บทที่ 6

“ผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ชายคนหนึ่งค่ะ” ฐิสาตอบอย่างไม่ได้คิดเคืองอะไรแม้แต่น้อย อย่างที่บอกว่าเธอเป็นคนเข้ากับคนง่ายและยินดีตอบถ้าผู้ใหญ่ถาม

คำตอบของฐิสาทำคนฟังคิ้วกระตุกเล็กน้อย ผู้ชายหนึ่งคน จากประสบการณ์ชีวิตของธรณ์ ผู้ชายกับผู้หญิงยากที่จะเป็นเพื่อนกันจริง ๆ

คนอื่นเขาไม่รู้ แต่ถ้าเอาเขาเป็นบรรทัดฐาน เขาไม่เคยมีเพื่อนเป็นผู้หญิง

ยายเด็กตรงหน้ายิ่งน่า ใครแม่งจะคิดแค่เพื่อน

“มีคนมาจีบไหม” คำถามนี้ยิ่งทำให้ธรณ์ตกใจตัวเองยิ่งกว่าเดิม นี่เขาละลาบละล้วงราวกับว่าเธอเป็นลูกความเขาอย่างนั้นแหละ

ยิ่งเห็นสายตาที่เธอมองเขาทำธรณ์หูร้อนเพราะความเขินที่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอเกินพอดี เขาลืมตัวเพราะเห็นว่าเธอตอบทุกคำถามจึงยิ่งเพิ่มคำถามลึกขึ้นอีก

บทที่ 5 ฟ้าฝน

ฐิสายิ้มกับคำถามเขา ก่อนจะตอบไปด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีหรอกค่ะ ถึงมาจีบหนูก็ไม่สนใจอยากเรียนให้จบก่อน” เธอตอบตามความจริง การมีแฟนต้องใช้เงิน เธอไม่มีเงินพอจะออกเดตกับใครหรอก

จะหวังพึ่งแฟนก็คงไม่ใช่ นักศึกษาไม่มีรายได้เป็นของตัวเองเธอไม่หวังให้เขาเอาเงินของพ่อแม่เขามาเลี้ยงเธอด้วย

ยิ่งเวลานี้เธอต้องทำงานหลังเลิกเรียนและต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำงานให้ธรณ์ แค่นี้วัน ๆ ก็หมดเวลาแล้ว จะเอาเวลาว่างที่ไหนไปเดตกันเล่า คุณธรณ์ก็ถามไม่คิด

“อืม ก็ดีแล้ว” ธรณ์พูดเรียบ ๆ ตั้งใจว่าจะไม่ถามอะไรเธออีก

เปรี้ยง!!! พึ่บ!!!

ฝนตกไฟดับ เชียงใหม่ที่แท้ทรู ไฟฉุกเฉินในบ้านทำงานโดยอัตโนมัติ ฐิสายกข้อมือดูเวลา หวังว่าอีกหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ฝนจะหยุดตก

“ฝนตกแล้วจะไปยังไง เอารถไปขับก็ได้นะ” ธรณ์เสนออย่างใจดี พอเสนอแล้วก็ต้องแอบตกใจตัวเอง ปกติเขาไม่ให้ใครยืมรถนี่นา...เอาเถอะเธอเดือดร้อนนี่นา คนอยู่บ้านเดียวกัน อีกอย่างรถไม่ได้วิ่งก็ไม่ค่อยดีหรอก ใช้มั่งก็ดี

เขาเหตุผลให้ตัวเองได้แล้วแต่เธอกลับส่ายหน้าดิก

“ไม่เอาหรอกค่ะ ไม่มีที่จอด ยิ่งฝนตกแบบนี้ด้วย” ฐิสารีบอธิบาย อีกอย่างเธอไม่กล้าขับรถเขาหรอกกลัวขับไม่ระวังแล้วรถเขาเป็นรอยจะทำอย่างไร

“จะตากฝนไปเหรอ” คำถามเขาออกแนวกึ่งล้อเลียนมากกว่าจะหมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ ในขณะที่ช้อนก็ยังคงตักข้าวเข้าปาก

ฐิสาคิดว่าเธอคงพึ่งรถผ่านแอปพลิเคชันน่าจะเป็นทางออกที่ดี ถึงจะเสียดายเงินสักหน่อยแต่ก็คงดีกว่าการขี่มอเตอร์ไซค์กับขับรถเขาไปแน่

“หนูว่าจะเรียกรถผ่านแอปค่ะ”

“เรามีเรียนกี่โมงนะ” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“สิบโมงค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งก็แล้วกัน จริง ๆ ตอนบ่ายฉันมีนัดกับเพื่อนที่เป็นอาจารย์ไว้เหมือนกัน” ธรณ์ก็เพิ่งรู้ตัวนี่แหละว่าเขามีนัดกับเพื่อน ไม่เป็นไรแวะไปหามันสักหน่อยคงไม่เป็นไร

เธอคงไม่รู้หรอกว่าเพื่อนเขาคือใคร ไปส่งเธอเสร็จแล้วค่อยแวะสำนักงาน

“ดีเลย” เธอพึมพำและส่งรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเขากระตุกอีกแล้ว รอยยิ้มสดใสและซื่อตรง

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ธรณ์ก็แยกตัวขึ้นไปอาบน้ำ ส่วนเธอก็จัดการกับถ้วยจาน แม้จะลำบากอยู่บ้างเพราะแสงไม่พอ แต่ฐิสาก็ล้างจานจนสะอาดเรียบร้อย

 

เมื่อเตรียมอุปกรณ์การเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็มานั่งรอเจ้าของบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่น จะไปรอข้างนอกก็ไม่ได้เพราะฝนยังกระหน่ำลงมาไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

 

“น้ำจะท่วมอีกไหมเนี่ย” หญิงสาวอดบ่นไม่ได้เพราะเคยเจอปัญหาแบบนี้มาแล้ว ดีที่ไม่ได้อยู่ห้องเช่าที่เดิมแล้วไม่อย่างนั้นเธอต้องกังวลมากกว่านี้แน่  

ครืน!!! เสียงท้องฟ้าคำรามดังสนั่น พร้อมกับแสงของสายฟ้าฟาดลงที่ไหนสักแห่งดังสนั่น ในเวลาเดียวกันนั้นเองที่ไฟฉุกเฉินในแต่ละจุดมืดสนิททั่วทั้งบ้าน

มือเล็กของฐิสาเปิดตะเกียงซึ่งมีแบตเตอรี่ในตัว ดีนะที่เธอซื้อไว้สุดท้ายก็ได้ใช้

ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนนั่งรอลงมาจากชั้นบน

“เอ๊ย!!!” เสียงธรณ์ร้องด้วยความตกใจ เสียงนั้นทำให้เธอวิ่งปรู๊ดมาเกาะแขนเขาไว้แน่น

“มีอะไรเหรอคะคุณธรณ์”

มือเล็กบีบท่อนแขนธรณ์ยังไม่ยอมปล่อย ทั้งยังหลบหลังเขาราวกับว่าเขาคือคนที่จะปกป้องเธอได้

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ตกใจเธอ”

“ตกใจหนู” คนโดนตกใจกะพริบตาปริบ ๆ

“ก็ใช่น่ะสิ มืด ๆ แบบนั้นแล้วมีแสงไฟส่องหน้าแบบนั้น อย่างกับผี”

“คุณธรณ์อะ” คนโดนว่าเป็นผีทำหน้าคว่ำ ฝนตกลมแรงฟ้ามืดแทบจะเป็นกลางคืน ถ้าไม่มีเจ้าโคมไฟนั่นเธอจะมองอะไรเห็น

“ไปเถอะ”

“แต่ฝนยังไม่ซาเลยนะคะ”

“รถฉันมีหลังคา” ฐิสาเม้มปากแน่น วันนี้คุณทนายเป็นอะไรเนี่ยชอบแกล้งเธอจัง แต่เอาเถอะเธอจะไม่ถือสาแล้วกัน