Share

บทที่ 11 — รอยแผลใต้เกราะ

Author: malinee
last update publish date: 2026-10-26 19:45:55

ราตรีที่สองในจวนจิ้งอ๋อง คล้ายจะกลายเป็นคืนแห่งการต่อสู้อันดุเดือดยิ่งกว่าสมรภูมิเลือดใดๆ ที่เซียวจิ้งเหิงเคยพานพบมาในชีวิต

ภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนอวิ๋นชี ผ้าม่านหน้าต่างถูกปิดสนิท เตาอั้งโล่สี่เตาถูกจุดขึ้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ทว่าร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์ที่นอนอยู่บนเตียงกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผิวพรรณที่เคยขาวคมคายบัดนี้ซีดเซียวดั่งขี้เถ้า หยาดเหงื่อกาฬเย็นเฉียบผุดพรายท่วมกายจนเสื้อผ้าไหมเปียกชุ่ม

อาการถอนพิษของ ‘ผงหิมะราตรี’ กำเริบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

เมื่อร่างกายที่เคยได้รับยาระงับประสาทชนิดนี้มาตลอดสามปีถูกตัดขาดจากยาอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดที่ถูกสะกดไว้ทั้งหมดจึงปะทุขึ้นพร้อมกัน รอยแผลเป็นเก่าที่แผ่นหลังและข้อต่อกระดูกปวดร้าวราวกับมีมดนับล้านตัวกำลังชอนไชและแทะเล็มเนื้อสดๆ กระดูกทุกท่อนคล้ายจะถูกบดขยี้ด้วยค้อนเหล็ก

“อั่ก... อึก...”

เสียงคำรามด้วยความทรมานหลุดรอดจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง ฟันกรามบดเข้าหากันแน่นจนเลือดซึมตามไรฟัน สองมือหนาขยำเสาเตียงไม้ไว้แน่นจนเนื้อไม้สลักลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด

“ท่านอ๋อง! ดื่มน้ำแกงระงับปวดนี้เถิดขอรับ!” ฉางเฟิงถือถ้วยยาที่กู้หมิงหลันแอบส่งออกมาจากคุกทหารเข้ามาด้วยมือที่สั่นเทา “แม่นางกู้บอกว่า หากท่านอ๋องไม่ดื่มยานี้ เส้นลมปราณจะแตกซ่านและอาจถึงแก่ชีวิตได้นะขอรับ!”

“เอามัน... ออกไป!” เซียวจิ้งเหิงตวาดเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีหมึกแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกกระจาย “เปิ่นหวาง... จะไม่ยอม... กลายเป็นสุนัขรับใช้... ของหญิงชั่วผู้นั้นอีกต่อไป!”

เขาสะบัดแขนอย่างแรง ปัดถ้วยยาในมือฉางเฟิงจนกระเด็นลอยไปกระแทกผนัง น้ำยาสีดำส่งกลิ่นฉุนแตกกระจายลงสู่พื้น!

“ฉางเฟิง ออกไป”

เสียงหวานใสแต่เฉียบขาดดังก้องขึ้นจากหน้าประตู

เสิ่นชิงเยว่ก้าวเข้ามาในห้อง นางผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าแพรแขนแคบสีครามที่กระชับตัว ชายกระโปรงถูกรวบขึ้นเล็กน้อยเพื่อความคล่องตัว ในมือของนางถือกล่องไม้บรรจุ ‘เข็มเงินยาวสิบสามเล่ม’ และกาต้มน้ำสมุนไพรขับพิษสูตรโบราณ

“คุณหนูเสิ่น... ท่านอ๋องทรงทนไม่ไหวแล้วขอรับ” ฉางเฟิงเอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“ข้าบอกให้ออกไป เฝ้าหน้าประตูไว้ ห้ามใครเข้ามาเด็ดขาด” ชิงเยว่สั่งการอย่างไม่ลังเล

เมื่อฉางเฟิงถอยออกไป ชิงเยว่ก็เดินตรงเข้าไปที่ข้างเตียง นางมองดูบุรุษผู้เคยเป็นดั่งเทพสงครามไร้พ่าย บัดนี้กลับกำลังดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมานเจียนตายบนเตียงนอน

“เซียวจิ้งเหิง มองหน้าข้า”

นางนั่งลงข้างกายเขา สองมือเอื้อมออกไปจับใบหน้าคมคายที่ร้อนผ่าวของเขาให้หันมาสบตานาง

ดวงตาของเซียวจิ้งเหิงพร่ามัว ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าหมดจดของเสิ่นชิงเยว่อยู่ในระยะประชิด หัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งของเขากลับกระตุกวูบ

“ชิงเยว่... ถอยไป...” ชายหนุ่มพยายามผลักนางออกด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ “ข้า... ข้าในยามนี้... อาจจะทำร้ายเจ้า... ออกไป...”

“หุบปากของท่านเสีย” ชิงเยว่ไม่ยอมปล่อยมือ นางสบตากับเขาด้วยความเด็ดเดี่ยว “หากท่านตายไปในคืนนี้ ตระกูลเสิ่นจะต้องถูกลากเข้าไปพัวพันกับข้อหาปลงพระชนม์องค์ชาย! ข้าไม่ยอมให้ท่านมาตายง่ายๆ ในห้องนอนของข้าหรอก!”

นางสั่งให้เขาถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังสั่นกระตุก ชิงเยว่จุดไฟลนปลายเข็มเงินทีละเล่ม ปลายนิ้วของนางมั่นคงและรวดเร็วดั่งสายฟ้า

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เข็มเงินเล่มยาวถูกฝังลงบนจุดชีพจรสำคัญสิบสามจุดตามแนวไขสันหลังและหน้าอกของเซียวจิ้งเหิง!

นี่คือ ‘วิชาฝังเข็มสิบสามจุดสยบมาร’ วิชาแพทย์โบราณที่ตระกูลเสิ่นสืบทอดมา เพื่อใช้ขับพิษร้ายที่แทรกซึมลึกในกระดูกโดยเฉพาะ

“อ๊ากกก!”

เซียวจิ้งเหิงแผดเสียงร้องก้องด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่แล่นพล่านไปทั่วเส้นลมปราณ ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรงจนเกือบจะหลุดออกจากเตียง

ชิงเยว่ไม่รอช้า นางทิ้งตัวลง โอบแขนทั้งสองข้างรัดร่างของเขาไว้แน่น ใช้ร่างกายของตนเองกดทับและตรึงร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มไว้กับเตียง!

“ทนเอาไว้! เซียวจิ้งเหิง! หากท่านเป็นแม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์จริง ก็จงทนมันให้ได้!”

เหงื่อสีดำคล้ำส่งกลิ่นเหม็นคาวเริ่มผุดซึมออกมาจากรูขุมขนรอบเข็มเงินทีละหยด บ่งบอกว่าพิษร้ายกำลังถูกขับออกจากเส้นลมปราณ ร่างกายของเซียวจิ้งเหิงร้อนรุ่มดั่งท่อนเหล็กที่ถูกเผาไฟ กลิ่นเหงื่อไคลและลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดซอกคอขาวผ่องของชิงเยว่จนผิวเนื้อของนางร้อนผ่าวตามไปด้วย

เวลาผ่านไปทีละเค่อ ดั่งการเดินทางผ่านขุมนรกอันยาวนาน

เซียวจิ้งเหิงดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของนาง ความเจ็บปวดทางกายภาพผสมผสานกับภาพหลอนในจิตใจ... ภาพของหิมะสีขาว... ภาพของตำหนักเย็น... และภาพของสตรีที่นอนสิ้นใจในอ้อมกอด

“ชิงเยว่... ชิงเยว่...”

เสียงครางของเขาเปลี่ยนจากความเจ็บปวด กลายเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างสุดซึ้ง

แขนแกร่งที่เคยเกร็งแน่น ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังบอบบางของนางไว้ สัมผัสถึงความนุ่มนวลและไออุ่นของสิ่งมีชีวิตที่เขารักยิ่งกว่าลมหายใจ

“ข้าอยู่นี่...” ชิงเยว่กระซิบตอบโดยไม่รู้ตัว นางใช้ผ้าสะอาดซับเหงื่อที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา

และในวินาทีนั้นเอง...

ดวงตาหงส์ที่แดงก่ำของเซียวจิ้งเหิงพลันเบิกขึ้น สบประสานเข้ากับดวงตาคู่หงส์ของนางในระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งคืบ

แสงเทียนสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าของทั้งสอง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาและลมหายใจอุ่นของนางหลอมรวมเข้าด้วยกัน บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำดั่งเสียงกลองศึก

ความรัก... ความโหยหา... ความผิดบาป... และแรงดึงดูดทางกายภาพที่ถูกกักขังและกดทับมานานข้ามภพข้ามชาติ พลันระเบิดออกในเสี้ยววินาทีนั้น!

หมับ!

มือหนาของเซียวจิ้งเหิงเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของเสิ่นชิงเยว่ไว้ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง!

ริมฝีปากหยักลึกที่ร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิง บดขยี้ลงบนริมฝีปากอิ่มสีชาดของเสิ่นชิงเยว่อย่างแนบแน่น!

ชิงเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างสุดขีด!

ร่างกายของนางแข็งทื่อไปในทันที สัมผัสแรกที่ได้รับคือรสชาติเค็มปร่าของเหงื่อและเลือด ผสมผสานกับความร้อนรุ่มและกลิ่นอายบุรุษเพศอันดุดันที่ซัดสาดเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์

เซียวจิ้งเหิงจูบนางอย่างดูดดื่ม ละเมียดละไม ทว่าแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังและความหิวกระหายดั่งคนที่หลงทางในทะเลทรายมานานนับปี ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากเข้ามาสัมผัสความหวานล้ำภายใน มือของเขากระชับเอวบางของนางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไร้ซึ่งช่องว่างใดๆ ขวางกั้น

หัวใจของชิงเยว่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ร่างกายของนางอ่อนยวบลงชั่วขณะตามสัญชาตญาณความรู้สึกในอดีตที่เคยรักเขาจนหมดหัวใจ

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่สติกำลังจะหลุดลอยไป

ภาพของหยดเลือดบนผ้าดิบในตำหนักเย็น...

และภาพของความเย็นเยียบในคืนหิมะตก...

พลันสว่างวาบขึ้นมาในสมองของนางดั่งสายฟ้าฟาด!

‘ไม่! เจ้าจะยอมแพ้ให้แก่สัมผัสนี้ไม่ได้!’

เพียะ!

เสิ่นชิงเยว่รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ผลักหน้าอกของเซียวจิ้งเหิงออกไปอย่างแรง พร้อมกับสะบัดฝ่ามือฟาดลงบนแก้มสากของเขาอย่างจัง!

เสียงตบดังกึกก้องขึ้นในห้องนอนที่เงียบสงัด!

เซียวจิ้งเหิงหน้าหันไปตามแรงตบ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้มซ้าย แววตาที่เคยมัวเมาด้วยพิษไข้พลันสว่างวาบและคืนสติกลับมาในทันที

เสิ่นชิงเยว่ถอยร่นไปจนชิดขอบเตียง มือหนึ่งยกขึ้นแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำของตนเอง หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธเกรี้ยวและลมหายใจที่ติดขัด ดวงตาคู่หงส์จ้องมองเขาด้วยความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาดั่งคมดาบ

“เซียวจิ้งเหิง!” ชิงเยว่เค้นเสียงตวาดออกมา น้ำเสียงสั่นสะท้านไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “อย่าได้สับสนระหว่าง ‘ความอ่อนแอ’ กับ ‘ความรัก’!”

นางก้าวลงจากเตียง ยืนประจันหน้ากับเขาด้วยท่วงท่าที่สูงส่งและไม่ยอมก้มหัว

“และจำใส่ใจของท่านไว้ให้ดี... ร่างกายนี้ ข้าเป็นผู้ครอบครอง สิทธิ์ในการตัดสินใจเป็นของข้า!” นางสูดลมหายใจลึก ถ้อยคำที่เปล่งออกมาเฉือนลึกถึงกระดูก “อย่าคิดว่าจูบนี้... หรือความเจ็บปวดของท่านในคืนนี้... จะสามารถซื้อ ‘การให้อภัย’ จากข้าได้!”

เซียวจิ้งเหิงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาชาดิก มือหนาที่วางอยู่บนตักสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

เขาจ้องมองสตรีตรงหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ทว่ากลับไม่มีความโกรธเคืองแม้แต่เศษเสี้ยว

เขารู้ดี... นางพูดถูกทุกคำ

เขาไม่มีสิทธิ์... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องนาง

ชายหนุ่มก้มหน้าลงช้าๆ กลืนก้อนสะอื้นและความขมขื่นลงคอ ก่อนจะพยักหน้าลงอย่างเชื่องช้า

“ข้า... ขอโทษ...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและแตกสลาย “ข้าจะ... ไม่ทำเช่นนี้อีก...”

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง พิษร้ายในกายของเซียวจิ้งเหิงเริ่มสงบลงแล้ว ความร้อนค่อยๆ ลดระดับลง เหลือเพียงความอ่อนเพลียอย่างที่สุด

ชิงเยว่หันหลังให้เขา นางไม่มองเขาอีก เดินตรงไปยังโต๊ะล้างมือ ทว่าในใจของนางกลับรู้ดีว่า... กำแพงระหว่างพวกเขาทั้งสอง มิได้มั่นคงเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

และในเช้าวันรุ่งขึ้น... ความลับที่แท้จริง ก็กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status