LOGINเสียงกระแทกบานประตูหินดังสนั่นหวั่นไหวมาจากภายนอกอย่างต่อเนื่อง เศษฝุ่นปูนและกรวดทรายร่วงกราวลงมาจากเพดานหิน ทว่าบานประตูหินโบราณที่หนาหนักหลายฟุตยังคงปิดแน่นหนาดั่งปราการเหล็ก
ภายในห้องโถงศิลาอันมืดสลัว กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งสร้างบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านรอยแตกบนเพดาน สะท้อนประกายวาววับของคมมีดสั้นในมือของกู้หมิงหลัน สตรีผู้เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นกุลสตรีผู้เพียบพร้อมแห่งเมืองหลวง บัดนี้เส้นผมหลุดรุ่ย ดวงตาเบิกโพลงด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ริมฝีปากแสยะยิ้มวิปลาส ท่วงท่าราวกับผีร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก “เสิ่นชิงเยว่... เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักหรือ?” กู้หมิงหลันสาวเท้าเข้ามาช้าๆ มีดสั้นในมือกรีดผ่านอากาศ “เจ้าคิดว่าการที่เจ้าย้อนเวลากลับมาทำตัวหยิ่งผยอง ปฏิเสธจิ้งอ๋อง และเปิดหอการค้าบ้าบอนั่น จะทำให้เจ้าหนีชะตากรรมเดิมพ้นงั้นหรือ?!” เสิ่นชิงเยว่ยืนนิ่ง สองมือซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้าง แววตาคู่หงส์จ้องมองการเคลื่อนไหวของศัตรูอย่างไม่กะพริบ “เจ้าพูดเรื่องอะไร... ย้อนเวลากลับมางั้นหรือ?” ชิงเยว่หยั่งเชิง “อย่ามาแสร้งทำเป็นโง่ไปหน่อยเลย!” กู้หมิงหลันหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “สายตาที่เจ้ามองข้าตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมา... สายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นดั่งจะกินเลือดกินเนื้อนั่น ข้าดูออกตั้งแต่วันงานเลี้ยงชมบุปผาแล้ว! เจ้าจำอดีตชาติได้... เจ้าจำได้ว่าข้าทำอะไรกับเจ้าไว้บ้าง!” คำสารภาพนั้นทำให้เสิ่นชิงเยว่ขบกรามแน่น ความเย็นเยียบในใจแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่เผาผลาญอก “ใช่... ข้าจำได้” ชิงเยว่เค้นเสียงตอบทีละคำ “ข้าจำคืนที่หิมะตกหนักในตำหนักเย็นได้ดี คืนที่ข้าต้องทนทุกข์ทรมานมองดูเลือดของลูกข้าไหลนองอาบพื้นหิน... เจ้าเป็นคนส่งยาขับเลือดนั่นมาให้ข้าใช่หรือไม่?!” “ใช่แล้ว! ข้าเอง! ข้าเป็นคนทำเองทั้งหมด!” กู้หมิงหลันกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารอคอยคืนนั้นมานานแค่ไหน?! ข้าเกลียดเจ้า! เกลียดที่เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวตระกูลพ่อค้าต่ำต้อย แต่กลับได้ครอบครองตำแหน่งพระชายาเอกของท่านพี่จิ้งเหิง! ทั้งที่ข้า... คุณหนูตระกูลกู้ผู้สูงศักดิ์ กลับต้องเป็นได้เพียงตัวสำรองที่เขามิเคยปรายตามอง!” กู้หมิงหลันก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาฉายประกายอำมหิต “ในชาตินั้น ตอนที่ท่านพี่จิ้งเหิงออกไปรบที่ชายแดนทางเหนือ ข้าใช้เงินหมื่นตำลึงติดสินบนขันทีและนางกำนัลในตำหนักเย็น ให้พวกมันผสม ‘หญ้าไร้กำเนิด’ ลงในชาสมุนไพรของเจ้าทุกวัน! และในคืนพายุหิมะนั้น เมื่อข้ารู้ว่าเจ้าตั้งครรภ์ ข้าจึงส่งยาขับเลือดเข้มข้นไปกรอกปากเจ้าด้วยมือของคนสนิทข้าเอง!” “ข้ายืนแอบดูอยู่นอกหน้าต่างตำหนักเย็น...” เสียงหัวเราะของกู้หมิงหลันแหลมสูงจนบาดแก้วหู “ข้าเห็นเจ้าดิ้นทุรนทุราย ข้าได้ยินเสียงเจ้าร้องไห้อ้อนวอนขอให้มีคนช่วยลูกของเจ้า... แต่ไม่มีใครช่วยเจ้าหรอก! มีเพียงเกล็ดหิมะและความหนาวเหน็บที่กลืนกินเลือดของเจ้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าในตอนนั้น ข้ามีความสุขมากแค่ไหน?!” เปรี้ยง!! ถ้อยคำอันไร้มนุษยธรรมดั่งสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมาบดขยี้สติสัมปชัญญะของเสิ่นชิงเยว่! ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาอย่างชัดเจน... ความเจ็บปวดที่ท้องน้อย เสียงหวีดหวิวของลมหนาว และความสิ้นหวังอันมืดมิด... สตรีตรงหน้าผู้นี้ คือปีศาจที่ยืนหัวเราะอยู่เบื้องหลังความตายของลูกน้อยผู้บริสุทธิ์! “กู้-หมิง-หลัน!!” เสิ่นชิงเยว่คำรามก้อง สองแขนเสื้อสะบัดออกอย่างรุนแรง เข็มทองคำสามเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่จุดตายของกู้หมิงหลันทันที! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! กู้หมิงหลันที่พอมีวิชาป้องกันตัวรีบเบี่ยงกายหลบ ทว่าเข็มทองเล่มหนึ่งยังคงปักเข้าที่ต้นแขนซ้ายของนางจนชาดิก นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะโถมร่างเงื้อมีดสั้นพุ่งเข้าแทงชิงเยว่อย่างไม่คิดชีวิต! “ตายไปซะ! นังแพศยา!” ชิงเยว่ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของนางเฉียบคมดั่งเหยี่ยว นางเอี้ยวตัวหลบคมมีดที่เฉียดผ่านชายเสื้อไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ฝ่ามือขวาซัดเข้าที่ข้อมือของกู้หมิงหลันอย่างแม่นยำจนมีดสั้นร่วงหลุดจากมือ! กร๊อบ! เคร้ง! ตามด้วยฝ่ามือซ้ายที่ฟาดเข้าใส่กระดูกไหปลาร้าของกู้หมิงหลันอย่างจัง! อั่ก!! ร่างของกู้หมิงหลันกระเด็นไปกระแทกกับผนังหินอย่างแรง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปาก นางพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าปลายมีดสั้นที่ชิงเยว่คว้าไว้กลางอากาศ บัดนี้กลับจ่อชิดอยู่ที่ลำคอหอยของนางแล้ว! คมมีดกดลึกเข้าไปจนเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว กู้หมิงหลันตัวสั่นสะท้าน แววตาบ้าคลั่งแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาต่อความตายในพริบตา “ฆ่าข้าสิ...” กู้หมิงหลันเค้นเสียงสั่นเครือ “ฆ่าข้าเลย! เจ้าจะได้กลายเป็นฆาตกร และตระกูลกู้จะไม่มีวันปล่อยตระกูลเสิ่นไป!” เสิ่นชิงเยว่จ้องมองใบหน้าอันน่าสมเพชของศัตรู นัยน์ตาคู่หงส์ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น มือของนางสั่นเทาด้วยความอยากที่จะกรีดคมมีดตัดหลอดลมของสตรีผู้นี้ให้ขาดสะบั้นตรงนี้ เพื่อเซ่นไหว้วิญญาณลูกน้อยของนาง ทว่า... สติสัมปชัญญะและความสุขุมดึงรั้งมือนางไว้ หากนางฆ่ากู้หมิงหลันในห้องปิดตายนี้ ความจริงทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับศพ องค์ชายห้าจะโยนความผิดทั้งหมดให้นาง และตระกูลเสิ่นจะยังคงมลทิน “ฆ่าเจ้างั้นหรือ?” ชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง “ความตายมันง่ายดายเกินไปสำหรับความชั่วช้าที่เจ้าทำไว้ กู้หมิงหลัน... ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าให้ตายสบายเช่นนี้” นางลดมีดลง ทว่าสายตายังคงเหยียบย่ำอีกฝ่าย “ข้าจะลากเจ้าออกไปต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ให้คนทั้งแผ่นดินได้รับรู้ถึงความโสมมและยาพิษที่เจ้าเคยวาง ให้ตระกูลกู้ของเจ้าถูกถอดถอนยศและล่มจม และให้เจ้าต้องเข้าไปนอนรอวันประหารในคุกหลวงอันหนาวเหน็บ... เหมือนที่เจ้าเคยทำกับข้า!” ชิงเยว่เตะสกัดจุดที่ขาของกู้หมิงหลันจนกระดูกลั่น ทำให้นางหมดปัญญาที่จะลุกขึ้นวิ่งหนี จากนั้น ชิงเยว่จึงหันหลังเดินตรงไปยังคานเหล็กกลไกขนาดใหญ่ข้างประตูหิน นางยื่นสองมือออกไปเพื่อจะยกคานเหล็กขึ้น ปลดปล่อยทางออกให้แก่คนที่กำลังพยายามพังประตูเข้ามา ทว่า... นั่นคือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด! กู้หมิงหลันที่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น เมื่อได้ยินว่าตนเองจะต้องถูกลากไปประจานและถูกประหารชีวิต ความหวาดกลัวต่อความตายได้ผลักดันให้นางเกิดความบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง! นางเอื้อมมือเข้าไปในมวยผม ปลด ‘ปิ่นหยกปลายแหลมอาบยาพิษ’ ที่ซ่อนอยู่ออกมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย โผพุ่งร่างเข้าใส่แผ่นหลังของเสิ่นชิงเยว่ดั่งอสรพิษลอบกัด! “ถ้าข้าต้องตาย... เจ้าก็ต้องตายไปพร้อมกับข้า!!” ฉึกกกกกกกกก!! เสียงคมมีดปิ่นเหล็กแหลมแทงทะลุผ่านเสื้อคลุม ทะลวงเข้าสู่สีข้างด้านขวาของเสิ่นชิงเยว่อย่างรุนแรงและลึกจนมิดด้าม! “อึ่ก...!” ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจของชิงเยว่ในพริบตา! ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อ เลือดสีแดงสดทะลักออกมาตามบาดแผลย้อมชุดคลุมสีดำจนชุ่มโชก พิษร้ายที่เคลือบอยู่บนปลายปิ่นเริ่มแล่นเข้าสู่กระแสเลือด กัดกร่อนประสาทการรับรู้จนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ทว่าด้วยสัญชาตญาณ ชิงเยว่รวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ ฟาดศอกกลับไปด้านหลังเข้าที่ขมับของกู้หมิงหลันอย่างเต็มแรง! พลั่ก!! กู้หมิงหลันตาเหลือก ร่างกระเด็นสลบเหมือดแน่นิ่งไปกับพื้นทันที ทว่าเสิ่นชิงเยว่เองก็ไม่อาจทรงตัวได้อีกต่อไป ร่างระหงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหิน สองมือกุมบาดแผลที่สีข้าง เลือดสดๆ ไหลทะลักผ่านซอกนิ้วออกมาไม่ขาดสาย นัยน์ตาคู่หงส์ค่อยๆ พร่าเลือน... และในวินาทีนั้นเอง... โครมมมมมมมมมมมมม!! ระเบิดเพลิงดินประสิวและแรงกระแทกมหาศาลจากภายนอก ได้ระเบิดบานประตูหินโบราณจนแตกกระจายออกเป็นเศษหินปลิวว่อน! ควันไฟและฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วห้อง และท่ามกลางม่านควันนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งเหิงในชุดเกราะศึกเปื้อนเลือดพุ่งทะยานเข้ามาดั่งพายุบ้าคลั่ง! “ชิงเยว่!!” ทว่าภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาของจิ้งอ๋อง... ภาพที่ทำให้ดวงวิญญาณของเทพสงครามแหลกสลายลงเป็นผุยผงในพริบตา... คือร่างของเสิ่นชิงเยว่ ที่กำลังล้มฟุบลงจมอยู่ในกองเลือดสีแดงฉาน โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้างของนาง!เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







