LOGINสายลมหนาวพัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย พัดเอาไอกลิ่นคาวเลือดและควันสมุนไพรให้เจือจางลง ทว่าไม่อาจพัดพาความเย็นยะเยือกที่เกาะกุมอยู่ในจิตใจของคนทั้งสองให้คลี่คลายลงได้แม้แต่น้อย
บนพื้นศิลาเย็นเฉียบของเรือนอวิ๋นชี บุรุษผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมชะตาราชบัลลังก์แห่งต้าฉู่ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น สองมือที่กร้านศึกวางคว่ำลงบนพื้นหิน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม แผ่นหลังที่เคยผึ่งผายบัดนี้ค่อมลงราวกับแบกรับน้ำหนักของขุนเขานับหมื่นลูกไว้เพียงลำพัง เสิ่นชิงเยว่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง สายตามองลงไปยังร่างที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยประกายตาที่ปั่นป่วนอย่างรุนแรง ความทรงจำอันมืดมนในอดีตชาติที่นางพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ กำลังผุดพรายขึ้นมาราวกับน้ำพุเลือดที่เดือดพล่าน “เล่ามา...” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก “เล่าความจริงทั้งหมดที่เจ้าจำได้ออกมาให้หมด เซียวจิ้งเหิง... อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว!” เซียวจิ้งเหิงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบาก ลมหายใจนั้นสั่นสะท้านและแหบพร่า เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยทรงอำนาจบัดนี้แดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อท้น “ในชาตินั้น...” เขาเริ่มเอ่ย ถ้อยคำแต่ละคำราวกับถูกเค้นออกมาจากทรวงอกที่แหลกสลาย “หลังจากที่เจ้าถูกเนรเทศเข้าสู่ตำหนักเย็นด้วยข้อหากบฏสมคบคิดกับแคว้นเป่ยเยี่ยน... ข้ายังคงติดพันอยู่กับการศึกที่ชายแดนทางเหนือ ข้าได้รับสารลับจากราชสำนักเพียงว่าเจ้ากระทำผิดร้ายแรงและถูกคุมขัง ทว่าข้าเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าเจ้าไม่มีวันทรยศต้าฉู่ ข้าเร่งนำทัพบุกทะลวงค่ายศัตรู ฝ่าพายุหิมะและความตาย รบชนะศึกใหญ่ภายในเวลาเพียงหกเดือนเพื่อจะรีบกลับมาถวายรายงานและขอพระราชทานอภัยโทษให้เจ้า...” หยาดน้ำตาหยดใหญ่ร่วงแหมะลงบนหลังมือที่สั่นเทาของเขา เซียวจิ้งเหิงกัดฟันแน่นจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก “แต่เมื่อข้าควบม้ากลับมาถึงเมืองหลวง... สิ่งที่รอข้าอยู่ กลับไม่ใช่เจ้าที่ยืนรออยู่ในจวนอ๋อง... หากแต่เป็นตำหนักเย็นอันรกร้างที่ปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ และขันทีเฒ่าที่ส่งมอบเพียงป้ายวิญญาณไม้ผุพังอันหนึ่งให้แก่ข้า!” เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดอันไร้ขอบเขต “พวกเขาบอกข้าว่าพระชายาเสิ่นสิ้นพระชนม์ด้วยความตรอมใจ ร่างของเจ้าถูกนำไปฝังรวมกับนักโทษคนอื่นๆ นอกกำแพงเมือง... ข้าแทบเสียสติ ข้าบุกไปขุดหลุมศพของเจ้าท่ามกลางพายุหิมะด้วยมือเปล่าของข้าเอง! ข้ากอดร่างที่เย็นชืดและผ่ายผอมจนแทบจำไม่ได้ของเจ้าไว้ในอ้อมอก... และในตอนนั้นเองที่ข้าได้กลิ่นยาพิษตกค้างในกระดูกของเจ้า!” เสิ่นชิงเยว่ขบกรามแน่น ฝ่ามือในแขนเสื้อกำเข้าหากันจนเล็บจิกแทงทะลุเนื้อ เลือดซึมออกมาตามซอกเล็บ ทว่านางกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกับภาพในอดีตที่กำลังย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว “ข้าสั่งให้หน่วยองครักษ์เงาพลิกแผ่นดินสืบหาความจริง...” เซียวจิ้งเหิงกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นอันดำมืด “ข้าขังขุนนางในกรมราชทัณฑ์ ขันที และนางกำนัลทุกคนที่เคยเหยียบย่างเข้าตำหนักเย็นลงในคุกใต้ดิน... ข้าเฉือนเนื้อพวกมันทีละชิ้น เค้นความจริงออกมาจนหมดสิ้น! ข้าถึงได้รู้ว่า... จดหมายลับกบฏเหล่านั้น แท้จริงแล้วเป็นฝีมือขององค์ชายห้าและเสิ่นหยวนหมิง อารองของเจ้าที่ร่วมมือกันจัดฉากขึ้นมาเพื่อกำจัดตระกูลเสิ่นสายหลัก!” “และที่เลวทรามที่สุด...” ลำคอของเซียวจิ้งเหิงตีบตัน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจหยุดยั้ง “คือกู้หมิงหลัน... สตรีแพศยาผู้นั้นอาศัยนามของตระกูลกู้ เข้าออกตำหนักเย็นตามใจชอบ นางติดสินบนขันทีให้ส่งถ่านหินชื้นและอาหารบูดเน่าให้เจ้า และนางยังผสมผง ‘หญ้าไร้กำเนิด’ ลงในชาสมุนไพรที่ส่งให้เจ้าดื่มทุกวัน... เพื่อทำลายครรภ์ของเจ้า!” คำว่า ‘หญ้าไร้กำเนิด’ ราวกับค้อนเหล็กขนาดยักษ์ที่ทุบลงมาบนศีรษะของเสิ่นชิงเยว่! ดวงตาของนางเบิกกว้าง ร่างกายซวนเซไปด้านหลังเล็กน้อย ภาพคืนหิมะตกในตำหนักเย็นหวนกลับมาอย่างแจ่มชัด... คืนนั้นที่นางปวดท้องรุนแรงจนบิดเกร็ง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาตามเรียวขาเปรอะเปื้อนกระโปรงขาวจนแดงฉาน นางตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจนคอแตก ทว่าประตูด้านนอกกลับถูกลงกลอนแน่นหนา ไม่มีใครเหลียวแล ไม่มีหมอ มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมหนาวและเกล็ดหิมะที่ปลิวลอดช่องหน้าต่างเข้ามาปกคลุมหยดเลือดที่ค่อยๆ แข็งตัว นางต้องทนนอนมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองหลุดลอยไปในความมืดมิด... เพียงลำพัง! “เจ้า... เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร...” เสียงของชิงเยว่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ “บ่าวรับใช้คนสนิทของกู้หมิงหลันเป็นคนคายความจริงออกมาทั้งหมดก่อนที่ข้าจะสั่งหักกระดูกมันทีละท่อน!” เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววคลุ้มคลั่งและเจ็บปวด “นางบอกว่าคืนนั้นที่หิมะตกหนัก เจ้าไม่ได้ล้มตกบันไดตามที่พวกมันรายงานเท็จต่อราชสำนัก... แต่เป็นกู้หมิงหลันที่ส่งคนเอายาขับเลือดเข้มข้นไปกรอกปากเจ้า! เจ้าต้องสูญเสียลูกของเราไปในคืนที่หนาวเหน็บที่สุด... โดยที่เจ้ายังไม่ทันได้รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์!” หยาดน้ำตาที่เสิ่นชิงเยว่พยายามสะกดกลั้นไว้ ร่วงเผาะลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจห้ามได้ ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความตายในชาติก่อน... โหดร้ายและอำมหิตยิ่งกว่าที่นางเคยจินตนาการไว้หลายร้อยเท่า! นางคิดมาตลอดว่าความตายของนางเป็นเพียงผลพวงจากการเมืองและความเย็นชาของบุรุษตรงหน้า ทว่าแท้จริงแล้ว มันคือการสมคบคิดอันโสมมและการสังหารเลือดเนื้อเชื้อไขของนางอย่างเลือดเย็น! “แล้วเจ้าทำอย่างไรต่อไป...” ชิงเยว่ถาม น้ำเสียงของนางแหบแห้งจนแทบกระซิบ “หลังจากที่เจ้ารู้ความจริงทั้งหมด... เจ้าทำสิ่งใด?” “ข้าฆ่าพวกมัน...” เซียวจิ้งเหิงตอบด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและมืดสนิท “ข้าลากคอกู้หมิงหลันออกมากลางลานประหาร ข้าป้อนยาพิษที่นางเคยให้เจ้ากลับคืนสู่นางสิบเท่า ให้พิษกัดกร่อนอวัยวะภายในของนางจนกระอักเลือดตายอย่างทรมานที่สุด... ข้านำทหารบุกเข้าจวนองค์ชายห้า สังหารข้ารับใช้และคนสนิทของมันจนเลือดนองท่วมธรณีประตู ข้าตัดแขนตัดขาเสิ่นหยวนหมิงและส่งหัวของมันไปแขวนไว้ที่หน้าประตูกรมอาญา!” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ากวาดล้างทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของเจ้าและลูกจนหมดสิ้น... ราชสำนักตราหน้าว่าข้าเป็นทรราชผู้บ้าคลั่ง ฮ่องเต้กริ้วโกรธจนสั่งปลดข้าออกจากตำแหน่งแม่ทัพ ทว่าข้าไม่สนใจ... ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วในโลกใบนี้” “ข้ากลับไปที่ตำหนักเย็น...” เซียวจิ้งเหิงก้มหน้าลง สะอื้นไห้จนตัวโยน “ข้าสร้างป้ายวิญญาณของเจ้าขึ้นมาใหม่ด้วยไม้จันทน์หอมที่ดีที่สุด ข้ากอดป้ายวิญญาณนั้นไว้ในอกทุกค่ำคืน... ข้าไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมรักษาบาดแผลจากการศึก ข้าดื่มสุราเคล้าโลหิตพิษเพื่อหวังให้ความเจ็บปวดทางกายช่วยบรรเทาความทรมานในใจ... ข้าอยู่เช่นนั้นถึงสามปี จนกระทั่งคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำเหมือนคืนที่เจ้าตาย ลมหายใจสุดท้ายของข้ากำลังจะหมดลง ข้ากอดป้ายวิญญาณของเจ้าและผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดผืนนั้นไว้แน่น... ข้าคุกเข่าอ้อนวอนต่อฟ้าดิน ต่อทวยเทพและปีศาจทุกตนในนรก...” เขาเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแตกสลายอย่างไม่อาจประกอบคืน “ข้าอธิษฐานว่า... หากชาติหน้ามีจริง หรือหากสวรรค์ยังมีความเมตตา ขอให้ข้าได้มีโอกาสกลับมาพบเจ้าอีกครั้ง... ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ารักข้า ไม่ใช่เพื่อให้ข้าได้ครอบครองเจ้า... แต่ขอให้ข้าได้กลับมาเป็นโล่กำบังให้เจ้า ได้ชดใช้หนี้เลือดและหนี้ชีวิตที่ข้าติดค้างเจ้าไว้... แม้จะต้องแลกด้วยการตกนรกหมื่นขุม ข้าก็ยินดี!” “และเมื่อข้าลืมตาตื่นขึ้นมา...” เซียวจิ้งเหิงกระซิบ “ข้าก็พบว่าตนเองกลับมาอยู่ในร่างของจิ้งอ๋องเมื่อสี่ปีก่อน... วันที่ข้าได้รับสารว่าเจ้าต้องการถอนหมั้น” ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องบรรทมอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของบุรุษที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง เสิ่นชิงเยว่ยืนนิ่ง ร่างกายของนางเย็นเฉียบดั่งท่อนไม้ ทว่าภายในอกกลับปั่นป่วนด้วยเปลวเพลิงแห่งความคับแค้นและความเจ็บปวดที่ประทุขึ้นมาอย่างรุนแรง นางมองดูบุรุษตรงหน้า... บุรุษผู้ที่นางเคยรักจนหมดหัวใจในชาติก่อน บุรุษที่นางเคยมองตามแผ่นหลังด้วยความหวังว่าสักวันเขาจะหันกลับมามองนาง บุรุษที่ทอดทิ้งนางให้อยู่ในความหนาวเหน็บ และบัดนี้... บุรุษผู้นั้นกำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่แทบเท้านาง สารภาพถึงความคลั่งรักและการล้างแค้นอันบ้าคลั่งที่เขาทำลงไปหลังจากที่นางตาย มันควรจะเป็นความสะใจมิใช่หรือ? มันควรจะเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของสตรีผู้ถูกกระทำมิใช่หรือ? ที่ได้เห็นบุรุษผู้เคยหยิ่งทรนงต้องมาแหลกสลายและคุกเข่าอ้อนวอนขอการชดใช้เช่นนี้! ทว่าในหัวใจของเสิ่นชิงเยว่... กลับไม่มีความยินดีหรือสะใจแม้แต่น้อย มีเพียงความโกรธแค้นอันไร้ขอบเขตที่ปะทุขึ้นมาจนแทบจะเผาผลาญสติสัมปชัญญะของนางให้เป็นจุณ! เพียะ!! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องบรรทม! แรงตบนั้นรุนแรงและเด็ดขาดจนใบหน้าของเซียวจิ้งเหิงสะบัดไปตามแรง เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขาในทันที รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏเด่นชัดขึ้นบนแก้มขาวซีด เซียวจิ้งเหิงมิได้หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เขายังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ยอมรับฝ่ามือนั้นด้วยความจำนนอย่างสิ้นเชิง เสิ่นชิงเยว่ยืนหอบหายใจ มือข้างที่ตบเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินอาบสองแก้ม แววตาของนางที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะ “เซียวจิ้งเหิง... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?!” นางตวาดใส่เขาด้วยน้ำเสียงที่กรีดลึกถึงวิญญาณ “เจ้าคิดว่าการที่เจ้าไปฆ่าล้างบางพวกมัน... การที่เจ้าตัดหัวคนพวกนั้น... หรือการที่เจ้าทรมานตนเองจนตายตามข้าไป... มันจะชดใช้สิ่งใดได้งั้นหรือ?!” “เจ้าคิดว่าการกระทำอันโง่เขลาและบ้าคลั่งของเจ้า จะสามารถชุบชีวิตลูกของข้าให้ฟื้นคืนกลับมาได้หรืออย่างไร?!” นางก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเขา ดึงร่างกำยำนั้นขึ้นมาเผชิญหน้าในระยะประชิด “ในคืนที่ข้านอนกอดท้องที่ว่างเปล่า... ในคืนที่เลือดของลูกข้าไหลนองอาบพื้นหินอันหนาวเหน็บ... เจ้าอยู่ที่ไหน?! เจ้ามัวแต่ไปทำการศึกเพื่อเอาเกียรติยศชื่อเสียง! เจ้าปล่อยให้ข้าต้องเผชิญหน้ากับความตายและความสิ้นหวังเพียงลำพัง!” “และตอนนี้... เจ้ากลับมาคุกเข่าตรงหน้าข้า ร้องไห้สะอึกสะอื้น เล่าเรื่องความเจ็บปวดของเจ้าให้ข้าฟัง... เจ้าต้องการอะไรจากข้า?! เจ้าต้องการให้ข้าสงสารเจ้าหรือ? ต้องการให้ข้าซาบซึ้งในความรักอันบิดเบี้ยวและมาช้าเกินไปของเจ้างั้นหรือ?!” “ไม่มีวัน!” เสิ่นชิงเยว่สะบัดมือผลักเขาออกไปอย่างรุนแรงจนร่างของเซียวจิ้งเหิงเซถอยหลังไปกระแทกกับขอบเตียง “ความเสียใจของเจามันช่างง่ายดายเหลือเกิน เซียวจิ้งเหิง! น้ำตาของเจ้า คำสารภาพของเจ้า... มันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับชีวิตของทารกบริสุทธิ์คนนั้น!” “ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าในเรื่องนี้... ชาตินี้ทั้งชาติ หรือแม้แต่ชาติหน้า ข้าก็ไม่มีวันให้อภัยคนที่ปล่อยให้ลูกของข้าต้องตาย!” ถ้อยคำตัดรอนอันเด็ดขาดดั่งคมกระบี่ที่ฟันลงมาตัดขาดสายใยทุกเส้นที่เคยมี เซียวจิ้งเหิงหลับตาลงอย่างเจ็บปวด น้ำตาไหลรินอาบแก้มเปื้อนเลือด เขายกสองมือขึ้นประสานไว้ข้างหน้า ก้มศีรษะลงกราบแทบเท้าของนางอีกครั้ง หน้าผากจรดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบโดยไม่ยอมเงยขึ้น “ข้ารู้...” เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ข้ารู้ดีว่าความผิดบาปของข้าต่อเจ้าและลูกนั้น... ต่อให้ข้าตายอีกร้อยครั้งพันครั้ง ก็ไม่อาจลบล้างมันได้” “ข้าไม่เคยคิด... ไม่เคยบังอาจหวังให้เจ้าให้อภัยข้าเลยแม้แต่น้อยนิด ชิงเยว่” เขากล่าวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “ความเกลียดชังของเจ้า... คือสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ โทสะของเจ้าคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว และการที่เจ้ามีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยและมีความสุขในชาตินี้ คือสิ่งเดียวที่ข้าปรารถนา” เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างช้าๆ แววตาคู่นั้นแม้จะเต็มไปด้วยน้ำตา ทว่ากลับมีความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “ข้าจะไม่ขอร้องให้เจ้ารักข้าอีก... ข้าจะไม่บังคับให้เจ้าเป็นพระชายาของข้าตลอดไป” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “หนังสือสัญญาหย่าหนึ่งปีที่เจ้าให้ข้าลงนาม... ข้าจะรักษาสัญญานั้นไว้ทุกตัวอักษร ในเวลาหนึ่งปีนี้ ขอเพียงให้ข้าได้ทำหน้าที่เป็นดาบและโล่ให้แก่เจ้า... ข้าจะช่วยเจ้ากวาดล้างกู้หมิงหลัน องค์ชายห้า และทุกคนที่คิดจะทำร้ายตระกูลเสิ่น ข้าจะช่วยเจ้าสร้างเส้นทางและอำนาจของเจ้าขึ้นมาให้แข็งแกร่งจนไม่มีใครในใต้หล้านี้กล้ารังแกเจ้าได้อีก” “และเมื่อถึงวันที่ครบกำหนดหนึ่งปี...” เซียวจิ้งเหิงสบตานางตรงๆ แม้หัวใจของเขาจะแหลกสลายจนแทบสิ้นลมหายใจ “หากเจ้ายังคงต้องการไป... หากเจ้ายังคงรังเกียจที่จะเห็นหน้าข้า... ข้าจะมอบหนังสือหย่าคืนให้แก่เจ้าด้วยมือคู่นี้ และจะปล่อยเจ้าไปสู่อิสรภาพ โดยที่ข้าจะไม่ตามไปรบกวนชีวิตของเจ้าอีกเลยชั่วชีวิต” เสิ่นชิงเยว่มองบุรุษตรงหน้านิ่ง แววตาคู่หงส์ของนางค่อยๆ เยือกเย็นลง อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มถูกควบคุมด้วยสติและปัญญาอันเฉียบคม นางเห็นความจริงใจในสายตาคู่นั้น... ความจริงใจที่แลกมาด้วยเกียรติยศ ศักดิ์ศรี และชีวิตของแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดิน นางรู้ดีว่าคำสารภาพนี้เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล นางไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป... ศัตรูที่เคยซ่อนตัวอยู่ในเงามืด บัดนี้มีผู้รู้เท่าทันและพร้อมที่จะร่วมมือกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก และบุรุษผู้นี้... บุรุษผู้เคยเป็นฝันร้ายที่สุดของนาง บัดนี้ได้กลายมาเป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพที่สุดในมือนางแล้ว “จำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดี เซียวจิ้งเหิง” เสิ่นชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและสงบนิ่ง “สัญญาหนึ่งปี... จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง เจ้าเป็นเพียงพันธมิตรผู้ชดใช้ และข้าจะไม่ยอมให้เรื่องส่วนตัวในอดีตมาทำลายแผนการในปัจจุบันเด็ดขาด” นางหันหลังกลับ ก้าวเดินไปที่ประตูห้องบรรทม ท่วงท่าสง่างามและเด็ดเดี่ยว ดั่งหงส์เหินที่พร้อมจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง ก่อนที่มือจะแตะลงบนบานประตู เสิ่นชิงเยว่ชะงักฝีเท้าเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมามอง “กินยาและพักผ่อนเสีย... วันพรุ่งนี้ การทำศึกที่แท้จริงกับพวกมันในที่แจ้ง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” สิ้นเสียงที่เด็ดเดี่ยวนั้น ร่างบอบบางก็ก้าวพ้นธรณีประตูออกไป สู่แสงสว่างแห่งรุ่งอรุณใหม่ที่สาดส่องลงมาทั่วนภา ทิ้งให้เซียวจิ้งเหิงยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มจางหายไป... พร้อมกับหัวใจที่แม้จะแหลกสลาย ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความหวังอันริบหรี่ ที่จะได้ชดใช้และปกป้องดวงตะวันเพียงดวงเดียวในชีวิตของเขาต่อไปจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง.เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







