บทที่ 2 เมื่อรักผลิบานในใจ

วทานิกานั้นเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับการช่วยเหลือจากคุณวรรณา โดยแม่ของเธอนำเธอมาฝากคุณวรรณาเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ แต่แล้ววันหนึ่งผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้ากลับทิ้งเธอไป

คุณวรรณาพยายามตามหาทุกวิถีทาง ทว่ากลับไร้ร่องรอย เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป ความรักและความผูกพันก็ได้ก่อตัวขึ้น ทำให้ท่านตัดสินใจรับทารกน้อยผู้แสนอาภัพไว้เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว

ตั้งแต่เล็กจนโต ครอบครัวของเธอมีเพียงสองคนยายหลาน คุณวรรณาเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอ ท่านสู้อุตส่าห์ทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเสียให้หลานรักได้เรียนสูง ๆ ซึ่งวทานิกาก็ตระหนักถึงความฝันของท่านได้เป็นอย่างดี เธอจึงตั้งใจเรียนอย่างสุดความสามารถ อีกทั้งยังเป็นนักเรียนทุนมาโดยตลอด ทำให้คุณวรรณาภูมิอกภูมิใจในตัวหลานคนนี้อยู่เสมอ ทุกครั้งที่เธอนำผลการเรียนมาอวด ก็ทำเอาคนเป็นยายยิ้มหน้าบานไปหลายวัน

เธอเคยวาดฝันเอาไว้ว่าหลังจากเรียนจบ มีงานมีการดี ๆ ทำ เธอจะเป็นฝ่ายดูแลคุณวรรณาเพื่อทดแทนบุญคุณที่ท่านได้เลี้ยงดูเธอมาอย่างดี

ทว่า...

เมื่อราวหนึ่งปีก่อน ในวันที่เธอเพิ่งจะได้รับผลการเรียนในชั้นปีที่สองมาอวดผู้เป็นยายอย่างเช่นที่เคย โดยหวังว่าจะเห็นท่านได้ยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข

วทานิกาก็ต้องได้รับข่าวร้ายว่าคุณวรรณาประสบอุบัติเหตุ ถูกคนเมาแล้วขับชนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้คุณวรรณาบาดเจ็บบริเวณกระดูกสันหลังหลายตำแหน่ง ทำให้ท่านต้องกลายเป็นอัมพาตท่อนล่างถาวร ส่วนร่างกายท่อนบนก็ไม่สามารถใช้การได้ตามปกติ ต้องนอนเป็นผู้ป่วยวิกฤตินานหลายเดือน

แต่ในความโชคร้าย เธอก็ยังได้คนดี ๆ เช่นคุณศิริกัญญายื่นมือเข้ามาช่วย

แรกเริ่มเดิมทีคุณวรรณาเป็นพยาบาลวัยเกษียณที่เข้ามาทำงานเป็นพยาบาลประจำศูนย์ดูแลผู้ป่วยแห่งนี้ตั้งแต่สมัยที่คุณศิริกัญญาเริ่มบุกเบิกศูนย์ดูแลผู้ป่วย นั่นจึงทำให้ท่านทั้งสองมีความสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้น

ในวันที่เกิดอุบัติเหตุ คุณศิริกัญญาคือคนที่ช่วยดูแลเรื่องการรักษา การดำเนินคดีกับผู้ก่อเหตุ สุดท้ายท่านก็รับคุณวรรณาเข้ามาดูแลภายในศูนย์แห่งนี้โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใด ๆ หนำซ้ำยังจะช่วย

ส่งเสียเธอให้เรียนต่อจนจบ ทว่าวทานิการู้สึกละอายใจเหลือเกินที่จะรอรับความช่วยเหลือจากท่านเพียงอย่างเดียว เธอจึงขอรับไว้เพียงความช่วยเหลือเรื่องของคุณวรรณาเท่านั้น

วทานิกาไล่สายตามองร่างกายของ

คุณวรรณาที่เนื้อตัวสะอาดสะอ้านเนื่องจากได้รับการดูแลเป็นอย่างดีก็รู้สึกเบาใจ

หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นยืน ขยับผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าอกของผู้เป็นยาย ก่อนหันไปคว้าเหยือก

สเตนเลสบนโต๊ะข้างหัวเตียง หวังจะเทน้ำใส่แก้วเพื่อดื่มดับกระหาย ทว่าเหยือกนั้นกลับว่างเปล่า

เธอจึงตัดสินใจถือเหยือกออกไปเติมน้ำจากตู้น้ำดื่มด้านนอก

ร่างเล็กเดินไปตามทางเดินทอดยาว ในใจก็มัวคิดถึงเรื่องต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่ายบางส่วนที่ต้องจ่ายเพิ่มเติมจากทุนการศึกษาที่ได้รับ ไหนจะค่าห้องเช่าเก่าซอมซ่อที่เธอใช้ซุกหัวนอน

เหนือสิ่งอื่นใดยังมีภาระหนี้สินที่คุณวรรณาเคยไปเซ็นค้ำประกันให้เพื่อน ซึ่งวทานิกาก็ยังคงไปผ่อนชำระให้ทุกเดือนไม่เคยขาด

“วันนี้ต้องขอเบิกล่วงหน้าให้ได้เลย”

วทานิกาบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินเลี้ยวไปยังทางเดินอันเป็นที่ตั้งของตู้กดน้ำ

“ว้าย!”

เพราะความประมาทของเธอที่มัวแต่เดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จึงทำให้ไม่ทันระวัง

ร่างเล็กปะทะกับกำแพงมนุษย์เข้าอย่างจัง ก่อนที่เธอจะเสียหลักและเกือบหงายหลังล้มลงกับพื้น ทว่ามีอ้อมแขนแข็งแกร่งเข้ารวบเอวบางเอาไว้ และดึงเธอกลับเข้าหา

ดวงหน้าสวยหวานแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เธอเพิ่งจะเดินชนไปหมาด ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดสดชื่นลอยมากระทบจมูกเล็ก

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่เดินไม่ระวัง” เสียงนุ่มทุ้มเจือความอ่อนโยน ทำให้

วทานิกาเงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของเธอนั้นเป็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเอกที่หลุดออกมาจากเทพนิยายชวนฝัน โดยเฉพาะดวงตาสีดำคู่นั้นช่างแสนอบอุ่นจนเธอเผลอมองอย่างลืมตัว

คนตัวโตเองก็ไม่ต่างกัน นัยน์ตาคู่คมจ้องมองดวงหน้างดงามอันไร้ซึ่งเครื่องสำอางใด ๆ ทว่ากลับสวยจัดเสียจนไม่อาจละสายตาได้

คนทั้งคู่จ้องมองกันนิ่งงันท่ามกลางความเงียบ ต่างคนต่างรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอีกฝ่าย นั่นยิ่ง

ทำให้ทั้งคู่จับจ้องมองกันอยู่แบบนั้น ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างตรึงดวงตาของทั้งคู่เอาไว้

จนกระทั่งมีเสียงดังขึ้นตรงโถงทางเดิน นั่นจึงทำให้ทั้งคู่สติสตังคืนกลับมา และรีบผละออกจากกัน

“ขอโทษด้วยนะคะ หวานเองก็เดินไม่ทันระวังเหมือนกัน”

วทานิกาว่าพร้อมกอดเหยือกสเตนเลสไว้แนบอกและก้มศีรษะลง คนตัวโตเห็นแบบนั้นก็เผลอกระตุกยิ้มออกมา ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยตอบอะไรกลับไป หญิงสาวก็รีบกลับหลังหันและเดินหนีหายไปยังโซนห้องพักผู้ป่วย ทำเอาชายหนุ่มยกมือค้างพลางมองตามแผ่นหลังบอบบางตาละห้อย