Share

บทที่ 12: ความทรงจำที่ไม่ควรมี

Author: malinee
last update publish date: 2026-10-26 19:46:24

แสงเงินแสงทองแห่งรุ่งอรุณเริ่มกรีดผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างไม้สลักลายเมฆา ทอดประกายสีเทาหม่นลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบภายในห้องบรรทมหลักของเรือนอวิ๋นชี กลิ่นควันกำยานหอมไม้กฤษณาที่เคยอบอวลถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวสนิมของโลหิตพิษอันดำคล้ำ และกลิ่นฉุนรุนแรงของกากยาสมุนไพรร้อนที่ตลบอบอวลอยู่ในอ่างสัมฤทธิ์ข้างเตียง

เสิ่นชิงเยว่ทรุดตัวนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงไม้จันทน์หอม มือของนางที่เคยวางนิ่งอยู่บนตักยังมีอาการสั่นเทาเล็กน้อยอย่างมิอาจห้ามได้ ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกแผ่วเบาและเหนื่อยล้าจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง เสื้อคลุมตัวนอกเนื้อดีเปรอะเปื้อนคราบเหงื่อและรอยโลหิตพิษสีคล้ำเป็นดวงกว้าง เส้นผมบางปอยหลุดรุ่ยลงมาเคลียข้างแก้มขาวซีด

สายตาของนางจ้องมองบุรุษที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงกว้างเบื้องหน้า เซียวจิ้งเหิง... บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทพสงครามไร้พ่ายแห่งต้าฉู่ ผู้ที่ในสายตาของราชสำนักและราษฎรเปรียบประดุจขุนเขาตระหง่านที่ไม่มีวันสั่นคลอน ทว่าในยามนี้ ร่างกายกำยำท่อนบนที่เปลือยเปล่ากลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นกาฬ ผิวพรรณซีดเผือดจนแทบโปร่งแสง ริมฝีปากที่เคยเหยียดตรงเย็นชากลับแห้งแตกและซีดเซียว รอยช้ำสีม่วงคล้ำที่ลำคอและแผ่นอกเริ่มจางลงหลังจากที่นางใช้เข็มเงินสิบสามจุดทองคำรีดหยาดพิษ ‘ผงหิมะราตรี’ ออกจากเส้นชีพจรหัวใจได้สำเร็จ

ทว่าสิ่งที่ยังคงร้อนลวกและแผดเผาอยู่ในความทรงจำของนางอย่างไม่อาจลบล้าง... หาใช่อาการชักเกร็งเจียนตายของเขา

หากแต่เป็นสัมผัสจากริมฝีปากแห้งผากทว่าร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงที่บดขยี้ลงมาบนเรียวปากของนางในยามราตรีที่ผ่านมา

จูบนั้น... จูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด และความเว้าวอนที่บุรุษทรนงเช่นเขาไม่เคยแสดงออกมาให้ผู้ใดเห็น มันมิใช่จูบแห่งการข่มเหงคะนองอารมณ์ หากแต่เป็นดั่งวิญญาณที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งขุมนรกแล้วตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว

เสิ่นชิงเยว่ยกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเองเบาๆ นางจำได้ดีถึงแรงโทสะที่ผลักดันให้นางฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าคมคายนั้นอย่างแรงจนเสียงกระทบดังก้อง และถ้อยคำเย็นเยียบตัดรอนที่นางตอกย้ำลงไปบนแววตาสับสนปวดร้าวของเขา

‘ท่านอ๋อง... มีสติเสียที! สตรีตรงหน้าท่านคือเสิ่นชิงเยว่ และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ มิใช่การให้อภัย!’

คำตักเตือนนั้นทำให้อาการคุ้มคลั่งของเขาสงบลงราวกับถูกดาบน้ำแข็งกรีดแทงเข้าที่กลางอก ก่อนที่เซียวจิ้งเหิงจะทอดร่างหมดสติไปพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอขึ้น

นางนั่งเฝ้าเขาอยู่เช่นนั้นทั้งคืน ไม่ใช่เพราะความเสน่หาหรือความห่วงใยอาลัยรัก หากแต่เป็นเพราะคำสัญญาหนึ่งปีและตระกูลเสิ่นที่ยังคงผูกติดอยู่กับลมหายใจของบุรุษผู้นี้ หากจิ้งอ๋องต้องสิ้นชีพด้วยพิษในเรือนหอหลังการแต่งงานเพียงไม่กี่วัน ตระกูลเสิ่นย่อมไม่อาจหลีกพ้นข้อครหาและคมดาบของราชสำนักไปได้

เสียงขยับกายแผ่วเบาบนเตียงดึงสติของเสิ่นชิงเยว่ให้กลับคืนมา

เปลือกตาหนาของเซียวจิ้งเหิงกระตุกไหว ขนตายาวทอดเงาทาบลงบนโหนกแก้มซีดขาว ริมฝีปากของเขาขยับพึมพำเสียงแหบแห้ง คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นราวกับกำลังติดอยู่ในห้วงฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นขึ้น

“น้ำ...”

เสียงนั้นแหบพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ เสิ่นชิงเยว่ระบายลมหายใจยาว นางลุกขึ้นยืน ร่างกายที่นั่งนิ่งมาค่อนคืนส่งเสียงประท้วงด้วยความเมื่อยล้า นางเดินไปรินน้ำชาสมุนไพรอุ่นจากกาเคลือบดินเผาใส่ถ้วยกระเบื้องขาว แล้วเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง

“หากตื่นแล้วก็ลุกขึ้นดื่มน้ำเสีย พิษในกายท่านถูกขับออกไปแปดส่วนแล้ว ทว่าหลอดลมและลำไส้ยังแห้งผาก จำต้องจิบชานี้เพื่อหล่อเลี้ยงไอกระเพาะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์

เซียวจิ้งเหิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ม่านตาสีรัตติกาลคู่นั้นยังคงพร่าเลือน ทว่าทันทีที่เงาร่างบอบบางในชุดสีเขียวอ่อนปรากฏขึ้นในสายตา แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับวูบไหวด้วยประกายสะเทือนขวัญอย่างรุนแรง

เขามองนาง... มิใช่การมองดั่งคนเพิ่งฟื้นตื่น หากแต่เป็นสายตาของคนที่กำลังเผชิญหน้ากับภาพมายาที่ตนไม่อาจเอื้อมถึง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธยกขึ้นมาอย่างสั่นเทา พยายามจะเอื้อมแตะชายอาภรณ์ของนาง ทว่าก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสเพียงนิด เงาร่างตรงหน้าจะมลายหายไปในสายลม

“ชิงเยว่...” เสียงของเขาแหบแห้งและแตกพร่า “เจ้า... เจ้ายังอยู่ตรงนี้หรือ”

“ข้ายังไม่ไปไหนจนกว่าชีพจรของท่านจะทรงตัว” ชิงเยว่ยื่นถ้วยชาให้เขา “ดื่มน้ำเสียก่อน”

เซียวจิ้งเหิงมิได้มองถ้วยชาแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของนาง มองริมฝีปากที่นางเม้มแน่น และรอยแดงจางๆ บนแก้มที่บ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการดูแลเขาทั้งคืน แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่อัดแน่นจนล้นปรี่

“ข้า... เมื่อคืนนี้ ข้า...” เขาเริ่มเอ่ยอย่างยากลำบาก ความทรงจำในยามที่พิษกำเริบมิได้เลือนหายไป เขารู้ดีว่าตนเองได้ทำสิ่งใดลงไป เขาสัมผัสนาง จูบนาง และถูกนางฟาดฝ่ามือใส่หน้าเพื่อดึงสติ

“เรื่องเมื่อคืนนี้ ท่านไม่ต้องเอ่ยถึงมันอีก” เสิ่นชิงเยว่ตัดบทเสียงเย็นเยียบ แววตานิ่งสนิทดั่งสระน้ำในฤดูหนาว “ท่านถูกพิษหิมะราตรีควบคุมจิตใจ ข้าเข้าใจดีว่าคนไร้สติย่อมไม่อาจควบคุมการกระทำของตนได้ ถือเสียว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุระหว่างการรักษา ข้าไม่เก็บมาใส่ใจ และหวังว่าท่านอ๋องก็จะไม่หยิบยกมันขึ้นมาเป็นเรื่องสลักสำคัญเช่นกัน”

ถ้อยคำที่ราบเรียบไร้เยื่อใยราวกับมีดสั้นที่มองไม่เห็น กรีดเฉือนลงบนเนื้อหัวใจของเซียวจิ้งเหิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘อุบัติเหตุ... ไม่เก็บมาใส่ใจ...’

บุรุษหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดจากการถูกตัดรอนนั้นรุนแรงยิ่งกว่าพิษร้ายที่กำลังกัดกร่อนเส้นเอ็นในกายเสียอีก เขายันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ความอ่อนแรงทำให้ไหล่กว้างซวนเซเล็กน้อย ทว่าเขากลับปฏิเสธที่จะให้นางช่วยพยุง เขารับถ้วยชามาจากมือนาง ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน เสิ่นชิงเยว่กลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกถ่านไฟลวก

ความเงียบอันอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งห้อง เซียวจิ้งเหิงจิบน้ำชาอุ่นลงคออย่างเชื่องช้า ความร้อนของสมุนไพรช่วยคลายความหนาวเหน็บในอกลงได้บ้าง แต่ไม่อาจบรรเทาความหนาวเยียบในจิตวิญญาณได้เลย

ชิงเยว่หันหลังกลับไปจัดเข็มเงินบนโต๊ะข้างเตียง นางเก็บเข็มที่เปื้อนคราบพิษลงในกล่องไม้เพื่อนำไปแช่ในสุราและน้ำต้มสมุนไพรทำความสะอาด มือของนางคล่องแคล่วและเด็ดขาด ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ ทว่าแผ่นหลังบอบบางนั้นกลับดูโดดเดี่ยวและตั้งกำแพงสูงตระหง่านจนไม่มีผู้ใดสามารถก้าวข้ามไปได้

เซียวจิ้งเหิงมองแผ่นหลังนั้น นัยน์ตาคมเข้มเริ่มแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อรื้น ความทรงจำอันมืดมนและโหดร้ายในชาติก่อนที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มทะลักทลายออกมาดั่งเขื่อนแตก

แผ่นหลังนี้... ในอดีตชาติ เขาเคยเห็นมันค่อมลงด้วยความหนาวเหน็บภายในตำหนักเย็นอันรกร้าง แผ่นหลังที่เคยสั่นเทาขณะกอดตนเองอยู่บนเตียงไม้ผุพังในคืนที่พายุหิมะโหมกระหน่ำ แผ่นหลังที่ค่อยๆ ไร้ลมหายใจในยามที่เขากลับมาถึงเมืองหลวงและพบเพียงร่างไร้วิญญาณที่เย็นชืดของนาง

พิษในกายที่เพิ่งสงบลง ประกอบกับความสะเทือนใจอย่างรุนแรง ทำให้สติสัมปชัญญะของเซียวจิ้งเหิงเริ่มพร่าเลือนอีกครั้ง ภาพในอดีตและปัจจุบันซ้อนทับกันจนเขาไม่อาจแยกแยะ

เขามองเห็นเสิ่นชิงเยว่ก้มลงเก็บผ้าชุบน้ำที่เปื้อนคราบโลหิต ชายกระโปรงสีเขียวอ่อนของนางพลิ้วไหวตามแรงขยับ ทว่าในสายตาที่พร่ามัวของเขา ชายกระโปรงนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวหยาบของชุดนักโทษในตำหนักเย็น... และบนผืนผ้านั้น กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยธารโลหิตสีแดงสดที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย!

หัวใจของเซียวจิ้งเหิงกระตุกวูบ ความหวาดกลัวอันบ้าคลั่งแล่นพล่านเข้าจับขั้วหัวใจ ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพความตายและกลิ่นคาวเลือดในคืนนั้นหวนกลับมาบดขยี้ประสาทการรับรู้จนหมดสิ้น

“อย่านะ...” เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา

เสิ่นชิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางคิดว่าเขาเกิดอาการกำเริบอีก จึงหันขวับกลับมามอง “ท่านอ๋อง เป็นอะไรไปอีกหรือ ชีพจรของท่าน...”

ทว่าคำพูดยังไม่ทันจบ ท่อนแขนแข็งแกร่งที่สั่นเทากลับยื่นออกมากระชากข้อมือของนางอย่างแรง!

“ว้าย!” ชิงเยว่เสียหลักจนถ้วยยาที่วางอยู่ใกล้ๆ ร่วงตกลงกระทบพื้นแตกกระจาย น้ำยาสีเข้มสาดกระเซ็นไปทั่ว ร่างของนางถูกดึงเข้าไปประชิดขอบเตียงอย่างกะทันหัน

“เซียวจิ้งเหิง! ปล่อยข้า! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!” นางตวาดด้วยความโกรธ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทว่ามือของบุรุษตรงหน้ากลับบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก แม้เขาจะไร้เรี่ยวแรงจากการถอนพิษ แต่แรงที่ส่งผ่านปลายนิ้วมานั้นเป็นแรงแห่งความสิ้นหวังเจียนตาย

เซียวจิ้งเหิงมิได้ฟังเสียงตวาดของนางแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองลงไปที่หน้าท้องแบนราบของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอาบสองแก้มที่ซูบตอบ ปากของเขาสั่นระริกขณะที่ละเมอถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเสิ่นชิงเยว่หยุดหมุน

“เลือด... เลือดของเจ้า... ชิงเยว่ คืนนั้นหิมะตกหนักเหลือเกิน... ทำไมไม่มีใครก่อเตาผิงให้เจ้า... ทำไม...”

เสิ่นชิงเยว่ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่สมอง

“ท่าน... ท่านพูดอะไร...” เสียงของนางเริ่มสั่น

เซียวจิ้งเหิงไม่หยุด เขายกมืออีกข้างที่สั่นระริกขึ้นมา พยายามจะเอื้อมไปแตะที่หน้าท้องของนางด้วยความทะนุถนอมระคนเจ็บปวดรวดร้าว น้ำเสียงของเขาแตกสลายจนแทบไม่เป็นภาษา

“ลูก... ลูกของเรา... ชิงเยว่ เลือดที่เปรอะเปื้อนกระโปรงของเจ้าในคืนนั้น... ข้าขอโทษ... ข้ามันสารเลว ข้ากลับมาไม่ทัน... ข้าปกป้องลูกของเราไม่ได้... เจ้าต้องนอนกอดท้องที่ว่างเปล่าอยู่ในตำหนักเย็นคนเดียว... ข้าเจ็บ... ชิงเยว่ ข้าเจ็บจนแทบขาดใจตาย...”

เปรี้ยง!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อมของเสิ่นชิงเยว่!

บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของนางที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายของนางเย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่หงส์เบิกกว้าง จ้องมองบุรุษตรงหน้าราวกับกำลังมองเห็นภูตผีปีศาจที่ผุดขึ้นมาจากนรก

‘ลูกของเรา...’

‘เลือดที่เปรอะเปื้อนกระโปรงในคืนหิมะตก...’

‘ตำหนักเย็น...’

ถ้อยคำเหล่านี้... ถ้อยคำเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากของเซียวจิ้งเหิงในชาตินี้ได้อย่างไร?!

เรื่องที่นางตั้งครรภ์ในตำหนักเย็น... เรื่องที่นางแท้งลูกในคืนพายุหิมะอันเหน็บหนาว เลือดที่ไหลนองอาบผืนผ้ารองนอนโดยไร้หมอหลวง ไร้ยาต้ม และไร้ถ่านไม้แม้แต่ก้อนเดียว... เรื่องนั้นเกิดขึ้นหลังจากที่นางถูกเนรเทศเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นในอดีตชาติ!

และในชาตินั้น เซียวจิ้งเหิงประจำการอยู่ที่ชายแดนทางเหนือตลอดเวลาสามปีที่นางถูกขัง!

ตอนที่นางแท้งลูก นางสูญเสียทารกน้อยวัยเพียงสามเดือนไปโดยที่ไม่มีใครเหลียวแล กู้หมิงหลันส่งเพียงบ่าวรับใช้มาเยาะเย้ยและเก็บกวาดคราบเลือดไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีบันทึกในราชสำนัก ไม่มีใครแจ้งข่าวไปยังชายแดน และในวันที่นางสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยว นางยังคงเชื่อสุดหัวใจว่าเซียวจิ้งเหิงไม่เคยรู้ และไม่เคยแยแสว่านางได้สูญเสียเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไป!

แต่นี่... บุรุษผู้นี้กำลังพูดถึงสิ่งใด?

เหตุใดเขาจึงรู้เรื่องเลือดบนกระโปรง? เหตุใดเขาจึงรู้ว่าคืนนั้นหิมะตกหนัก? เหตุใดเขาจึงรู้ว่านางต้องนอนกอดท้องที่ว่างเปล่าอยู่ในตำหนักเย็น?!

ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่นางปฏิเสธที่จะนึกถึงมาโดยตลอด... ความผิดปกติในพฤติกรรมของเขานับตั้งแต่วันแรกที่นางฟื้นตื่น... สายตาที่มองนางด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว... การฉีกหนังสือถอนหมั้นทิ้งด้วยมือสั่นเทา... การเอาตัวเข้าบังมีดแทนนางที่ศาลเจ้าร้าง... การละเมอถ้อยคำจากคืนสุดท้าย... และตราประทับเลือดของตระกูลเสิ่นในกล่องไม้พะยูง!

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นปริศนา พลันร้อยเรียงเข้าหากันอย่างแจ่มชัดและโหดร้ายในชั่วพริบตาเดียว!

มิใช่มีเพียงนางคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมา...

บุรุษผู้นี้... บุรุษผู้เป็นต้นเหตุแห่งความพินาศของชีวิตนางในชาติก่อน... เขาก็จดจำทุกสิ่งทุกอย่างได้เช่นกัน!

ความตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอันมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาดั่งไฟประลัยกัลป์! เสิ่นชิงเยว่กระชากมือของตนเองกลับมาอย่างแรงจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม นางถอยหลังกรูดไปสามก้าว แผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะยาวจนแจกันลายครามสั่นสะเทือน ลมหายใจของนางหอบกระชั้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถาโถม

“เซียว-จิ้ง-เหิง!” นางเค้นเสียงเรียกชื่อเต็มของเขาออกมาทีละคำ น้ำเสียงนั้นแหลมคมและเยือกเย็นจนบาดลึกถึงกระดูก

เซียวจิ้งเหิงที่ถูกกระชากมือพลันได้สติกลับคืนมา สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับเข้าสู่ความเป็นจริง ภาพลวงตาแห่งอดีตชาติค่อยๆ จางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงสายตาของเสิ่นชิงเยว่ที่จ้องมองเขาด้วยความรังเกียจ เคียดแค้น และตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

บุรุษหนุ่มตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดหยุดลงในทันที

เขารู้ตัวแล้ว... เขารู้ตัวแล้วว่าตนเองได้ทำลายความลับที่พยายามปกปิดไว้ด้วยชีวิตลงไปจนหมดสิ้น!

“ชิงเยว่... ข้า...” เซียวจิ้งเหิงหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก คำพูดติดค้างอยู่ในลำคอ

“เจ้าพูดใหม่อีกครั้งซิ...” เสิ่นชิงเยว่ก้าวเข้ามาประชิดเตียงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางมิได้ก้าวมาด้วยความอ่อนโยนของหมอ หากแต่ก้าวมาด้วยความเด็ดเดี่ยวของวิญญาณแค้นที่พร้อมจะทวงหนี้เลือด “เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่าอย่างไร? เลือดของใคร? ลูกของใคร? และตำหนักเย็นที่เจ้าเอ่ยถึง... มันคือที่ใด?!”

สายตาของนางคมกริบดั่งกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเขา บีบคั้นให้เขาจนมุมโดยไร้หนทางหลีกเลี่ยง

“ข้าถามว่าเจ้าพูดถึงเรื่องอะไร! ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้ เซียวจิ้งเหิง!” นางตะคอกเสียงกร้าว หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่สะกดกลั้นไว้มานานนับเดือนเอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตา “เรื่องลูกในตำหนักเย็น... เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากที่ใด?! ในชาตินี้ข้ายังไม่เคยตั้งครรภ์ และข้าไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปในตำหนักเย็นแม้แต่ก้าวเดียว!”

เซียวจิ้งเหิงหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านรอยแผลเป็นบนแก้มของเขา

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบงำอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นเทาของคนทั้งสอง

ไม่มีทางแก้ตัวได้อีกแล้ว... หลักฐานมัดแน่นจากคำพูดของเขาเอง และสายตาของเสิ่นชิงเยว่ในยามนี้ก็บอกชัดเจนว่า นางมิได้โง่เขลา นางปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว

หากเขาปฏิเสธ มันก็จะเป็นเพียงคำโกหกที่น่าสมเพช และจะยิ่งผลักไสนางให้ไกลออกไปสู่อเวจีแห่งความเกลียดชัง

เซียวจิ้งเหิงลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่มีความโอหังหรือหยิ่งยโสของท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความพังทลาย ความผิดบาป และความรักอันท่วมท้นที่พร้อมจะยอมรับการพิพากษาจากสตรีตรงหน้า

เขามิได้ตอบด้วยคำพูด

ทว่าสิ่งที่เขาทำ กลับเป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดในใต้หล้านี้คาดคิดว่าท่านอ๋องจิ้งเหิงจะกระทำได้!

เซียวจิ้งเหิงตวัดผ้าห่มออกจากกายอย่างไม่ไยดีต่อบาดแผลและพิษที่เพิ่งสงบลง เขาก้าวลงจากเตียง สองเท้าเหยียบลงบนพื้นศิลาที่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง ร่างกายที่ยังอ่อนแรงซวนเซจนแทบล้ม ทว่าเขากลับไม่ยอมหยุด

และต่อหน้าสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของเสิ่นชิงเยว่...

บุรุษผู้เป็นอนุชาแท้ๆ ขององค์จักรพรรดิ แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารหลายแสนนาย บุรุษผู้ที่ไม่เคยคุกเข่าให้แก่ผู้ใดนอกจากฟ้าดินและโอรสสวรรค์...

กลับทิ้งเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นหินแข็งกระด้างอย่างแรง!

ตึง!

เสียงหัวเข่ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานไปทั่วห้องบรรทมอันเงียบสงัด

เสิ่นชิงเยว่สะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว ดวงตามองภาพเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เซียวจิ้งเหิงคุกเข่าอยู่แทบเท้าของนาง แผ่นหลังกว้างที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนง บัดนี้ค่อมลงเล็กน้อย สองมือที่เคยกวัดแกว่งกระบี่สังหารศัตรูนับหมื่นวางราบลงบนพื้นศิลาเย็นเยียบ ร่างกายกำยำของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ใบหน้าคมคายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเหงื่อกาฬ แววตาคู่นั้นเปิดเปลือยความเจ็บปวดและความผิดบาปทั้งหมดที่เขากักเก็บไว้ในส่วนลึกของวิญญาณ

“ชิงเยว่...” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม “เจ้าไม่ได้ฟังผิด... และเจ้าก็เดาไม่ผิดหรอก”

เสิ่นชิงเยว่กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มือของนางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อดึงสติไม่ให้ตนเองล้มทั้งยืน

“เจ้า... จำได้จริงๆ หรือ” นางกระซิบถาม น้ำเสียงนั้นสั่นไหวระคนไม่อยากยอมรับ

“ข้าจำได้...” เซียวจิ้งเหิงตอบ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนพื้นหินเบื้องหน้า “ข้าจำได้ทุกอย่าง... จำได้ตั้งแต่วันแรกที่ข้าลืมตาตื่นขึ้นมาในชาตินี้ จำคืนที่เจ้าหมดลมหายใจในอ้อมแขนของข้า... จำคืนที่หิมะโปรยปรายลงมากลบร่างอันเย็นชืดของเจ้า... และจำได้ว่าข้าเอง... คือคนที่ผลักเจ้าลงสู่นรกขุมนั้นด้วยมือคู่นี้ของข้าเอง”

เขาก้มศีรษะลงต่ำ หน้าผากเกือบจรดพื้นศิลา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้าวรานเจียนขาดใจ

“ชิงเยว่... ข้าคือคนบาปที่กลับมาจากนรกเพื่อชดใช้ให้เจ้า!”

คำสารภาพนั้นดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเสิ่นชิงเยว่ ราวกับระฆังใบใหญ่ที่ถูกตีจนสั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งของดวงวิญญาณ!

ความจริงถูกเปิดเผยแล้วอย่างหมดเปลือก... หน้ากากแห่งความเย็นชาพังทลายลง และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางในยามนี้ มิใช่อนุชาผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนัก หากแต่เป็นเพียงบุรุษผู้แหลกสลายที่กำลังคุกเข่ารอรับคมดาบแห่งการชำระแค้นจากนาง!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status