บทที่ 4

แต่พอสิ้นเสียงพูด เธอที่แนบอยู่ข้างหูของฉันก็กดเสียงต่ำลงทันทีและพูดว่า "นังแพศยา ปล่อยให้แกคลั่งไป ฉันแค่อยากจะให้แกได้เห็นว่า ใครกันแน่คือคนที่พวกเขาทั้งสามคนรักมากที่สุด"

พูดจบ เธอก็จับมือของฉันแล้วกดลงไปที่บาดแผลอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ด!”

เธอกรีดร้องพลางล้มลงกับพื้น และในวินาทีต่อมา ผู้ชายทั้งสามต่างพุ่งเข้าไปหาเธอ

ลู่เจียจื๋อกอดเธอไว้ในอ้อมอกทันที

ส่วนลู่อวิ๋นจวินเหมือนนักรบคนหนึ่ง คอยขวางอยู่ข้างหน้าพวกเขา

ถึงแม้ว่าได้เตรียมใจไว้เป็นพันเป็นหมื่นครั้งแล้ว แต่เมื่อเห็นฉากนี้หัวใจก็ยังคงบีบรัดฉับพลัน

วินาทีถัดมา กรอบรูปอันหนึ่งก็กระแทกเข้าที่หัวของฉันอย่างกะทันหัน

ตรงหน้ามืดสนิท เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เลือดก็ไหลรินลงมาตามแก้มของฉันอย่างช้าๆ

ถึงอย่างไรลู่ถิงเฟิงก็อายุยังน้อย หลังจากทำร้ายคนแล้วก็ยังคงมีความกลัวอยู่บ้าง

“ห้ามหล่อนมาทำร้ายแม่ฉันอีกนะ”

ฉันนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน เอาแต่จ้องมองรูปถ่ายบนพื้นอย่างเหม่อลอย

นั่นคือรูปที่ฉันลากพวกเขามาถ่ายด้วยกันในปีที่ห้าของการแต่งงาน

ฉันโอบกอดลูกทั้งสองคนอย่างมีความสุข ลู่เจียจื๋อโอบกอดฉันจากทางด้านหลัง

ตอนนั้นฉันคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข แต่วันนี้ในอีกห้าปีต่อมา ความเป็นจริงได้บอกฉันอย่างโจ่งแจ้งชัดเจน

ความคาดหวังที่เดิมทีไม่ควรจะมี เวลานี้ได้สลายหายไปสิ้นในที่สุด

ฉันยันพื้นลุกขึ้นยืน ไม่มีคำอธิบายเลยแม้แต่คำเดียว หันหลังตั้งใจจะไปยกกระเป๋าเดินทาง

ซูลั่วชุนกรีดร้องเสียงแหลม “เธอจะเดินมาทางฉันแล้ว ช่วยด้วย ช่วยที!”

ไฟแค้นในแววตาลู่เจียจื๋อโหมกระพือขึ้นมา เขาสกัดฉันเอาไว้

ตอนที่ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงมา ฉันก็ล้มหัวคะมำลงบนพื้นโดยสิ้นเชิง

ครั้งนี้ ร่างกายครึ่งซีกของฉันชาไปทั้งหมดแล้ว

ความเจ็บแปลบราวกับเข็มทิ่มแทงที่ท้องน้อยจู่โจมเข้ามาเป็นระลอกๆ

ในสมองพลันนึกขึ้นได้ในพริบตาว่า ประจำเดือนของฉันไม่มาสองเดือนแล้ว

ลู่เจียจื๋อกลัวว่าฉันจะทำร้ายซูลั่วชุนอีก จึงลากฉันเดินไปทางกรงสุนัขที่ห้องใต้ดิน

ฉันกุมท้องเอาไว้ คว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น พูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกตกใจว่า

“ฉันเหมือนจะตั้งครรภ์แล้ว คุณจำได้ไหมว่าประจำเดือนของฉันไม่มา รีบส่งฉันไปโรงพยาบาลที!”

ฝีเท้าของลู่เจียจื๋อหยุดลงฉับพลัน ตอนที่หันหน้ากลับมามองฉันส่วนลึกของดวงตาสั่นไหว

แต่ติดขัดที่ซูลั่วชุน บนใบหน้าของเขาจึงผุดสีหน้าขัดแย้งขึ้นมาอีก ราวกับกำลังคิดว่าคำพูดของฉันเป็นจริงหรือเป็นเท็จ

น้ำตาของฉันไหลออกมา แม้กระทั่งขาก็แทบจะยืนไม่อยู่

“ฉันทรมานมากจริงๆ เวียนหัวอยากอาเจียน...”

เมื่อเห็นสีหน้าของฉันขาวซีด ในดวงตาของลู่อวิ๋นจวินก็ผุดแววเห็นใจขึ้นมาแวบหนึ่ง พูดเสียงเบาว่า

“ตามหมอมาตรวจดูหล่อนหน่อยเถอะ หล่อนไม่ใช่คนที่จะแกล้งป่วย...”

ลู่ถิงเฟิงนิ่งเงียบไม่พูดจา แต่การแสดงออกบนใบหน้ากลับยอมรับคำพูดของพี่ชายเขาโดยปริยายเช่นกัน

วินาทีถัดมา เสียงเครื่องเคลือบเซรามิกแตกกระจายก็ดังมาจากห้องรับแขก

ใบหน้าของซูลั่วชุนบิดเบี้ยว เธอรับไม่ได้ที่ลูกกับผู้ชายของตัวเองจะมีความรู้สึกต่อฉันแม้เพียงนิดเดียว ต่อให้เป็นความสงสารก็ตาม

ดังนั้นจึงเค้นเสียงกรีดร้องลั่นว่า “ถ้าพวกคุณกล้าไปตามหมอมาให้หล่อน ฉันก็จะโขกหัวตายอยู่ตรงนี้!”

ในพริบตาเดียว ลู่เจียจื๋อก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ลากฉันเดินเข้าไปในห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว

ฉันพลอยสิ้นหวังอย่างถึงที่สุดทันที

แต่ในวินาทีที่ปิดประตูลง เงาร่างหนึ่งทางด้านหลังของเขาก็ยื่นผ้าสีขาวออกมาอุดปากอุดจมูกเขาไว้

ลู่เจียจื๋อเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด พลางดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ไม่ถึงครึ่งนาที ร่างกายของเขาก็อ่อนเปลี้ยล้มพับลงมา

ท่ามกลางความมืดมิด เสียงดังกังวานตึกๆ ของรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้น

เสียงที่คุ้นเคยสายหนึ่งพูดปลอบโยนว่า

“เหวินเหวิน นับจากนี้ไปหนูเป็นอิสระแล้วนะ ไปหาน้องสาวของหนูเถอะ”