บทที่ 1 เมื่อรักผลิบานในใจ

“หวาน เย็นนี้ไปกินหมูกระทะกัน”

ดวงหน้าสวยหันไปมองทางต้นเสียง ก่อน

ยิ้มเจื่อนออกมา

“วันนี้ขอผ่านว่ะแก ฉันต้องไปหายาย

ตอนเย็นก็ต้องไปทำงานต่อ” วทานิกาปฏิเสธออกไปพร้อมด้วยเหตุผลสำคัญนานัปการ ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่บรรดาเพื่อน ๆ ของเธอเข้าใจดี เนื่องจากชีวิตของวทานิกาในช่วงปีที่ผ่านมานั้นหนักหนาสาหัสเหลือเกิน

“อืม ๆ เดี๋ยวพวกฉันกินเผื่อ แล้วจะถ่ายรูปไปยั่วแกเล่น”

“ย่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ” กล่าวจบร่างบางภายใต้ชุดนักศึกษาก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเรียน โดยมีสายตาของบรรดาเพื่อนฝูงมองตามด้วยความเห็นใจ

วทานิการีบเร่งเดินลงจากอาคารเรียน

คณะศิลปศาสตร์ มุ่งหน้าสู่ป้ายรถเมล์ด้านหน้ามหาวิทยาลัย รอเพียงไม่นานรถโดยสารสาธารณะที่เธอรอคอยก็มาถึง

หญิงสาวรอผู้โดยสารลงจากรถเรียบร้อย ก็ค่อยกระโดดขึ้นไป โชคดีว่าวันนี้การจราจรค่อนข้างคล่องตัว ทำให้เธอมาถึงที่หมายภายในเวลาไม่นานนัก

เมื่อลงจากรถเมล์เสร็จสรรพ เธอก็ต้องนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าไปในซอย จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางโดยสวัสดิภาพ

‘Great Care Center ศูนย์ดูแลผู้ป่วยและผู้สูงอายุ’

วทานิกาหยุดยืนหน้าป้ายขนาดใหญ่ด้านหน้าทางเข้า ก่อนที่เธอจะก้าวเดินเข้าไปภายในอาณาบริเวณของศูนย์ดูแลผู้ป่วยซึ่งมีพื้นที่กว่า 5 ไร่ใจกลางกรุง บรรยากาศโดยรอบนั้นสงบร่มรื่นให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในรีสอร์ตต่างจังหวัด

ศูนย์แห่งนี้แม้จะดูหรูหราราคาแพง ทว่ามีการให้บริการหลายระดับในราคาที่สามารถจับต้องได้ ซึ่งนั่นก็เป็นเจตนารมณ์ของเจ้าของศูนย์แห่งนี้

วทานิกาเดินลึกเข้าไปพร้อมกล่าวทักทายผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยความคุ้นเคย พยาบาลบางคนก็รั้งตัวเธอเข้าไปพูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยเธอเดินต่อไป พอเดินเข้าอาคารไปได้สักหน่อย ก็เจอกับแม่บ้านประจำศูนย์ที่กำลังขนอุปกรณ์ทำความสะอาดพะรุงพะรัง หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะแวะช่วยแม่บ้านถืออุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นลิฟต์โดยสาร กว่าจะมาถึงห้องพักคนไข้ก็กินเวลาไปหลายนาที

วทานิกาค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปช้า ๆ และหันมาปิดประตูอย่างแผ่วเบา

“อ้าว หวาน ทำไมวันนี้มาเร็วจังเลยลูก” เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้วทานิกาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปยกมือไหว้ทักทายคุณศิริกัญญาเจ้าของศูนย์ดูแลผู้ป่วยพ่วงตำแหน่งแพทย์ประจำศูนย์

“สวัสดีค่ะคุณกัญญา พอดีวันนี้หวานมีเรียนวิชาเดียวค่ะ ก็เลยว่าจะมาอยู่กับยายนาน ๆ หน่อย ชดเชยที่เมื่อวานติดงาน”

“โธ่เอ๊ย หนูไม่ต้องมาทุกวันก็ได้นะลูก เหนื่อยแย่เลย ทางนี้มีคนดูแลคุณยายของหนูตั้งเยอะแยะ” คุณศิริกัญญาเอ่ยด้วยความสงสารและเห็นใจเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ต้องแบกภาระอันหนักอึ้งเอาไว้บนบ่าน้อย ๆ ทั้งสองข้าง

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ หวานอยากมา หวานคิดถึงยาย” คุณศิริกัญญาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เด็กสาว และยกมือขึ้นวางบนไหล่บอบบางเป็นเชิงให้กำลังใจ

“ถ้าหวานมีปัญหาอะไร บอกฉันได้เสมอเลยนะ ทั้งเรื่องค่าเทอม ค่าใช้จ่ายรายเดือน หรือค่าจิปาถะอะไรก็แล้วแต่ อย่างที่ฉันเคยบอกเอาไว้ว่าฉันทั้งยินดีและเต็มใจที่จะช่วยเหลือหวานกับยาย”

“หวานไหวค่ะ แค่นี้หวานก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว ตั้งแต่วันที่ยายเกิดเรื่อง คุณกัญญาก็ช่วยเหลือพวกเรามาตลอด” วทานิกากล่าวออกไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“เกรงใจอีกแล้วนะเด็กคนนี้ ฉันนับถือพี่วรรณเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง ส่วนหวานฉันก็เอ็นดูเหมือนลูกหลานนะรู้ไหมลูก...”

คุณศิริกัญญากำลังจะกล่าวต่อ ทว่าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์เกิดดังขึ้นเสียก่อน ท่านจึงล้วงเข้าไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

“หวานอยู่กับยายตามสบายเลยนะลูก เดี๋ยวฉันจะไปรอลูกชายก่อน น่าจะใกล้มาถึงแล้ว”

“ลูกชาย?” วทานิกาเอ่ยออกมาพร้อมเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย

“จ่ะ ลูกชายฉันกลับมาถึงแล้ว ไม่รู้ว่าหวานยังจำพี่เขาได้หรือเปล่า หมอหน้าตาหล่อ ๆ ที่เคยมาทำงานที่นี่ตอนเปิดศูนย์ใหม่ ๆ ตอนนั้นหวานน่าจะเรียนมอสี่หรือมอห้าได้มั้ง”

“อ๋อ...จำได้ค่ะ” วทานิกานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวตอบพร้อมยิ้มเขินออกมา ทำไมเธอจะจำไม่ได้ เพราะเขาทั้งหล่อและใจดี ทำเอาเธอแอบปลื้มอยู่นานสองนาน

“จ้า เดี๋ยวคงได้เจอกัน เพราะยังไงพี่โปรดก็ต้องอยู่รักษาการแทนในช่วงที่ฉันไม่อยู่”

“ค่ะ”

“งั้นฉันไปก่อนนะ” กล่าวจบคุณศิริกัญญาก็เดินไปยังประตู

วทานิกายืนรอจนกระทั่งคุณศิริกัญญาเดินออกไปจากห้องจึงค่อย ๆ เดินมานั่งข้างเตียงคนไข้ พร้อมจ้องมองร่างผอมแห้งของคุณวรรณาผู้ซึ่งเป็นยายที่กำลังนอนหลับใหล มือเล็กเอื้อมไปสัมผัส

ฝ่ามือเหี่ยวย่นที่วางอยู่บนที่นอน