บทที่ 5

ธรณ์มีรถยนต์ทั้งหมดห้าคัน ทั้งหมดเป็นรถจัดอยู่ในหมวดของรถค่อนข้างหรู ส่วนเวฟร้อยยี่สิบห้าของเธอรับต่อมาจากป้าจอดตรงช่องว่างที่ยังมีอยู่

เจ้านายเธอแจ้งมาแล้วว่าวันนี้ไม่กลับมากินข้าวเย็น ฐิสาต้มไข่กินกับข้าวสวยที่หุงเพียงพอดีกับคนหนึ่งคนเท่านั้นเธอใช้วิธีการนึ่งในถ้วยแทนการใช้หม้อหุง ซึ่งสามารถใช้ไข่นึ่งในซึ้งได้ด้วย ประหยัดเวลาและพลังงาน

ระบบไฟรอบบ้านทำงานทันทีเมื่อแสงไม่เพียงพอ ฐิสาจัดการกับมื้อเย็นของตัวเองเสร็จแล้วก็เริ่มทำงาน ห้องแรกที่ต้องรีบจัดการคือห้องนอนของธรณ์ก่อนที่เขาจะกลับมา

ใช้เวลาทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำของเขาเกือบสี่สิบนาที

“ใช้เวลานานไปหน่อยพรุ่งนี้ต้องเร่งและลดเวลาเหลือแค่สามสิบนาทีก็พอ” เธอพึมพำกับตัวเองมองดูเวลาในขณะนี้เกือบสองทุ่มแล้ว

มองตารางงานของวันนี้เธอต้องทำห้องนั่งเล่นกับห้องรับแขกด้วย แต่ละห้องของบ้านก็กว้างมาก เมื่อจัดการกับทั้งสองห้องเสร็จเรียบร้อย เครื่องอบผ้าก็ทำงานเสร็จ เธอดึงเสื้อผ้าออกจากเครื่องอบผ้าออกมาแขวนไว้ตรงราวในห้องซักรีด

จัดการรีดผ้าด้วยเครื่องรีดผ้าไอน้ำ เรียงไว้เรียบร้อยเวลานั้นเองได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น ฐิสาเดินออกจากห้องซักรีดทันเห็นหลังไว ๆ ของเจ้าของบ้านขึ้นไปยังชั้นสอง

เธอจัดการสำรวจชั้นล่างของบ้านว่าล็อกเรียบร้อย จากนั้นก็เดินออกจากประตูเล็กเพื่อไปยังห้องนอนของตัวเอง

ห้องนอนแม่บ้านจะอยู่ด้านหลังของตัวบ้าน ขนาดของห้องประมาณยี่สิบตารางเมตรซึ่งถือว่ากว้างกว่าหอพักบางที่ด้วยซ้ำ ทั้งยังมีแอร์และห้องน้ำในตัว ธรณ์ใจดีอย่างที่ป้าเธอบอกจริง ๆ

นอกจากนี้วันเปิดเรียนวันแรกเขายังมอบเงินให้เธอหนึ่งพันบาทเป็นของขวัญวันเปิดเทอม

เธอพับเก็บมันไว้อย่างดีเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง ถือเป็นเงินขวัญถุง ใช้เวลาอาบน้ำเพียงไม่นาน จากนั้นก็เป่าผมเพียงไม่กี่นาที เธอชอบผมสั้นเพราะอย่างนี้แหละไม่เสียเวลา

อ่านข้อความของป้า ส่งสติกเกอร์หลับฝันดี จากนั้นก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านก่อนนอนสักเล็กน้อยประมาณห้าทุ่มก็เข้านอน

ในขณะที่คนหนึ่งของบ้านหลับไปแล้ว ส่วนอีกคนยังไม่ได้นอน เพราะไม่มีเด็กเลี้ยงธรณ์จึงเลือกใช้บริการชื้อรายครั้ง ใช้เวลาร่วมกันสองชั่วโมง ถามว่าเสร็จสมไหม

มันก็เสร็จ แต่มันไม่สนุกเลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่เก่งหรือไม่สวยนะ เธอเก่งและสวย แต่เขาไม่สะดวกใจที่จะแก้ผ้าและนอนกับคนที่เพิ่งรู้จักกัน ไม่สิ เรียกว่าไม่รู้จักดีกว่า

“หรือจะหาแบบผูกปิ่นโตดีวะ” ธรณ์ยังคิดไม่ตกกับเรื่องของตัวเอง ทุกวันนี้เขาปลดปล่อยแค่สัปดาห์ละครั้ง เขาก็อยากให้มันมีประสิทธิภาพ หมายความว่าก็อยากมีความสุขเต็มที่กับเซ็กซ์

แต่นี่มีแต่ละครั้งก็กังวล ทั้งเรื่องความสะอาด ทั้งเรื่องความกระดากอาย จูบเขายังไม่กล้าจูบเลย อยากจะใส่ถุงยางสักสองชั้นเพราะกลัวเรื่องโรคติดต่อ ถึงเอเจนต์ที่รับงานจะบอกว่าสะอาดและตรวจโรคตลอด

แต่เรื่องแบบนี้จะเอาอะไรมาการันตี

เขาไม่ติดกับการที่มีอะไรกับคนเดิม ๆ เขาถึงเลือกจะเลี้ยงเด็ก ถ้าพวกเธอยินดีจะอยู่กับเขาตลอดไปเขาก็ไม่เกี่ยง

แต่เพราะสถานการณ์มักเปลี่ยนไปเมื่อพวกเธอเรียนจบ เขากลายเป็นแค่เสี่ยแก่ ๆ ที่พวกเธอเขี่ยทิ้งตอนหมดความหมาย

ธรณ์ไม่พร้อมจะเอาใจลงไปเล่นกับความสัมพันธ์แบบนั้นอีกแล้ว คนแก่แล้วไง แก่ก็มีหัวใจ

เช้าวันใหม่ธรณ์ค่อนข้างไม่ตื่นเต็มตัว วันนี้เขาไม่ต้องไปศาลหรือพบลูกค้าจึงเลือกจะอยู่บ้าน เมื่อลงจากห้องนอนในเวลาเกือบแปดนาฬิกายังเห็นนักศึกษาปีหนึ่งกำลังจัดจานอาหารเช้า

“ทำไมไม่ไปเรียน”

“มีเรียนสิบโมงค่ะวันนี้” ฐิสาอธิบายพร้อมรอยยิ้ม

“กินด้วยกันสิ” ธรณ์เอ่ยชวน

“ค่ะ” เธอนั่งลงตรงข้ามเขา หนุ่มเจ้าของยังอยู่ในชุดนอนผ้าไหมตามสไตล์เรียบหรูและแก่ในสายตาของหญิงสาวอายุยี่สิบ

เขาเหมือนคุณชายในละครย้อนยุคที่เธอเคยดู

“เรียนวันแรกเป็นไงบ้าง ได้เพื่อนหรือยัง” ธรณ์เหลือบตาขึ้นมองเธอเล็กน้อย นี่เขาถามละลาบละล้วงไปหรือเปล่านะ เธอเป็นแม่บ้านของเขานะ เขาก็ต้องรู้สิ อีกอย่างพี่มาลีก็ฝากเธอไว้กับเขา

“ก็ดีค่ะ มหาลัยใหญ่มากค่ะ มีเพื่อนสองคนค่ะ” ฐิสาตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่เรื่องที่ยากที่จะตอบเธอยินดีเล่าให้ฟังถ้าเขาอยากฟัง

ดีที่เขาถาม ปกติเธอจะเล่าเรื่องพวกนี้ให้ป้าฟัง แต่เพราะป้าไปอยู่ไกลถึงภูเก็ตเธอเลือกจะเล่าให้ท่านฟังทางการส่งข้อความ

 

แต่ก็นั่นแหละข้อความมันจะสู้อยู่ต่อหน้ากันอย่างนี้เหรอ

“เพื่อนผู้ชายผู้หญิง” ธรณ์ถามแล้วต้องสะดุ้งกับคำถามของตัวเอง ล้ำเส้นไปมาก แต่จะขอโทษเด็กก็ใช่เรื่อง ถ้าพี่มาลีอยู่ก็คงถามอย่างนี้เช่นกัน เขาจะถือว่าทำหน้าที่แทนพี่มาลีก็แล้วกัน