เข็มทิศ

พวกเราเดินทางรอนแรมตามเข็มทิศประมาณสามวันสามคืน ผมพอรู้ว่าจุดหมายที่ต้องไปคือที่ไหนเพราะอ่านนิยายต้นฉบับ มันห่างออกจากเมืองหลวงมาไม่มากนัก และเป็นหาดรกร้างแห่งหนึ่ง และเมื่อมาถึงสถานที่ที่เข็มทิศชี้บอกก็เป็นเวลาค่ำแล้ว

หาดทรายสีดำกลืนไปกับทะเล โขดหินอยู่ไกลออกไป มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวริบหรี่ที่คอยส่องทางให้ ความนิ่งสงัดที่เหมือนถูกบีบล้อมด้วยสิ่งที่ไม่รู้จัก อากาศหนาวจนแม้ใส่เสื้อกันหนาวยังหนาวลึกเข้าไปในกระดูก ตรงตามคำบรรยายตามนิยายต้นฉบับ

พวกเราลงจากรถม้าและเริ่มเดินไปตามเข็มทิศอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้ ผ่านสิ่งที่รูปร่างเหมือนปะการังแต่กลับอยู่บนบก เสียงแกรกกรากแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างขยับตามพวกเรามา แต่เพราะความมืดที่เวิ้งว้างทำให้ผมคิดว่าตัวเองอาจคิดไปเอง

“วืดดด” เสียงบางอย่างแหวกอากาศมาที่ที่พวกเราอยู่

“เลดี้อะควาเซีย! หลบ!” ดยุกหนุ่มผู้มีประสาทไวกว่าพวกเราตะโกนบอกมารีน

“กรี๊ด!!!” อะไรบางอย่างผ่านหัวมารีนไปจนเธอร้องกรี๊ดออกมา

สิ่งนั้นคือก้ามของมอนสเตอร์ที่ดูคล้ายกับปูขนาดใหญ่แต่มีหาง ตัวสูงราว 5 เมตร พวกมันปกป้องอะไรบางอย่างที่มืดๆ เมื่อเพ่งมองดีๆ ท่ามกลางความมืดปรากฏถ้ำด้านหน้าพวกเรา แต่ที่มองไม่เห็นในทีแรกเพราะรอบข้างดูมืดไปหมด

ดยุกเอาดาบฟันก้ามของปูยักษ์ ดาบของเขาเป็นดาบพลังแสงสว่างที่เจิดจ้า แต่นั่นกลับเหมือนแสงไฟที่เรียกเหล่ามอนสตอร์ที่มารุมล้อมพวกเรามากขึ้น นอกจากปูยักษ์ยังมีมอนสเตอร์แมลงเข้ามาด้วย

โว้ยยย นี่มันมอนสเตอร์หรือแมงเม่า

“เอ่อ ท่านดยุกแบบว่า ดาบศักดิ์สิทธิ์มันแบบว่า ปิดไฟได้ไหม” ดยุกอิลเครนสตั๊นไปแว่บหนึ่ง เชื่อได้เลยว่าเขาไม่เคยคิดจะปิดไฟดาบตัวเอง

“ข้าไม่เคยลอง ข้าคิดว่าได้นะ” เขาตอบแล้วมองดาบด้วยสายตาว่างเปล่าครู่หนึ่งก่อนไฟจะดับ

เมื่อไฟก็ดับลง มอนเตอร์ชะงักลง ในขณะที่พวกมันมัวมองหาว่าพวกเราอยู่ไหน

“วิ่ง” ผมตะโกนบอกมารีนและวิ่งไปตามทิศทางที่เข็มทิศชี้บอก ดยุกอิลเครนก็วิ่งตามพวกเรามา ตอนแรกวิ่งกันแบบมองไม่เห็นทาง แต่เมื่อสายตาชินกับความมืดแล้วแสงจันทร์ทำให้พวกเรามองเห็นด้านหน้ารางๆ

หลังจากวิ่งกันจนหอบ เราก็พบว่าเราวิ่งเข้ามาที่หน้าปากถ้ำ 

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง พวกเราก็เดินเข้าไป มันเป็นถ้ำที่มนุษย์เดินเข้าไปได้พอดี แสดงว่าพวกเราอยู่ในถ้ำของตัวอะไรบางอย่างที่น่าจะตัวเล็กกว่าพวกปูยักษ์เหล่านั้น

ในถ้ำไม่วกวนมากนัก แต่เป็นทางโค้งไปโค้งมาชวนเวียนหัว มีพืชน้ำแปลกๆ คล้ายสาหร่ายขึ้นอยู่ มารีนเกาะแขนผมแน่นเพราะเธอกลัวความมืด

ดยุกอิลเครนจึงเปิดไฟดาบแห่งแสงอีกครั้งแต่เปิดเหมือนไฟหรี่ เแม้เขาจะเพิ่งรู้ว่าดาบตัวเองทำอะไรแบบนี้ได้ แต่แป๊บเดียวก็เริ่มชินกับการคุมแสงไฟดาบแล้ว จึงเปิดไฟแค่เพียงให้พวกเรามองทางเห็น

พวกเราเดินตามเข็มทิศไปเรื่อยๆ จนพบตัวเองอยู่ในโถงถ้ำที่กว้างใหญ่ ใจกลางความกว้างนั้นมีเปลือกหอยสีชมพูที่เรืองแสงอยู่

ผมมองด้วยความหลงใหลและเอื้อมมือไปจับไข่มุกใจกลางเปลือกหอยนั้น ตอนแรกมันเป็นสีเทาดูไร้ชีวิตชีวาจนผมนึกว่าของปลอมก๊อปเกรดบี แต่เมื่อเอามือไปจับ มันกลับเปล่งแสงเป็นสีรุ้งประหลาดๆ ก่อนจะแน่นิ่งในมือผม

“เรย์” ผมหันไปตามเสียงเรียก มีคนตามพวกเราเข้ามาในถ้ำ! พวกเราตกใจและหันไปทางปากถ้ำ และคนคนนั้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้ นั่นก็คือเซอร์เบอรอส

“เซอร์เบอรอส เจ้า ตามมาได้ยังไง” ผมเอ่ยด้วยความดีใจระคนกับความประหลาดใจ แต่เมื่อเขาเดินมาถึงผมก็ต้องผงะเมื่อเห็นสภาพเขาที่ดูแย่มากๆ เขาเหมือนโดนพลังปีศาจกลืนกินมากขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำเป็นส่วนๆ รวมถึงตาขาว

“แหวนนั่นไง ข้าดัดแปลงมันนิดหน่อย” เซอร์เบอรอสแสยะยิ้ม แล้วชี้มาที่อาร์ติแฟกต์แหวนของผมที่ผมเอาไว้ติดตัว “ข้าฝังที่ติดตามลงไปด้วย ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับท่านพี่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาใช้กันแบบนี้” เขาแหงนหน้าหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูไม่ขำเลยสักนิด

“เซอร์เบอรอส มันไม่ใช่แบบนั้น” ผมรีบพยายามจะอธิบายตัวเอง

“แค่ข้าบอกให้อยู่กับข้า เพราะเวลาข้าเหลือไม่มากแล้ว ข้าขอเจ้าเพียงเท่านั้น” เซอร์เบอรอสเดินเข้ามาหาผม ใบหน้าของเขาฉายแววโกรธ

“แค่นั้นท่านพี่เรย์ยังต้องหนีมากับชายอื่นเลยเหรอ”

“ม..ไม่ใช่นะ” ผมปฏิเสธ พยายามจะอธิบายให้เขาฟัง แต่เขากลับเอาดาบจ่อคอผม

“ถ้าเจ้าไม่เต็มใจอยู่กับข้าตอนมีชีวิต งั้นเจ้าก็ตายไปพร้อมข้าตอนนี้เลย ข้าจะไม่แบ่งเจ้าให้ใคร หรืออะไรทั้งนั้น” ใบหน้าคมคายดูเต็มไปด้วยความแค้น ดวงตาของเขาเริ่มมีสีดำเจือปนมากขึ้นทุกที “เจ้าเป็นของข้า”

“ด…เดี๋ยว…ทำไมเจ้าไม่ลองฟังข้าก่อน อึก” ผมพยายามคุยกับเขาอีก แต่ดาบของเขาทิ่มเข้ามาที่คอของผม ผมเจ็บจนหยุดพูด 

โว้ยยย ปราสาทมืดควรเพิ่มหลักสูตรผู้ฟังที่ดีใส่ไว้นะ

“หยุดนะ ท่านดยุกเฮลดันไฮม์” ดยุกอิลเครนตรงเข้ามา ดาบแห่งแสงฟันดาบสีดำของเซอร์เบอรอสจนเกิดเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูขึ้น พลังแห่งแสงสว่างและความมืดลั่นเปรี๊ยะและปะทะกันอย่างดุเดือดภายในถ้ำ

“เรย์คาลัส ท่านหลบไปก่อน” ชายผมสีขาวตะโกนบอกผม ทำให้เกิดช่องว่าง เมื่อได้ยินดังนั้นเซอร์เบอรอสยิ่งโมโห และแทงเขาเต็มแรง แม้ดยุกอิลเครนจะหลบได้เพราะเซอร์เบอรอสอาการแย่เลยช้ากว่าปกติ แต่ก็ได้แผลที่ขาถากๆ ไป

“เจ้าเป็นใคร ยุ่งอะไรด้วย” เซอร์เบอรอสถามด้วยความโมโห แล้วเอาดาบฟันใส่ไม่ยั้ง

“แค่เป็นดยุกแดนเหนือที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น” ดยุกอิลเครนย่อตัวหลบทำให้ดาบพลาดเป้า และเขาดีดตัวขึ้นมา ทั้งสองเอาดาบยันกันไว้แบบนั้นอีกรอบ

“ท่านพี่เรย์ ท่านเก่งนัก ข้าจะตาย ท่านยังจะมีหน้าไปหาดยุกคนอื่นได้อีก” เสียงเขาขาดห้วงเหมือนพยายามสะกดความเจ็บปวด เมื่อได้ยินเสียงนั้นหัวใจผมเองก็เจ็บปวด

“มันไม่ใช่แบบนั้นเลย เซอร์เบอรอส” ผมพยายามบอกเขา

“ข้าก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องของคู่รักหรอก แต่พวกท่านช่วยคุยกันดีๆ ได้หรือไม่ขอรับ” ดยุกผมขาวพูดขณะกัดฟัน แม้มีพลังแห่งแสงสว่างแต่เขาเองก็ต้านพลังปีศาจไว้ไม่ไหว

“เหอะ แล้วคนแดนเหนืออย่างเจ้ามาสอดเรื่องอะไรของข้า” เซอร์เบอรอสสวนกลับ

เซอร์เบอรอสเริ่มมือสั่น ยิ่งเขาใช้พลัง ร่างกายของเขายิ่งถูกพลังสีดำกลืนกิน แม้แต่ดวงตาก็กลายเป็นสีดำทั้งหมด และสีเริ่มไหลไปตามใบหน้า ดยุกอิลเครนเห็นเขาที่เป็นแบบนั้นเลยตกใจผงะถอยหลังออกมา

“เซอร์เบอรอส” ผมตะโกนเรียกเขา “ไม่ว่าเจ้าจะเข้าใจผิดแบบไหน ข้ายังอยากใช้ชีวิตร่วมกับเจ้า”

“เหอะ” เซอร์เบอร์รอสหัวเราะ เขาหัวเราะออกมาอย่างโศกเศร้า

“ใช้ชีวิตร่วมกับข้าเหรอ ยังไง”

“ข้าอยากร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเจ้า หัวเราะด้วยกันยามเจ้าสุข ร้องไห้กับเจ้ายามเจ้าเศร้า ข้าอยากทำอาหารให้เจ้ากิน ยามหลับข้าอยากนอนกอดเจ้า ข้าอยากจับมือเดินเล่นในวันอากาศดีด้วยกัน ข้ายังไม่ได้ไปเดินเล่นรอบเมืองกับเจ้าสักครั้งเลย ข้าอยากทำทุกๆ อย่างกับเจ้า เจ้าช่วยฟังข้าหน่อยเถอะ ได้โปรด ข้าหาทางช่วยเจ้าได้แล้ว” ผมพูดความในใจออกมารวดเดียวในขณะที่เขาเดินตรงมาที่ผม

“นั่น” เซอร์เบอรอสเหมือนจะพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “ฟังดูดีเกินไปสำหรับปีศาจอย่างข้า”

“อีกอย่าง…มันสายไปแล้ว ท่านพี่เรย์” เซอร์เบอรอสขยับเข้ามาใกล้ผมโดยถือดาบอยู่ “ร่างกายของข้าถึงขีดจำกัดแล้ว” ในทันใดนั้นเองผมก็เอามือที่กำไข่มุกวางบนหลังมือเขา ให้สัมผัสมือที่กำดาบนั้นไข่มุกสัมผัสโดยตรงกับมือเขา

มันเปล่งแสงสว่างวาบ แสงจางๆ ของมันลามไปตามร่างของเซอร์เบอรอส

“สุดท้าย เจ้าก็จะฆ่าข้าเหรอ” ผมมองตาเขาด้วยความเสียใจ ขณะที่ดาบของเขาชี้มาที่ผม

เขาเอามืออีกข้างกุมทับมือผม มือของเขายังคงอุ่น ในขณะเขาเปลี่ยนทิศทางดาบ 

“ข้าน่ะ ฆ่าท่านพี่เรย์ไม่ได้หรอก” 

เขาจับดาบเสียบท้องตัวเอง ในขณะที่สายตาเรายังสบตากัน

“แต่ข้าอยากให้ใบหน้าท่านพี่ เป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็น” เลือดอุ่นๆ พุ่งกระฉูดออกมา

ผมได้ยินเสียงมารีนกรีดร้อง

“ข้าขอโทษนะ ข้ารักท่าน” เซอร์เบอรอสยิ้มให้ผม ในขณะที่ดวงตาค่อยๆ เปลี่ยนจากสีดำกลับเป็นสีแดง “ข้ารักท่านมาตลอด เรย์คาลัส ตั้งแต่วันที่ท่านช่วยข้าขึ้นมาจากหลุมนั่น”

เขาล้มลงในอ้อมแขนของผม

“อ๊ากกกกกกก” ผมเองก็เริ่มกรีดร้องออกมา กรีดร้องไปเรื่อยๆ จนไม่มีเสียงกอดร่างเซอร์เบอรอสที่โชกไปด้วยเลือด มีดาบสีดำปักที่ท้อง ลมหายใจของเขาแผ่วลงจนดับสนิท ผมไม่มีสติแม้แต่จะบอกคำที่เขาอยากได้ยินในลมหายใจสุดท้าย ด้านนอกถ้ำ ฝนริมทะเลที่มืดสนิทตกลงอย่างไม่มีลางบอก ทุกหยาดหยดราวกับจะร้องไห้แทนผม ทั้งทะเลและท้องฟ้าต่างก็มืดไปหมด ไม่มีแสงสว่างใดบนท้องฟ้าอีก

…

เขาคือคนที่แข็งแกร่งและไม่น่าเข้าใกล้ นั่นเป็นภาพที่คนอื่นมอง

สำหรับผม เสียงที่เขาหัวเราะนั้นคือเสียงที่ผมชอบที่สุดในโลก

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ผมชอบที่เขามาอ้อน ชอบเวลาลูบหัวเขาเหมือนลูกหมา

ชอบเวลาเขาทำหน้าหงุดหงุดแล้วดุผมเพราะเขิน

ไม่รู้ทำไมผมมองว่าทั้งหมดนั่นมันน่ารัก

เมื่อเราดูพลุด้วยกัน นาทีนั้นผมหวังว่าจะได้ดูพลุกับเขาอีกตลอดชีวิตที่เหลือ

เขาคือดอกไม้ไฟของผมเพียงหนึ่งเดียวบนฟากฟ้า

ผมรู้ว่าระหว่างเรามันอาจจบลงด้วยความเลวร้าย ผมรู้ว่าผมอาจจะตายเพราะเขาตามเนื้อเรื่องหลัก และความอบอุ่นในอ้อมแขนของปีศาจอาจเป็นภาพลวงตาที่คงอยู่เพียงชั่วครู่

แต่ผมเต็มใจก้าวขาเข้าไปเอง

ผมรู้ว่าทุกก้าวอาจก้าวสู่ความตาย

ทุกๆ ครั้งที่เสี่ยงอันตราย ผมรู้สึกว่าหากตนเองตายไป คงไม่เสียใจมากนัก 

ถ้าคนฆ่าผมไม่ใช่เขา

ขอแค่เพียงเท่านั้น

แต่คนที่ฆ่าเขากับมือตัวเอง กลับเป็นผม

.

.

.