แสงสว่างกับความมืด

“ปล่อยเขา” ดยุกอิลเครนเอาดาบแห่งแสงฟันมือเงาดำนั่นออกจนผมหลุดออกมาได้

“เหอะ ท่านดยุกแดนเหนือมีงานอดิเรกในการยุ่งเรื่องในปราสาทคนอื่นเหรอขอรับ?”

ถึงสติกซ์จะถามในแบบสุภาพแต่แปลตรงตัวก็คืออย่าเสือก นั่นเอง

มือเงาดำหนาแน่นยันดยุกอิลเครนที่ยังไม่ทันตั้งตัวกระเด็นไปให้ห่างจากผม

“อย่าเข้ามา ไม่งั้นข้าจะฐานะอัศวินพิทักษ์ปราสาทจะไม่ไว้หน้าท่าน” สติกซ์ปรายตามอง แล้วมือหนึ่งสีดำมือหนึ่งก็มาบีบคอผมต่อ

“แล้วปราสาทมืดเฮลดันไฮม์ มีสิทธิ์อะไรมากักขังหน่วงเหนี่ยวประชาชนผู้บริสุทธิ์ล่ะ” ดยุกอิลเครนโมโหที่ถูกพลังยันจนกรระเด็น เอาดาบฟันมือเงาดำขาดไปจำนวนหนึ่ง

“บริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ” สติกซ์พูดอย่างเหลืออดแล้วใช้พลังยันดยุกกลับไปอีก แล้วหันมาตวาดใส่ผม “เจ้าทำร้ายจิตใจท่านดยุกของข้า เจ้าก็รู้ว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่แล้ว เจ้ากลัวตายงั้นเหรอถึงจะคิดจะหนี พวกเราคอยดูแลเจ้าอยู่ เจ้าไม่มีทางตายหรอก แต่นายท่านน่ะใกล้ตายแล้ว” เขาพูดเหมือนคนสติหลุดแล้วเอามือทึ้งหัวตัวเอง “ไสหัวกลับไปอยู่กับนายท่านเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะฆ่าเจ้ากับมือตัวเองซะ”

“สติกซ์ ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดนะ” ผมตะโกนขัดก่อนจะโดนเขาด่าจนหน้าชาไปมากกว่านี้ “เจ้าใจเย็นก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าคิดว่าข้าจะหนี ข้ารู้ว่าเจ้าคิดว่าไม่เหมาะเป็นดัชเชสแห่งเฮลดันไฮม์ แล้วข้าก็ไม่ได้อยากจะเป็นด้วย แต่เจ้าต้องฟังข้า แค่กๆๆ” ผมพยายามแกะมือเงาดำออกจากคอ

“ดัชเชสแห่งเฮลดันไฮม์? นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่านพี่” มารีนอ้าปากค้าง หน้าตามีแต่คำถามว่าท่านพี่ไปเป็นตอนไหน

“ข้ารู้วิธีช่วยเซอร์เบอรอส ข้าทำให้เขาดีขึ้นได้ แต่ข้าต้องออกไปนอกปราสาท” ผมพยายามเปล่งเสียงแม้จะโดนบีบคออยู่ก็ตาม เมื่อได้ยินดังนั้นสติกซ์ก็ปล่อยมือจากคอผมแล้วนิ่งอึ้งไป ผมจึงนั่งลงคุกเข่าให้เขา

“ข้ารู้มันฟังดูบ้าแต่ช่วยเชื่อข้าเถอะข้าขอร้อง” ผมมองตาเขาพยายามจะบอกว่าผมไม่ได้โกหก “ข้าอยากช่วยเขาจริงๆ อยากหาวิธีช่วยนายท่านของเจ้า ข้าเลยต้องออกจากปราสาท ไม่สิ ข้าจะช่วยเซอร์เบอรอสให้ได้ ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป”

“ระดับท่านเซอร์เบอรอสเองยังแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้ แล้วคนอย่างเจ้าจะไปทำอะไรได้” สติกซ์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“ข้าเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลอะควาเซีย ตระกูลของข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องข่าวสารรวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับอาติแฟกซ์โบราณที่ไม่มีใครรู้จัก” ผมพยายามยกเหตุผลขึ้นมาคุยกับเขาถึงจะเป็นเรื่องโกหก พลางพูดเรื่องจริงสำทับ “ข้ามีข้อมูลที่พวกเจ้าไม่มี ขอร้องล่ะ ช่วยเชื่อใจข้าสักครั้งได้ไหม”

“ข่าวสารงั้นเหรอ” สติกซ์ทำหน้าไม่เชื่อ “อาร์ติแฟกซ์โบราณ ถ้ามีของแบบนั้นจริงเหตุใดดยุกรุ่นก่อนๆ ไม่ทราบ”

“เพราะมันเพิ่งถูกค้นพบ ข้าคิดว่ามันน่าจะช่วยในการระงับอาการเซอร์เบอรอสตอนนี้ แม้ข้าไม่แน่ใจแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยแล้วปล่อยเขาตายไปแบบนี้” ผมบอก “ได้โปรดเถอะสติกซ์ แล้วข้าจะนำมันมาวางตรงหน้าเขา หรือถ้าข้าหนีไปค่อยตามไปฆ่าข้าก็ได้ยังไงเจ้าก็เป็นอัศวินสังหาร”

“ข้าเป็นอัศวินพิทักษ์ปราสาทต่างหาก ข้าไม่มีหน้าที่ต้องออกไปสังหารใคร” สติกซ์ถอนใจ “ข้าเพียงมีหน้าที่ในการดูแลปราสาทและนายท่านเท่านั้น”

“ข้าขอร้องล่ะ ข้าเองก็อยากช่วยนายท่านของพวกเจ้าจากใจจริง”

“คนนอกอย่างเจ้าเนี่ยนะ จะช่วยนายท่านของข้าด้วยสาเหตุอะไร” สติกซ์ขมวดคิ้ว

“เจ้าก็รู้..ว่าข้า…ข้ารักนายท่านของเจ้า” เมื่อผมอึกอักแล้วพูดออกไป ดวงตาสีฟ้าของสติกซ์มีแววไหววูบนิดๆ ส่วนมารีนกับดยุกอิลเครนอ้าปากค้าง

เขามองตาผมเหมือนจะค้นหาความจริง แล้วสุดท้ายก็ถอนหายใจ แล้วพูดว่า

“อย่าทรยศพวกเราล่ะ สโครว์กับสเตมป์ฟาดูเหมือนจะชอบเจ้ามาก คงผิดหวังน่าดูหากต้องฆ่าเจ้ากับมือตัวเอง” สติกซ์มองผมด้วยแววตาเย็นชาอีกครั้ง ทว่าเขากลับไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่ผมคิดในตอนแรก แถมยังตกลงเบี่ยงเบนความสนใจคนในปราสาทโซนหน้าให้พวกเราออกไปได้ง่าย “รีบไปเถอะ มีเวลาไม่กี่ชั่วโมงก่อนท่านเซอร์เบอรอสจะกลับห้อง”

“ใช้พลังของข้าเถอะ” ดยุกอิลเครนบอกผมและมารีนพลางยื่นมือมาให้พวกเราทั้งคู่ ผมเห็นมารีนจับจึงจับมือเขาไว้บ้าง “จับข้าไว้ให้ดีนะขอรับ” หลังจากนั้นก็เกิดภาพประหลาดขึ้น พวกเราทั้งสามคนกลายเป็นเหมือนผีที่โปร่งใส

พลังของอิลเครนคือการล่องหน เขาสามารถพาสิ่งที่ตัวเองจับล่องหนหายไปด้วยได้

สติกซ์ดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็เดินนำไป ทำทีเป็นไปคุยกับคนในปราสาทโซนหน้า และแอบเปิดประตูทางออก แค่พอให้พวกเราสามคนแอบหลบลอดผ่านออกไปได้

พวกเราลัดเลาะผ่านป่าและออกมาจากปราสาทได้สำเร็จ

หลังจากออกมาห่างปราสาท พวกเราวิ่งออกมา และขึ้นรถม้าที่ดยุกอิลเครนเตรียมไว้ให้

“ที่อัศวินผู้พิทักษ์ปราสาทพูดหมายความว่าอย่างไร เรย์คาลัส ท่านไม่ได้ถูกจับไว้เหรอ” ดยุกอิลเครนดูไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ของผมเท่าไหร่ แต่ก็เก็บความสงสัยมาถามในตอนนี้

“อันที่จริงพวกเขาปกป้องข้า รวมถึงดยุกเฮลดันไฮม์ด้วย พวกเขาปกป้องข้าจากองค์รัชทายาท” ผมเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้เขาและมารีนที่นั่งทำหน้างงฟัง

“ข้าก็ว่าแล้ว หมอนั่นเอาแต่ตามท่านพี่ต้อยๆ ข้าก็ว่าเขาไม่มีทางฆ่าท่านพี่ของข้า” มารีนถอนหายใจหลังจากเธอรู้ความจริง ในขณะที่ดยุกอิลเครนทำหน้าไม่เชื่อเมื่อได้ยินคำว่าตามต้อยๆ คงเชื่อมโยงไม่ออกว่าหมาบ้าแห่งสนามรบจะทำอะไรแบบนั้นได้

“ว่าแต่ท่านพี่ได้ดีเป็นดัชเชสอยู่ในปราสาทเฮลดันไฮม์ ไม่คิดจะบอกน้องซักคำเลยเหรอคะ” มารีนถาม

“เอ่อ คือข้า มันไม่ใช่แบบนั้น” ผมอึกอักเมื่อเห็นน้องสาวทำหน้าคว่ำแบบสุดๆ “แล้วค….คือว่าข้ากลัวว่าข่าวจะหลุดเลยบอกแค่โมเบียส”

“โมเบียสรู้เรื่องนี้แต่ข้าไม่รู้หรอเจ้าคะ ข้าไม่รู้แล้วว่าใครเป็นน้องของพี่กันแน่” มารีนถามด้วยเสียงแหลมสูงแล้วเริ่มประชดประชันผม “เห็นหนุ่มๆ ดีกว่าน้องหมด น้องไม่ใช่น้องของท่านพี่แล้วเหรอคะ” เธอพูดแล้วก็เบะจะร้องไห้

“หา ไม่ใช่แบบนั้นนะมารีน คือว่าที่ต้องบอกโมเบียสเพราะพี่ต้องกินยา” หลังจากผมอธิบายตัวเองและแถน้ำขุ่นๆ จนมารีนหายน้อยใจได้ ผมก็บอกดยุกอิลเครนที่นั่งหน้าเหวอเมื่อเห็นมารีนร้องไห้งอแงกับผมว่า

“ท่านดยุกอิลเครน ข้าขอร้องได้ไหม ให้ท่านพาข้าไปที่ที่หนึ่ง พวกเราต้องไปงานประมูลของเซอร์เค็ตที่มีขึ้นในวันนี้” ผมบอก

.

.

.

งานประมูลของเซอร์เค็ตเหมือนกับงานปาร์ตี้ประหลาดๆ ธีมโชว์ละครสัตว์แต่ในแบบที่หรูหราอลังการ งานนั้นถูกจัดในสถานที่ปิด พวกเราไม่มีแม้แต่บัตรเชิญเข้างาน แต่ดยุกอิลเครนมี แน่นอนล่ะเพราะเป็นดยุก เขาจึงพาพวกเราเข้าไปได้ในฐานะผู้ติดตาม ผมโล่งใจที่ทุกอย่างยังดูราบรื่นจนถึงตอนนี้ และเมื่อถึงงานประมูล ไม่มีใครตามพวกเรามา

พวกเราได้ที่นั่งบนโซฟาที่วิบวับราวกับอัดกาวด้วยกลิตเตอร์อย่างหนักหน่วง ผมมองเวทีที่อยู่ไกลออกไป บนเวทีที่กำลังหมุน พิธีกรที่แต่งหน้าขาวและวาดรูปเรขาคณิตบนหน้าเหมือนตัวตลกอยู่ในชุดหรูหรากำลังบรรยายคุณสมบัติของสมบัติแต่ละชิ้น เพราะงานได้เริ่มไปแล้ว จึงไม่มีการเกริ่นอารัมภบท แต่เป็นการลงลึกในข้อมูล

“มาที่ชิ้นต่อไปเลยนะขอรับ ดาบอัคนีกัมปนาทแห่งเซอร์เค็ต” ชายหนุ่มร่างใหญ่ผมสีน้ำเงินในชุดหรูหราที่มีหน้ากากสีแดงเดินขึ้นเวทีมาพร้อมกับถือดาบมาด้วย ถึงแม้เขาจะสูงราวสองเมตรพร้อมกล้ามล่ำบึก แต่เหมือนน้ำหนักของสิ่งที่ถืออยู่นั้นทำให้แม้แต่เขายังสั่น

“ดาบนี้ถูกค้นพบในสุสานนักเวทย์แห่งเซอร์เค็ต มีอายุกว่า 400 ปีแล้วขอรับ ดูลวดลายของมันสิ ทั้งน่าหลงใหลและดูราวกับตีขึ้นจากลาวา ใครจะไปรู้ว่าจะมีพลังแบบไหนซ่อนอยู่ หากอยากเป็นเจ้าของดาบชิ้นนี้ เริ่มที่ 5 ล้านอาร์เคขอรับ”

ผมมองดูดาบเล่มนั้น ดาบที่เหมือนมีลวดลายของแม็กม่าไหลอยู่ภายใน สีของมันเป็นสีดำแต่เจือไปด้วยสีแดงอย่างประหลาด มีลวดลายสีแดงที่ดูทรงพลังราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

“50 ล้านอาร์เค” ชายที่ดูเหมือนนักดาบเปิดประมูลอย่างร้อนรนพร้อมยกป้าย

“100 ล้านอาร์เค” อีกคนที่ดูเหมือนเศรษฐีเครายาวพูดด้วยท่าทีสบายๆ สายตาของทั้งสองสบกันแล้วเหมือนจะมีไฟแล่นเปรี๊ยะๆ

“120 ล้านอาร์เค” อีกคนที่ดูเขินๆ ประมูลด้วย ถึงจะดูขี้อายแต่การแต่งตัวที่หรูหราทำให้ดูออกว่าเขาเองก็ไม่ได้มาเล่นๆ ทั้งสามคนประมูลแข่งกันอย่างดุเดือดจนสุดท้าย

“500 ล้านอาร์เค” เศรษฐีเครายาวพูด เขากระเป๋าหนักของจริงจึงไม่มีใครกล้าสู้อีก

หลังจากนั้นก็มีสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่ถูกค้นพบในสุสานนักเวทย์ถูกนำออกมาประมูล ประกอบด้วยกาน้ำชาโบราณ ภาพเขียนที่ดูแอปสแตรกต์เป็นรูปคนและปีศาจทั้ง 7 ตน และอัญมณีสีฟ้าที่ใหญ่เท่าไข่ห่าน

และไม่นานนักก็ถึงสิ่งของที่ผมเองรอคอย เมื่อหญิงสาวผมแดงเดินขึ้นมาพร้อมกับเข็มทิศสีทองหม่นที่ดูเก่าๆ พิธีกรเริ่มพูดแนะนำรายละเอียด

“สิ่งนี้คือเข็มทิศโบราณ ดูก็รู้ว่าเก่าแก่ ไม่มีใครรู้ว่ามันถูกชี้ไปที่สถานที่ใด หรือมันแค่เข็มทิศที่เสีย แต่มันทำจากทองคำและงดงามเป็นพิเศษ เข็มทิศอันนี้เป็นเข็มทิศที่นักสำรวจชื่อดังได้ค้นพบเข้าระหว่างเขาสำรวจที่ทะเลโซนใต้ของอาณาจักร” ผู้ดำเนินรายการเอ่ยถึงคำบอกเล่าของเข็มทิศ “เราจะเริ่มด้วย 5 ล้านอาร์เคนะขอรับ”

“10 ล้าน อาร์เค” ชายที่นั่งอยู่ข้างหน้าผมยกป้าย

“30 ล้าน อาร์เค” ผมรีบยกทับ

“50 ล้าน อาร์เค” หมอนั่นหันมามองกวนตีนผม เขาน่าจะเป็นนักสำรวจหรืออะไรสักอย่าง

“100 ล้านอาร์เค” ผมยกป้าย ชายที่อยู่ด้านหน้าตะลึง เช่นเดียวกับทุกคนที่หันมามองเป็นตาเดียวว่าไอ้โง่ที่ไหนมาประมูลเข็มทิศที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชี้ไปที่ไหนด้วยราคาสร้างคฤหาสน์ขนาดนี้

ก็เพราะรู้ไงล่ะโว้ย ถึงประมูล ผมจ้องตอบสายตาที่เหมือนจะด่าว่าโง่พวกนั้น

“ท่านพี่” มารีนมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง “ท่านพี่ข้ารู้ว่าท่านรวย แต่ท่านเอาเงินมาเหรอคะ เรารีบมาจากที่ปราสาทมืดยังไม่ได้แวะที่คฤหาสน์อะควาเซียเลยนะ”

“…”

“ข…ข้าก็พกมาไม่เยอะ” ดยุกอิลเครนกระแอมเบาๆ หน้าแดง

เชี่ย…สรุปว่าผมประมูลได้แต่ไม่มีตังค์จ่าย โว้ย ทำไมโลกนี้ไม่มีสแกน

หลังจากต้องคุยอยู่พักใหญ่ โชคดีว่าคนประมูลรู้จักผม ผมเลยให้ตราประจำตระกูลอะควาเซีย กับเงินที่มารีนกับดยุกอิลเครนพกมาส่วนหนึ่งเอาไว้ก่อนและรับเข็มทิศไป

แล้วพวกเราก็จ้างรถม้าให้ไปสถานที่หมายถัดไป เมื่อขึ้นรถม้าผมเห็นดยุกอิลเครนส่งมือให้มารีนจับอย่างดูเป็นธรรมชาติ ดูเหมือนทั้งคู่จะสนิทกันเลยลองแซวดู

“แล้วนี่ท่านดยุกกับน้องสาวข้าสนิทกันขนาดนี้ หรือว่าจะคบหากัน” ระหว่างนั่งรถผมก็อดถามไม่ได้ พลางมองตาแป๋วด้วยความอยากใส่ใจเพราะผมอดไม่ได้ ด้วยความเป็นคนไทย

“ป..เปล่าค่ะ ท่านพี่พูดอะไรน่ะ ถ้าพอที่จะสู้กับเซอร์เบอรอสได้ น้องคิดถึงคนอื่นไม่ออกแล้ว เลยไปขอให้ท่านดยุกช่วยค่ะ” มารีนมองค้อนผม

“เอ่อ ถ้าให้สู้ตรงๆ คิดว่าคงไม่ชนะเหมือนกันขอรับ แต่ว่าถ้าให้ช่วยพาหนี ข้าค่อนข้างมั่นใจมากเลย” ดยุกอิลเครนเอ่ยพลางยิ้ม

เอ่อ แล้วนี่เจ้าเป็นพระเอกหลักของนิยายต้นฉบับจริงเหรอ มั่นใจเรื่องหนีเฉยเลย

“ท่านผู้นั้นน่ะแข็งแกร่งมากขอรับ คือที่จริงข้าเคยเจอเขาที่สนามรบ แต่ว่าไม่ได้สนิทหรอกนะครับ เลยพอรู้เรื่องพลังของเขามาบ้าง” อิลเครนเอามือเกาแก้มเขินๆ

อันนี้ความรู้ใหม่ ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าสองคนนี้เคยเจอกันด้วย เพราะในนิยายไม่ได้ถูกเอ่ยถึงเลย

แต่มารีนกับอิลเครนน่าจะคืบหน้าช้ากว่าในต้นฉบับ เพราะแต่เดิมทั้งคู่ต้องหนีจากเซอร์เบอรอสด้วยกัน จึงทำให้เกิดความรักความผูกพันขึ้น ซึ่งจากที่ผมเดาเรื่อง เซอร์เบอรอสที่ลักพาตัวมารีนไปนั้น เป็นเพราะเขาใช้พลังจนเกิดการบ้าคลั่งของพลัง ที่พามารีนไปกักขังไว้ เพียงเพราะอยากให้มีคนอยู่ข้างๆ และไม่ได้บอกความจริงกับมารีน เมื่อดยุกอิลเครนพามารีนหนี เขาจึงไม่ได้ไล่ตามและยินยอมที่จะตายเพียงลำพังเพื่อสกัดอาการบ้าคลั่ง

ตระกูลดยุกเฮลดันไฮม์ที่หากไม่ฆ่าตัวตาย ไม่ป่วยตาย ก็จะถูกพลังกลืนกินจนกลายเป็นบ้า

แล้วผมจะช่วยเขาได้ไหมนะ ขอให้ผมเปลี่ยนชะตากรรมได้ ขอให้ทันทีเถอะ

ผมเริ่มสวดมนต์ในใจแล้วภาวนาขอให้ไม่มีอะไรผิดพลาด 

แต่เดี๋ยวนะนี่มันอาณาจักรอาร์คไม่ใช่ประเทศไทยแล้วผมต้องสวดบทไหน

.

.

.

ท่ามกลางงานประมูลที่กำลังเลิก

ชายคนหนึ่งเดินลากเท้าผ่าฝูงชน เขามีดวงตาสีแดงและตาขาวที่ควรจะเป็นสีขาวกลับเป็นสีดำ

“เรย์คาลัส อะควาเซีย มาที่นี่หรือเปล่า” เขาเอ่ยถามผู้จัดประมูลที่ตัวสั่นเพราะหวาดกลัวในรูปลักษณ์ที่ราวกับปีศาจ ใบหน้าคมหล่อเหลาแต่มีรอยแผลที่หน้า กลิ่นอายเต็มไปด้วยจิตสังหาร รวมถึงดาบสีดำในมือที่ปล่อยไอสีดำบางอย่างออกมา

“ม…มาขอรับ เขามาประมูลของ ดูเหมือนจะมากับท่านดยุกอิลเครน”

“ฟรึ่บ! โครม!” โต๊ะประมูลหักเป็นสองท่อน

“ท่านพี่เรย์ ท่าน...จะทำอะไรกันแน่” เมื่อเขาฟันโต๊ะหักไปแล้วก็ดูคล้ายสงบลงเล็กน้อย แต่เมื่อผู้จัดกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เต็นท์ด้านหน้าก็ค่อยๆ ถล่มลงมา

.

.

.