ดูถูกกันพอรึยัง

ตอนที่ 5

ดูถูกกันพอรึยัง

เวลา 20:00

ตอนนี้คะแนนยืนอยู่หน้าห้องเวกัสอย่างลังเล หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกคิดไม่ถึงว่าเธอจะต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์นี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เธอเคาะประตูห้องสามที แต่ดูเหมือนว่าข้างในจะไม่มีคนอยู่ หญิงสาวยืนพิงกำแพงข้างประตูอย่างใจจ่อ ล้วงมือถือในกระเป๋าขึ้นมาเล่นไปพลาง ๆ

“ไม่อยู่อย่างนั้นเหรอ”

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เป็นเวกัสที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าเขายังคงนิ่งเรียบคาดเดาไม่ได้ว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่

“เอ่อ….”

“เธอมาทำไม…”

“ก็เมื่อวานคุณ…”

“อ๋อ รู้หน้าที่ดีหนิแต่วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ เธอกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“ทีหลังถ้าจะเป็นแบบนี้ก็ควรบอกกันก่อนสิ…ให้ฉันมาแบบนี้มันเสียเวลานะ ฉันก็มีอย่างอื่นที่ต้องทำเหมือนกัน…”

“ผู้หญิงแบบเธอมีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉัน…ฉันต่างหากที่ต้องพูดคำว่าเสียเวลากับเธอ”

“ผู้หญิงแบบฉันมันทำไมกัน”

“ก็ขายตัว….แล้วจะอะไรนักหนา ให้กลับไม่กลับหรือว่าอยากจะโดนเอา…ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาสิ”

“ปะ..เปล่า แต่คุณก็ควรจะบอกกันหน่อย ถ้าเกิดว่าคุณไม่อยู่ จะให้ฉันยืนรอคุณแบบนี้ไปทั้งคืนเลยรึไง…รู้มั้ยว่ามันน่าอายแค่ไหนที่มีคนมอง”

“มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้วมั้ย….คนแบบเธอมีอะไรให้อายกัน”

“คุณเห็นแก่ตัวไปรึเปล่า”

“ฉันนี่นะ แล้วเธออยากจะได้ยังไง ผู้หญิงแบบเธอจะมาเรียกร้องอะไรจากฉันได้ แค่เงินไม่ใช่เหรอที่เธอต้องการ หึ!”

“ฉันก็มีศักดิ์ศรีของฉันเหมือนกัน…ถึงแม้ว่าฉันจะเอาตัวแลกเงินก็เถอะ”

เวกัสเดินเข้ามาใกล้ ก้มหน้าลงช้า ๆ จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ…..น่าขำจริง ๆ ขายตัวเพื่อแลกกับเงินมีศักดิ์ศรีอะไรให้เชิดชูกัน…รักศักดิ์ศรีมากขนาดนั้นจะมานอนอ้าขาให้คนอื่นเอาทำไม”

“มันจะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!…”

“เหอะ! นี่ไม่เรียกว่าดูถูกหรอก เงินก็ได้ไปแล้ว ตัวเธอก็ให้ฉันมาแล้ว…ฉันต่างหากที่ไม่คุ้มเอาซะเลย ตัวเธอก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด”

คะแนนขบกรามแน่นมือกำหมัดด้วยแรงโทสะ

“คนรวยแบบพวกคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก…ถ้าฉันเลือกได้ฉันคงไม่มายืนให้คุณดูถูกแบบนี้”

“ใช่…ฉันไม่มีวันเข้าใจคนแบบพวกเธอจริง ๆ จะเอาไง ถ้าไม่กลับก็โดนเอา”

“ฉันกลับ”

“รีบไปซะสิ…แม่งเอาจริงเห็นหน้าเธอแล้วหมดอารมณ์”

“งั้นก็ดี….”

เธอก้าวขาออกมาช้า ๆ ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อเขาพูดขึ้นมา

“จำเอาไว้…เธอต้องมาที่นี่ทุกวัน”

วันต่อมา

“คะแนนทางนี้…”

เสียงใสของมิ้นเพื่อนสาวดังขึ้นมาแต่ไกล ๆ เมื่อเธอมาถึงมหาลัย

“มิ้น มานานแล้วเหรอ…”

“อื้อ…สักพักแล้ว”

“……”

“วันนี้เธอว่างรึเปล่า…”

มิ้นเอ่ยถามเมื่อทั้งสองเดินตามเรื่อย ๆ ตามริมฟุตบาทมาสักพัก

“ทำไม”

“ก็วันนี้วันเกิดฉันน่ะ…อยากชวนเธอไปฉลองด้วยกันสักหน่อย ยังไงฉันก็ไม่มีเพื่อนที่ไหน”

“เอ่อ..”

“ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ…แต่ถ้าเธอไปด้วยคงดีไม่น้อย”

“งั้นเดี๋ยวดูก่อนนะ…ถ้าว่างจะไป”

“ฉันจะรอนะ…จริงสิ ยายดีขึ้นบ้างรึยัง”

“อื้อ ดีขึ้นแล้ว เตรียมตัวผ่าตัดน่ะ”

“ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ”

“ฉันเองก็หวังแบบนั้น…”

“รีบไปกันเถอะ…วันนี้มีกิจกรรมชมรมด้วย พวกเรานี่ดีจังเนาะ ได้ชมรมด้วยกันแถมเรียนคณะเดียวกันด้วย”

มิ้นยิ้มระรื่น

“ที่ฉันต้องไปชมรมกีฬาเพราะอยากเก็บคะแนนต่างหาก..ส่วนเธอน่ะ..”

“ฉันไปเพราะผู้ชาย ฮ่า ๆ”

เสียงจอแจของเหล่านักศึกษาดังก้องทั่วโดมกิจกรรมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางมหาวิทยาลัย

เวกัสยืนกอดอกพิงเสาพลางหลับตาพริ้มไม่สนใจความวุ่นวายของผู้คนที่กำลังเดินทยอยเข้ามา

“เอ๋…ทำไมชมรมกีฬาปีนี้มีนักศึกษาผู้หญิงเยอะจังวะ…มาแข่งเล่นบาสกันรึไง”

หมอกเอ่ยถาม สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของผู้คนพรางพูดติดตลก

“เห็นอาจารย์บอกว่าบางคนมาเก็บคะแนนกิจกรรมน่ะ นั่น ๆ น้องสาวมึงรึเปล่าว่ะไอ้หมอก….”

น่านชี้นิ้วไปที่หญิงสาวในชุดนักศึกษาสวมแว่นกำลังเดินเข้ามา

“เออว่ะ แต่น้องกูน่าจะไม่ได้มาเพื่อเก็บคะแนนอะไรนั่นหรอก…ว่าแต่คนข้าง ๆ คุ้นจังว่ะ”

“ก็คนที่มากับน้องมึงเมื่อวานไง”

“อย่างเด็ดว่ะ…สเป็กกูเลย”

“พูดแบบนี้กับทุกคน”

“ถ้าได้จะกราบแม่งงาม ๆ”

“นี่ไอ้กัส มึงแม่งไปอดหลับอดนอนมาแต่ไหนว่ะ”

“เออ กลับไปนอนมั้ย…หนังหน้าแม่งไม่ไหว”

“พวกมึงพูดเองนะ”

ชายหนุ่มดีดตัวขึ้นจากกำแพง กำลังจะก้าวขาแต่ก็โดนห้ามไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว ๆ อยู่ช่วยกันก่อน”

“ช่วยอะไรของมึง”

“แหม๋ ๆ เป็นประธานชมรมทั้งทีอยู่จัดการกับพวกนี้ก่อนดิ”

“น่าเบื่อชิบ…”

“เออน่า…มึแม่งทำท่าทีให้มันดี ๆ หน่อยเถอะว่ะ”

“นั่น ๆ คะแนน เห็นพี่คนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงตรงนั้นมั้ย”

มิ้นสกิดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เวกัส

“อื้อ….”

“หล่อเนาะ…แต่เสียดาย”

“เสียดายอะไร…”

“เสียดายที่เขาไม่ชอบฉัน”

เธอพูดพรางหัวเราะ

“เธอชอบเขาเหรอ”

“ใครไม่ชอบคนหล่อบ้างล่ะ…”

“หล่อแต่นิสัยไม่ดี”

“ว่าไงนะ”

“เปล่า…”

“จะว่าไปแล้วฉันเจอพี่เขาอยู่หลายครั้ง…แต่ก็ไม่เคยคุยอะไรกันเลย คนอะไรจะเย็นชาไร้ความรู้สึกแบบนั้น”

“เมื่อกี้ยังบอกว่าเขาหล่ออยู่เลย”

“ก็หล่อ แต่ถ้าไร้ความรู้สึกแบบนี้ก็น่าเบื่ออ่ะ”

“ใจเธอนี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจริง ๆเลย”

“แฮะ ๆ ว่าไปนั่น…แต่ก็พูดไม่ได้หรอก ทรงแบบนี้สาวติดตรึม”

“รู้อะไรมาบ้างล่ะ..”

“ก็รู้มาบ้างนิดหน่อย…พี่ชายฉันเป็นเพื่อนเขานี่น่า”

“เล่าให้ฟังบ้างสิ….”

“ก็รู้มาว่าที่บ้านน่ะรวยมาก ๆ แม่เสียไปตั้งแต่เด็ก ๆ เหลือแต่พ่อ แต่ว่าพ่อนะน่ะควงสาวเข้าบ้านไม่เว้นวัน…จนเขาออกมาอยู่คอนโด บ้านหลังใหญ่โตแต่ตอนนี้มีแต่พ่อคนเดียวที่อยู่”

“เลยได้นิสัยควงหญิงไม่ซ้ำจากพ่อมางั้นสิ”

“นี่เธอก็รู้มาเหรอ”

“ปะเปล่าแค่เดา”

“แต่ที่รู้มาพี่เวกัสนิสัยไม่เหมือนพ่อนะ ตอนปีหนึ่งกำลังตามจีบรุ่นพี่คนหนึ่ง ทุ่มเทมาก ๆ เลยนะ มีคนเล่ามาว่ารุ่นพี่คนนั้นทิ้งไปเรียนต่อที่เมืองนอก คล้าย ๆ มาหลอกเอาตังค์ แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่านะ ข่าวคงลือกันไปเองแต่พ่อลูกคู่นี่ไม่ถูกกันตั้งนานแล้วล่ะ น่าจะตั้งแต่แม่เสียแล้วพ่อพาผู้หญิงเข้าบ้านไม่เว้น”

“ถ้าเรื่องจริงนี่ก็คงเจ็บน่าดูนะ….”

“เจ็บสิ…เห็นมั้ยเขาถึงมีนิสัยแบบนั้น แม่เสียแถมพ่อยังมั่วผู้หญิง คนที่ชอบก็ดันหลอกอีก…อาจจะเป็นปมพี่เขาเลยล่ะมั้ง”

“คงเกลียดพ่อน่าดูสิท่า…”

“แหง๋สิ…แต่เชื่อมั้ยว่าพ่อน่ะรักเขามาก ๆ เพราะเป็นลูกชายคนเดียว ตามใจจนเสียคน”

“งั้นสิ…”

“ดาวคณะแถวนี้เสร็จพี่แกหมด ไม่ต้องจีบให้ยาก ไปหาเขาถึงห้อง”

“มั่วขนาดนั้นเชียว…”

จะติดโรคกับพี่แกรึเปล่าว่ะ

“ก็ไม่เชิง ก็ผู้หญิงพวกนั้นเสนอให้เองหนิ รวยขนาดนั้นใครบ้างจะไม่ชอบ นั่ง ๆ อยู่นี่ไม่แน่อาจจะชอบพี่แกหมดก็ได้”

“คนรวยนี่ดีจริง ๆ เลยเนาะ…แต่ฉันคนนึงแหละที่ไม่ชอบ”

“เนาะ…ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ รวย หล่อ มันก็ได้เปรียบคนอื่นอยู่แล้ว”

“คงรักใครไม่เป็น”

“ไม่จริงน่า…ตอนแอบชอบรุ่นพี่ก็ดูจริงจังอยู่นะ…แต่ป่านนี้พี่แกคงได้ดิบได้ดีไปแล้วมั้ง”

“เธอนี่ขี้เมาท์เหมือนกันนะ”

“แน่นอนสิ…ก่อนที่ฉันจะมาฉันสืบเรื่องทุกอย่างมาหมดแล้วโดยเฉพาะคนเด็ดๆ”

มิ้นยักคิ้วพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ

#สวัสดีค่าาาา ฝากกดติดตามไรท์ด้วยน๊า อีบุ๊คน่าจะมาไม่เกินวันที่10ค่ะ❤️