เบาะแส

แม้บาดแผลของเซอร์เบอรอสยังคงดูไม่ปกติแม้ว่าเขาจะแช่ศิลามังกรอยู่ทุกวัน โชคดีว่าเมื่อเขาอยู่ที่ปราสาทไม่จำเป็นต้องใช้พลัง ตอนนี้ยิ่งใช้มันมากเท่าไหร่ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น ส่วนใหญ่เขาจึงต้องพักผ่อนและหากมีแววว่าจะบ้าคลั่ง เขาจะลงไประบายอารมณ์กับสิ่งของในปราสาทแทน ซึ่งเมื่อเขาสงบลง ผมก็จะไปดูว่าของพวกนั้นยังซ่อมได้หรือเปล่า และหากอาการเขาไม่หนักมาก ผมจะปลอบโยนเขาด้วยร่างกาย

เฮ้อ ผมอยากช่วยเขาได้มากกว่านั้น

ระหว่างนั้นผมก็เหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่สติกซ์เอามาวางให้ผม ผมหยิบมาดู ในหนังสือพิมพ์เขียนว่าสิ่งของของทางเซอร์เค็ตที่ยังไม่ถูกทำลายจะถูกนำออกมาประมูลในสัปดาห์หน้า

พูดถึงเซอร์เค็ต ดยุกเซอร์เค็ตโกรธมากที่ลูกชายทำร้ายพันธมิตรไปโดยพละการ แต่ก็โกรธที่เฮลดันไฮม์ขโมยทั้งศิลามังกรและสมบัติบางส่วน รวมถึงทำให้สุสาน 400 ปี เสียหายและเขียนจดหมายที่เต็มไปด้วยความโมโหมา 30 หน้ากระดาษ (เซอร์เบอรอสโยนทิ้งไปแล้ว)

สิ่งที่นำออกมาประมูลคงเป็นสิ่งของที่ยังคงอยู่ในสุสานนั้น ผมไล่รายการของที่ถูกนำมาประมูล มีสิ่งของจากที่อื่นๆ ที่น่าสนใจถูกนำออกมาประมูลด้วย

และแล้วสายตาของผมก็ไปหยุดอยู่ที่รายละเอียดของสิ่งของชิ้นหนึ่ง มันถูกเขียนว่า ‘เข็มทิศทองคำของนักสำรวจ’ เป็นเข็มทิศเก่าแก่ที่ไม่มีที่มา และไม่รู้ชี้ไปที่สิ่งใด

ทันใดนั้นผมก็นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยาย พระเอกได้เข็มทิศมาอันหนึ่งเข็มทิศอันนั้นชี้ไปยังอาร์ติแฟกต์พิเศษชิ้นหนึ่ง สิ่งนั้นมีพลังหักล้างพลังปีศาจ ทำให้เขาและมารีนรักษาบาดแผลที่เกิดจากดาบของเซอร์เบอรอสได้สำเร็จ

เข็มทิศที่ว่าคือเข็มทิศอันนี้งั้นเหรอ

เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ถ้ามันมีพลังเช่นนั้นจริง บางทีสิ่งนี้อาจเป็นคำตอบ ผมรีบวิ่งไปหาเซอร์เบอรอส

“เซอร์เบอรอส ข้า…” เฮือก ผมกลืนถ้อยคำหายไปในลำคอเมื่อเห็นสภาพของเขา

เซอร์เบอรอสดูซีดเซียวกว่าทุกวัน และลูกตาขาวของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ

“ท่านพี่เรย์ ข้าเหลือเวลาอีกไม่มาก” เซอร์เบอรอสบอกกับผม “แต่ไม่เป็นไร ท่านพี่ช่วยอยู่ข้างๆ ข้า อยู่ข้างๆ ข้าตอนนี้ก็พอ” มือของเขาจับมือของผมไว้

“ข้าจะไม่ยอมให้ท่านพี่ห่างข้าไปไหนเด็ดขาด”

“แต่ข้ามีวิธีที่อาจจะช่วยเจ้าได้” ผมพยายามจะบอกเขา แต่เซอร์เบอรอสส่ายหน้า

“ไม่มีหรอก ไม่เช่นนั้นทุกคนในตระกูลข้าคงไม่ตายอย่างอนาถ ถ้าหากมีวิธีที่ว่า ก็คงค้นพบกันไปนานแล้ว อย่าให้ความหวังข้าเลย ข้าไม่อยากหวังว่าจะได้อยู่กับท่าน”

“แต่…”

ดวงตาของเขาเหมือนคนที่หมดหวังไปแล้ว ส่วนผมที่ยังไม่แน่ใจในวิธีที่ตัวเองคิดจึงไม่อยากให้ความหวังอะไรเขา

หากมันไม่ได้ผลล่ะ หากมันกลายเป็นทำให้เขาตายเร็วขึ้นล่ะ

เป็นไปได้ว่าวิธีนี้ได้ผลกับดยุกอิลเครน พระเอกในนิยายนั่น เพราะเขาเป็นมนุษย์ แต่เซอร์เบอรอสคือผู้ใช้พลังปีศาจ เป็นไปได้ว่าอาจจะทำให้เขาตาย และถ้าเขาตายเร็วขึ้นเพราะผมพยายามช่วยชีวิตเขา ผมคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้

ผมนั่งคิดกับตัวเองอยู่ทั้งวัน ท่ามกลางฝนที่ตกลงมา และกุมมือเซอร์เบอรอส ทุกครั้งที่อาการเขาแย่ลง มันทำให้ผมเศร้าจนไม่รู้จะทำอย่างไร

เขาเป็นโลกทั้งใบของผมไปแล้ว และหากเขาจากไป ผมเองก็คงพังทลายลง

ระหว่างที่ผมคิดว่าจะออกนอกปราสาทไปได้ยังไงเพื่อหาทางช่วยเซอร์เบอรอส อีกอย่าง ปราสาทมืดมีทั้งโซนนอกและโซนใน ต่อให้ออกจากโซนในไปได้ คนโซนนอกก็คงจับผมโยนกลับมาที่เดิมได้อยู่ดี หรือดีไม่ดีอาจจะโดนฆ่าทิ้งเลยเพราะคิดว่าผมเป็นนักโทษแหกคุกของเซอร์เบอรอส

ระหว่างที่ผมร้อนใจเพราะไม่รู้ว่าจะไปยังงานประมูลอย่างไรนั้นเอง แต่ค่ำคืนหนึ่งที่อากาศร้อนแทบบ้า ผมที่กำลังลงไปในครัวของปราสาทและเดินผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ได้ยินเสียงกรอบแกรบแปลกๆ ที่ดังมาจากสวนของปราสาทโซนใน และเมื่อผมมองออกไปก็ต้องช็อคสุดขีด

นั่นมัน มารีนกับ ดยุกอิลเครน?

ไอ้บ้านั่นมันเอาน้องสาวผมมาทำอะไรที่นี่

ผมมองซ้ายมองขวาด้วยความเลิ่กลั่กกลัวคนมาเห็น เสียงกรีดร้องน่าขนลุกทำให้รู้ว่าเซอร์เบอรอสอยู่ด้านล่างคุก เขาคงยังไม่ขึ้นมาอีกพักใหญ่

ผมจึงรีบวิ่งไปหาสองคนนั่นแล้วลากตัวไปในพุ่มไม้

“ดยุกอิลเครน เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ เจ้าเข้ามาทำไม แล้วเอาน้องสาวข้ามาเนี่ยนะ เจ้าสติดีอยู่หรือเปล่า รู้หรือไม่ว่าที่นี่ที่ไหน” ผมด่าด้วยความโมโหจนไม่สนว่าเขาเป็นดยุก

“ท่านพี่เรย์” มารีนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วเข้ามากอดผม “น้องเป็นคนให้เขามาเองค่ะ น้องจะมาช่วยท่านพี่”

“ช่วยข้าเหรอ ช่วยอะไรข้า…” ผมพูดด้วยความโมโหที่ดยุกอิลเครนพาน้องสาวผมเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้า

จะตายก็ตายไปเถอะ แต่น้องสาวผมเกี่ยวอะไรด้วย

“น้องจะมาช่วยท่านพี่ออกไปค่ะ” มารีนที่ร้องไห้ทำให้ผมใจอ่อน

แต่เดี๋ยวนะ ถ้าหากสองคนนี้พาผมออกไปได้ทันวันประมูลที่จะเกิดขึ้นในสองสามวันนี้ บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องง่ายกว่าที่คิด

ผมคิดวกวนกลับไปกลับมาแล้วจึงบอกทั้งสองคน

“งั้นพวกเจ้าช่วยพาข้าออกจากที่นี่ที เร็วเข้า” ผมบอกแล้วตกลงไปกับทั้งสองคน พวกเราค่อยๆ เดินอย่างระมัดระวังไปยังทางออกจากปราสาทโซนด้านใน

วันนี้เป็นคืนเดือนมืดจึงไม่มีแสงจันทร์ที่ทำให้มองเห็นบริเวณโดยรอบ สโครว์กับสเตมป์ฟาเองก็ไม่อยู่ เซอร์เบอรอสใช้พวกเขาไปทำภารกิจอะไรบางอย่าง เพราะงั้นบางทีพวกเราอาจจะหนีสำเร็จในคืนนี้

รอบๆ ปราสาทมืดเฮลดันไฮม์นั้นเงียบงันและวังเวง เหมือนไม่มีใครอยู่ แว่บหนึ่งผมจึงคิดว่าพวกเราจะหนีได้ง่ายๆ

แต่ตอนที่ผมกำลังชะล่าใจอยู่นั้นเอง

“เจ้าไปไม่ได้” เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมมือมือหนึ่งจับไหล่ผมไว้แน่น

เมื่อผมหันมอง

“อ๊ากกกกกกก อะไรเนี่ย” ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ!

มือนั้นเป็นเงาดำ ไม่ใช่แม้แต่มือคน เงาดำที่ระโยงระยางออกมาจากตัวคนเป็นรูปมือ ดูหลอนเหมือนหนังสยองขวัญ และคนที่อยู่ท่ามกลางเงาดำนั้นก็คือ

“สติกซ์” ผมอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ หันไปเห็นสติกซ์ออกมาจากเงามืดพร้อมกับอาวุธครบมือ

ซึ่ง ‘มือ’ ที่ว่านอกจากสองมือแล้ว ยังมีมืออื่นๆ ที่เป็นเงาดำและถืออาวุธอยู่ในมือเช่นกัน มือหนึ่งถือดาบ มือหนึ่งถือมีด อีกมือถือธนู เหล่านั้นเหมือนยืดยาวงอกออกมาจากพื้น และเขาเป็นผู้ควบคุมมัน พวกมันลอยตามเขาและเคลื่อนไหวไปมา

เวรแล้ว ผมนึกว่าเขาเป็นอัศวินพิทักษ์ปราสาทที่ต้องทำงานจิปาถะ เพราะไม่ถนัดต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่สินะ

มือเงาดำผุดขึ้นมาพื้นแล้วคว้าแขนผมไว้ทั้งสองข้าง อีกมือเลื้อยขึ้นมาบีบคอผม

“พอนายท่านของข้าใกล้ตายก็จะหนีอย่างงั้นเหรอ” ใบหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปจากชายหนุ่มที่ดูหน้าตาน่ารักเหมือนแมว กลายเป็นชายน่ากลัวผู้เต็มไปด้วยจิตสังหาร ดวงตาสีฟ้านั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง “นายท่านของข้าชอบเจ้ามากเท่าไหร่ เจ้าไอ้คนสับปลับหลอกหลวง เจ้าไม่คู่ควรกับนายท่านของข้าเลยสักนิด”