมองท้องฟ้าอยู่แบบนี้

มารีนพยายามทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น ด้วยการชวนผมทำเรื่องต่างๆ แต่ไม่ว่าทำอย่างไร ผมก็ไม่รู้สึกดีขึ้นเลย

“ถ้าข้ารู้ว่าพี่ชอบเขาขนาดนี้ ข้าคงไม่ขัดขวางท่านพี่เลยค่ะ” มารีนร้องไห้ปลอบผม “ข้าขอโทษนะคะท่านพี่”

ผมจับมือเธอ แต่ผมไม่รู้สึกถึงสัมผัสของเธอ

ไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนวิญญาณหลุดลอยไป

เหลือเพียงเปลือกที่กลวงเปล่า

“อย่าว่าแต่เจ้าไม่รู้เลย ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ผมตอบมารีนไป ไม่รู้ตัวเลยว่าทำสีหน้าแบบไหนอยู่

ในฐานะคนที่ใช้มา 1 ชีวิตแล้ว ผมคิดว่าผมรู้จักสิ่งที่เรียกว่าความรักบ้างเสียอีก จากประสบการณ์ จากผู้คนรอบตัว

แต่เมื่อผมพบกับเขา ราวกับว่าผมไม่รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับมันเลย

ความรู้สึกที่ราวกับพายุหมุนที่พัดทุกอย่างให้กระเด็นนี่น่ะ

แรงลมที่ราวกับจะทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ

และเมื่อมันสงบลงแล้ว ก็ราวกับว่าผมเหลือเพียงซากปรักหักพังด้านในที่พังทลายหมดสิ้น

.

.

.

.

.

.

ในกลางดึกคืนนั้นที่ผมนอนไม่หลับ ผมได้ยินเสียงโวยวายและต่อสู้กันดังลั่น ผมลืมตาขึ้นแล้วพบกับชายคนหนึ่งที่มาคร่อมตัว

“ถึงเวลาตายของแกแล้ว นายน้อยแห่งอะควาเซีย” เขาลากผมลงจากเตียงไปกองกับพื้น “ค่าหัวของแกจะทำให้พวกเรามีกินไปทั้งปี”

ใครอีกที่ตั้งค่าหัวผม ไอ้รัชทายาทเวรนั่นเหรอ

ผมไม่ได้แคร์แล้วว่าผมจะตายหรือเปล่า

เพราะคนเดียวที่ผมแคร์ เขา…

ผมจะได้ไปอยู่กับเซอร์เบอรอสไหม ถ้าตายไป

ผมไม่รู้ว่าตัวเองถูกพามาที่ไหน แต่โดนลากถูลู่ถูกังแล้วถูกจับโยนในพื้นห้องขังที่เย็นยะเยือก ผมลองกวาดตาดูรอบๆ ไม่มีคนอื่นอีก ดูเหมือนดยุกอิลเครนจะพามารีนหนีไปได้สำเร็จ

ดีแล้วล่ะ น้องสาวไม่ควรต้องมาอยู่ที่แย่ๆ แบบนี้ ให้เป็นผมตายคนเดียวก็พอ นางเอกไม่เหมาะกับความเจ็บปวดและน้ำตา

ให้เป็นผมคนเดียวก็พอที่ต้องเจ็บปวด

.

.

.

ที่ท้องพระโรง ที่มีแต่เสียงซุบซิบนินทา ทอร์คออฟเดอะทาวน์ของวันนี้ก็คือองค์ชายหนึ่ง ราอีล ผู้ที่ถูกลือกันว่าตายแล้ว ได้กลับมายังราชวัง ขนาบข้างด้วยอัศวินชุดดำสองคนที่ได้รับภารกิจมาให้ปกป้องเขา

อัศวินชุดดำคือสโครว์และสเตมป์ฟา ผู้ที่ได้รับภารกิจให้นำตัวองค์ชายองค์แรกผู้สาปสูญกลับมา พวกเขาเดินเข้ามาโดยปิดบังใบหน้า แต่ไร้เงาของดยุกเฮลดันไฮม์ผู้เป็นนาย

องค์ชายราอีลเดินเข้ามาด้วยความองอาจ และมีนัยน์ตาสีเฮเซลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์ ดูงามสง่า ราอีลเป็นองค์ชายที่เกิดจากสนมผู้เป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเรอา แต่ก่อนหน้านี้ได้หายตัวไป มีข่าวลือว่าเขาถูกลอบฆ่า แต่ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น

“ข้ากลับมาแล้วฝ่าบาท” องค์ชายหนึ่ง ราอีล โค้งทำความเคารพองค์กษัตริย์

“ลูกข้า” องค์กษัตริย์แห่งอาณาจักรอาร์คเอามือลูบเคราแล้วน้ำตารื้น “ยินดีต้อนรับกลับ”

“หมายความว่าอย่างไร เขากลับมาได้อย่างไร” องค์รัชทายาทแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง แล้วมองเขาเหมือนเห็นผี

“น้องชายข้า เจ้าทำหน้าเช่นนั้น คนเขาก็รู้หมดสิว่าคนที่ลอบฆ่าข้านั้นคือผู้ใด” ราอีลแย้มยิ้มน้อยๆ ออกมา “อย่างไรข้าก็ต้องกลับมา อาณาจักรอาร์คต้องการข้ามากกว่าองค์รัชทายาทที่เอาแต่ไม่พอใจผู้ใดก็หาเรื่องปลิดชีวิตเขา ทั้งที่กำเนิดจากสายเลือดอันสูงส่งกลับทำตัวเหมือนพวกอันธพาลข้างถนน”

“เจ้า!” องค์รัชทายาทชี้หน้าด้วยความโมโห “พูดกล่าวหาข้าลอยๆ เช่นนี้ได้เหรอ”

“เรื่องนี้ข้าจะส่งหลักฐานให้เสด็จพ่อโดยตรง” ราอีลมองด้วยสายตาเหยียด “เจ้าคงไม่รู้ว่าดยุกแห่งเฮลดันไฮม์มีเอกสารการกระทำผิดของเจ้าเยอะแค่ไหน”

“ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ ฮ่า” องค์รัชทายาทแองเจลทวนคำแล้วแกล้งทำเป็นหัวเราะ “หมาบ้าแห่งสนามรบเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ได้ข่าวตายแล้วไม่ใช่เหรอ เสด็จพ่อจะเชื่อเจ้านั่นไม่ได้นะขอรับ”

เมื่อได้ยินดังนั้นองค์กษัตริย์เองก็ถอนใจ

“ลูกข้า ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ที่ผู้คนเรียกเขาเป็นหมาบ้า แท้จริงไม่ใช่หมาบ้าแห่งสนามรบ ไม่ใช่แม้แต่ของราชวงศ์ แต่หมายถึงหมาบ้าผู้ปกป้องอาณาจักรอาร์ค และคนที่ออกคำสั่งให้เขาไปพาตัวราอีลกลับมาก็คือข้าเอง”

ขณะองค์ชายทั้งสองนิ่งอึ้ง องค์กษัตริย์จึงเล่าต่อ “กษัตริย์องค์แรกของอาณาจักรนี้ เมื่อห้าร้อยปีก่อน ได้ทำสัญญาเอาไว้ เขาได้ขอพรจากปีศาจให้ได้รับพรอันแข็งแกร่งที่ทำให้สามารถปกปักษ์รักษาอาณาจักรได้ และดยุกคู่บัลลังก์ของเขาก็สาบานเช่นกันที่จะจงรักภักดี แต่ไม่ได้หมายถึงจงรักภักดีต่อราชวงศ์หากแต่เป็นต่ออาณาจักร เพื่อให้อำนาจไม่อยู่ในมือคนผิด”

องค์กษัตริย์หันไปมององค์รัชทายาทด้วยความผิดหวัง “แองเจล ข้าถึงบอกให้เจ้าสนิทกับเขาไว้ เพราะหากไม่มีดยุกเฮลดันไฮม์ก็ไม่มีผู้ปกป้องอาณาจักร แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทำแต่เรื่องเลวร้ายลับหลังข้าเช่นนี้ ดยุกเฮลดันไฮม์บอกข้าทุกอย่างแล้ว ตลอดเวลาที่อยู่ข้างกายเจ้า ข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นคนแข็งแกร่งจึงเหมาะเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป แต่ยามนี้ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก” กษัตริย์สูงวัยพูดแล้วถอนใจเฮือก

“ระหว่างสอบสวนให้กระจ่าง ข้าขอปลดองค์ชายแองเจลออกจากตำแหน่งองค์รัชทายาท” สิ้นเสียงจากองค์กษัตริย์ เสียงอื้ออึงด้วยความช็อคดังทั่วท้องพระโรง รวมทั้งองค์ชายทั้งสองเองก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เพราะองค์ชายแองเจลถูกวางตัวเป็นรัชทายาทมาตลอด เพราะด้วยเกิดจากองค์ราชินี และความสามารถที่พรั่งพร้อมกว่าองค์ชายองค์อื่น แต่กลับถูกปลดอย่างกะทันหัน

.

.

.

ผมนอนอยู่บนพื้นห้องขังที่เยียบเย็น แม้ว่าผมจะรู้สึกแย่จนไม่รู้สึกถึงความเย็นมากเท่าไหร่ สุดท้ายผมก็มาลงเอยด้วยการโดนขังอีกครั้ง ผมเป็นห่วงก็แต่ร่างของเซอร์เบอรอสที่ผมเอากลับมา เขาหมดลมหายใจไปแล้วแต่ผมก็ยังทำใจไม่ได้ เลยเก็บเขาไว้ในห้องเย็นใต้บ้านที่เอาไว้เก็บไวน์ กับดาบของเขา

หากพวกมันจะทรมานผม ผมจะตายตามเขาไป ผมมองไปทั่วห้องขังพยายามหาของที่พอจะทำอันตรายตัวเองได้ แต่ห้องว่างเปล่าและมืด

ผมหลับตา

อย่างน้อยในชีวิตครั้งนี้ ผมก็ได้รักใครสักคนอย่างเต็มหัวใจ และได้ทุ่มเทเพื่อรักเขา ผมทำใจและเตรียมตัวตาย อย่างน้อยขอให้มันไม่ทรมานมากนัก

“เป็นไปได้ยังไง!” เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น

“อ๊ากกก” ผมได้ยินเสียงโวยวายดังออกมาจากด้านนอก

“ใครกล้ามัดดัชเชสของข้าเหรอ ไอ้พวกเหี้*” ชายผมดำที่ท่อนบนมีเพียงผ้าพันแผลเอาดาบฟันลูกกรงของผมหลุดเป็นชิ้นราวกลับเหล็กพวกนั้นทำจากเนย

“เซอร์เบอรอส?” ผมพูดงงๆ แล้วกะพริบตา เพราะไม่แน่ใจว่าเรื่องจริงหรือฝันไป เขามองมาที่ผม ด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับปีศาจที่ล่อลวงนั่นยังคงเหมือนเดิม เขาก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาที่ผม

“ดัชเชสของข้าน่ะข้ามัดได้คนเดียวเว้ย” เอ่อ อันนั้น…จะดีใจดีไหม มันต้องอย่ามัดสิ

“ไหนว่าเอาดาบของมันออกไปแล้วไงวะ” ผู้คุมคนหนึ่งเอ็ดตะโรลูกน้อง “ดาบมาอยู่กับมันได้ยังไง”

“อ่อ นี่น่ะเหรอ” เซอร์เบอรอส “เพราะว่าดาบข้ามันไม่ใช่ดาบ”

ดาบของเขาละลายกลายเป็นน้ำข้นหนืดสีดำ ของเหลวสีดำนั้นลอยไปยังดาบของพวกผู้คุมที่ตกอยู่ แล้วน้ำสีดำนั้นก็เลื้อยพันมันกลายเป็นดาบสีดำขนาดใหญ่ ดาบนั้นลอยเลื้อยเข้ามาที่มือเซอร์เบอรอสที่กำด้ามที่ไหลพันมือเขาไว้ คมดาบฟันผู้คุมที่โวยวายขาดเป็นสองท่อน พวกลูกน้องเห็นดังนั้นก็วิ่งหนีออกไป

เซอร์เบอรอสหันมาหาผม

“ท่านพี่เรย์ คราวที่แล้วท่านบอกว่าอยากใช้ชีวิตร่วมกับข้าใช่ไหม ท่านรับผิดชอบคำพูดนั้นไหวเหรอ” ใบหน้าคมคายนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ข้าน่ะ เป็นประเภทที่แย่สุดๆ เลยนะ”

“พูดยังกับข้าไม่รู้จักเจ้า” ผมตอบเขา “ทำไมข้าจะไม่รู้”

“แต่ข้าอยากรู้ว่าข้าตายแล้วท่านจะเสียใจหรือเปล่า” เซอร์เบอรอสมองผม

“จ..เจ้า อย่าบอกนะว่าเจ้าแกล้งตาย” 

“ข้าไม่ได้แกล้ง” ไม่ได้แกล้งแต่ไม่ได้บอกว่าจะฟื้น หรือว่ายังไงนะ จากที่ดีใจอยู่ผมทั้งโกรธทั้งโมโหจนพูดไม่ออก

เขาเดินเข้ามาหาผมแล้วจับมือผมลุกขึ้น ผมไม่รู้ว่าผมทำหน้ายังไง 

เขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกของผมเลยจริงๆ แม่งเอ๊ย ไอ้คนชั่ว 

“อะไร? ดีใจที่เห็นข้าจนร้องไห้เลยเหรอ” เซอร์เบอรอสหัวเราะลั่น แล้วเอามือมาเช็ดน้ำตาให้ผม เสียงหัวเราะของเขาสดใสเหมือนกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามายังห้องขังที่เย็นเฉียบ