บทที่ 7

ระหว่างตัวบ้านไปโรงจอดรถมีหลังคาที่กันฝนได้ตลอดทางทั้งเขาและเธอจึงไม่เปียกแม้แต่น้อย ธรณ์เลือกใช้รถคันยกสูงกว่าปกติ ตั้งแต่ซื้อคันนี้มายังไม่เคยพาน้องไปลุยน้ำที่ไหนเลย ไม่รู้ว่าประสิทธิภาพที่บอกว่าลุยน้ำได้สูงแปดสิบเซนติเมตรจะจริงหรือแค่ราคาคุยต้องมาพิสูจน์กัน

“ขึ้นได้ไหม” ธรณ์เอ่ยถามคนที่ส่วนสูงน้อยกว่าเขาราว ๆ สามสิบเซนติเมตร เธอส่งสายตาเขียวปัดให้เขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ขึ้นได้ค่ะ หนูสูงตั้งร้อยหกสิบห้านะคะเกินมาตรฐานหญิงไทยด้วยซ้ำ” คนสูงร้อยหกสิบห้าปีนขึ้นมานั่งข้างคนขับเรียบร้อย

คุณธรณ์ไม่น่ารักเลยวันนี้ เรื่องอะไรว่าได้แต่อย่างบุลลีเรื่องความสูงได้ไหม แค่นี้ใจก็เจ็บมากแล้ว

“เธอรู้ได้ไง” คำถามของเขาทำคนฟังขมวดคิ้ว

“รู้อะไรคะ”

“รู้ว่าตัวเองสูงเกินมาตรฐานหญิงไทยไง”

ยังอีก ยังไม่จบเรื่องส่วนสูงของหญิงไทยและเธออีก

“ก็ฟังจากที่เขาพูด ๆ ว่าหญิงไทยสูงประมาณร้อยห้าสิบห้าถึงร้อยหกสิบ” ฐิสาอธิบายเพิ่มเติม อยากจะบอกว่าเธออ่านจากนิยายหลายเรื่องก็กลัวเขาจะว่าอีก

“หลักฐานไม่ชัดเลย ระวังจะโดนข้อหาให้ข้อมูลเท็จ” คำพูดของธรณ์ทำคนฟังอ้าปากค้าง สาบานกับตัวเอง ต่อไปถ้าคุยกับธรณ์เธอต้องใช้หลักฐานมาอ้างอิงด้วย

 

ทั้งสองออกจากบ้านได้ไม่นานก็ต้องเจอรถติดยาว คาดว่าน้ำน่าจะท่วม ฐิสายกข้อมือดูเวลา เหลือเวลาอีกสิบสามนาทีก่อนที่คลาสเรียนจะเริ่ม

ทำยังไงจะไปทัน นั่นคือคำถามที่เกิดขึ้นในหัวเธอ ในขณะนั้นเองก็มีแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มของสาขา

“อาจารย์ยกคลาสค่ะ” เธอยิ้มแฉ่งเพราะไม่ต้องเข้าเรียนแล้ว

“ดีเลย” ธรณ์ตีไฟเลี้ยวออกแยกข้างหน้าทันที ดีที่ไม่ต้องรถติดอยู่บนถนน

“เอ...คุณธรณ์ไม่ต้องไปหาเพื่อนแล้วเหรอคะ” คำถามของเธอทำคนไม่ได้นัดเพื่อนจริง ๆ ถึงกับต้องคิดคำโกหกขึ้นมาใหม่

“ฝนตกขนาดนี้ยกเลิกได้ เราไปห้างกันไหมซื้อของเข้าบ้าน กลับไปบ้านตอนนี้ไฟก็ดับอยู่ดี” เขาต้องหาคำแก้ตัวและหาทางออกสำหรับเรื่องนี้

“ห้างจะไฟดับไหมคะ”

“ไม่น่าจะดับนะ ถึงดับเขาก็น่าจะมีระบบสำรองไฟ” ก็คงจริงอย่างเขาว่าเพราะเธอเองก็ไม่เคยเห็นห้างสรรพสินค้าไฟดับสักที

“งั้นหนูขอเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”

“เปลี่ยนทำไม กลัวคนคิดว่าฉันคบเด็กหรือไง”

“เปล่าค่ะ แค่กลัวคนคิดว่าคุณธรณ์เป็นพ่อหนู” พูดแล้วก็ทำตาปริบ ๆ ยิ้มซื่อบื้อเหมือนอย่างที่เคยทำ

“เธอนี่นะ” ธรณ์คำรามในลำคอ ยายเด็กแสบนี่คงเอาคืนเขาละสิที่เขาแกล้งเธอตั้งแต่เช้า

บทที่ 6 มากับใคร

“หนูเปลี่ยนเลยนะคะ” ธรณ์กำลังจะร้องห้ามแต่ไม่ทันแล้ว เธอดึงเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำออกจากถุงผ้าแล้วสวมทับชุดนักศึกษา เธอดึงปกเสื้อนักศึกษาออกมาให้ทับอยู่บนคอเสื้อยืด มองดูแล้วก็เหมือนแฟชั่นแนวเสื้อโอเวอร์ไซซ์กับกระโปรงทรงพลีททั่ว ๆ ไป

แต่ปัญหาคือ จากเด็กมหาลัย เวลานี้เธอเหมือนเด็กมัธยมมากกว่า ธรณ์ถึงกับต้องถอนหายใจ ดีนะที่วันนี้เขาแต่งกายสบาย ๆ ไม่ได้ใส่สูทเต็มยศอย่างทุกวันที่ออกไปทำงาน

ถ้าเป็นอย่างนั้นเขากับเธอคงเป็นพ่อลูกกันแน่ในสายตาคนทั่วไป

“มีรายการที่ต้องซื้อแล้วใช่ไหม”

“มีแล้วค่ะ” เธอกดรายการที่ต้องซื้อของสัปดาห์นี้ไว้เรียบร้อยแล้ว คราแรกว่าจะสั่งออนไลน์ แต่ได้มาเลือกซื้อเองก็ดีเหมือนกัน บางรายการอาจราคาถูกกว่าการซื้อออนไลน์

อีกอย่างอาหารสดที่ต้องแวะตลาดสดหลังเลิกเรียนคงไม่ต้องแวะแล้วซื้อจากที่นี่ไปก็น่าจะได้แหละ ราคาอาจแพงกว่าแต่เวลานี้ฝนตก ไฟดับ ซื้อที่ห้างก็เป็นทางเลือกที่ดี

คงเพราะเป็นวันธรรมดาและห้างเพิ่งจะเปิดทำให้ที่จอดรถหาได้ง่ายกว่าทุกครั้ง หลังจากจอดรถซึ่งใกล้กับประตูทางเข้าออกของห้าง

“จอดที่นี่แหละขนของง่าย” ธรณ์บอกกับแม่บ้านของตัวเอง

“คุณธรณ์ไปนั่งรอที่ร้านกาแฟได้เลยนะคะ หนูซื้อเสร็จแล้วจะโทรบอก หนูจะรอตรงประตูนี้นะคะ”

ธรณ์ขมวดคิ้วกับคำสั่งของเธอ

“ฉันไม่ต้องไปด้วยเหรอ”

“อ้าวแล้วจะไปทำไมละคะ” เออ นั่นสิแล้วกูต้องไปทำไมวะ

“เผื่อมีอะไรที่ฉันอยากได้ไง” ใช่เขาไม่ได้เดินซื้อของตั้งนานแล้วก็ต้องมีของที่เขาอยากได้บ้าง

“คุณธรณ์ฝากหนูซื้อก็ได้ค่ะ” ฐิสาเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น แต่รอยยิ้มมุมปากของธรณ์ทำเธอไม่แน่ใจว่าควรรับฝากดีหรือเปล่า