6

บทที่หก

ใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อ

"พวกเราจะใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อ"

เสียงรายงานนั้นดังชัดเจนทั่วห้อง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่บุรุษหนุ่มที่ทอดกายอย่างเกียจคร้านบนที่นั่งสูงสุด

"พวกมันเป็นขบวนการที่เห็นแก่เงิน หากมีเด็กไร้เดียงสาเดินอยู่เพียงลำพังในเขตเป้าหมาย ถึงแม้จะเป็นการหลบหนีทว่าพวกมันย่อมต้องลงมือแน่นอน" ทหารคนสนิทกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"จากนั้นกองกำลังของเราจะซุ่มจับกุมทันที"

เหล่าขุนนางตำแหน่งเล็กไม่กล้าขัดใจผู้เป็นใหญ่ในห้องประชุมพากันพยักหน้า ยกเว้นเจ้าเมืองชราผู้ครองตำแหน่งปกครองเมืองหลัวซาน

"กระหม่อมไม่เห็นด้วยพะยะค่ะ...หากการใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อเช่นนี้ หากเกิดอันตรายอะไรขึ้น เด็กผู้นั้นจะทำอย่างไร" เสียงของเขาหนักแน่น เต็มไปด้วยความกังวลอย่างจริงใจเนื่องจากชายหนุ่มเป็นทั้งเจ้าเมืองและเป็นพ่อคน มีครอบครัวและลูกน้อยจึงรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของความเป็นพ่อเป็นแม่ดีไม่แพ้ใคร

"ขอองค์ชายใหญ่ทรงพิจารณาแผนการอื่นเถิดพะยะค่ะ"

ภายในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะหนึ่ง จนกระทั่งองค์ชายใหญ่เคลื่อนสายพระเนตรมองเจ้าเมืองชราด้วยแววตาเยียบเย็น

ริมพระโอษฐ์ของหวางเสี่ยเฟิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"หากต้องการทำการใหญ่ให้สำเร็จอย่าคิดเล็กคิดน้อย"

“...”

"เด็กที่ใช้เป็นเหยื่อล่อ ข้ามิได้บังคับเขาแต่อย่างใด เด็กผู้นั้นและครอบครัวของเขาเป็นฝ่ายเสนอตัวเองอาสาเองด้วยซ้ำ"

“...”

คำพูดของพระองค์ทำให้เจ้าเมืองชรานิ่งงันไปชั่วขณะ

"พวกเขาได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินจำนวนมาก และทหารของข้าจะคอยเฝ้าดูเด็กผู้นั้นตลอดเวลา ไม่มีทางเกิดอันตรายใด ๆ ได้"

"แต่หาก..." เจ้าเมืองกลืนน้ำลายฝืดคอ "หากเกิดเหตุไม่คาดฝันเล่าพะยะค่ะ"

"ข้าไม่มีทางทำงานเล็กน้อยเช่นนี้พลาด"

เสียงขององค์ชายใหญ่เยียบเย็นลงเรื่อย ๆ สายตาของพระองค์คมปลาบราวกับใบมีด

"คดีเล็กน้อยเพียงเท่านี้…หากข้าพลาดพลั้งไป อย่าเรียกข้าว่าองค์ชายเลย!" เสียงที่ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมทำให้ไม่มีใครกล้าปริปากโต้แย้ง

บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

ท้ายที่สุดจึงไม่มีใครกล้าคัดค้านอีก

เจ้าเมืองชราทำได้เพียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง พลางมององค์ชายและคิดว่าพระองค์เป็นบุรุษที่แผ่รังสีอันน่ากดดันออกมาได้เก่งยิ่งนัก

ข่าวลือที่เมืองหลวงบอกว่าองค์ชายใหญ่เป็นบุรุษที่ไม่เอาถ่าน เอาแต่เที่ยวเล่น หาความรับผิดชอบมิได้นั้นชายชรากำลังคิดว่าข่าวเหล่านั้นเป็นเพียงข่าวลือโคมลอยใช่หรือไม่

หากไม่ใช่ข่าวลือโคมลอยแล้วเหตุใด…ดวงตาของบุคคลในข่าวลือจึงดูอำมหิตและน่าเกรงขามได้ถึงเพียงนี้กัน

เจ้าเมืองหลัวซานเงยหน้ามององค์ชายใหญ่ที่กำลังเดินนำทหารของตนออกจากห้องระชุมไปอีกครั้ง ทว่ายิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นอย่างน่าประหลาด

องค์ชายใหญ่ หวางเสี่ยเฟิง มิได้เป็นเพียงองค์ชายเสเพลธรรมดาเช่นที่ข่าวลือกล่าวไว้แน่นอน

ในตอนนั้นเอง...

ทหารคนสนิทขององค์ชายใหญ่เดินย้อนกลับเข้ามา โน้มตัวกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของเจ้าเมือง

"ท่านไม่ต้องตกพระทัยไปนักขอรับท่านเจ้าเมือง"

เจ้าเมืองขมวดคิ้ว "หมายความว่าอย่างไร"

"องค์ชายใหญ่ของข้าเป็นคนตรงไปตรงมา" ทหารคนสนิทนามว่าเมิ่งฉินกระซิบ "สาเหตุที่พระองค์ดูอารมณ์ไม่ดีหรือหงุดหงิดเป็นพิเศษในครานี้ นั่นเพราะ…พระองค์ทรงถูกฮ่องเต้บังคับให้ทำภารกิจนี้น่ะขอรับ"

เจ้าเมืองเลิกคิ้วขึ้น "ถูกบังคับหรือ?"

ทหารคนสนิทหัวเราะเบา ๆ "พระราชโองการของฮ่องเต้ บังคับให้องค์ชายใหญ่ต้องมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง...และที่สำคัญ…"

“...”

"ภารกิจครั้งนี้ดันเกี่ยวกับสิ่งที่องค์ชายใหญ่เกลียดที่สุด"

เจ้าเมืองหลัวซานขมวดคิ้วแน่นขึ้น "แล้วองค์ชายใหญ่… เกลียดสิ่งใดกัน?"

ทหารคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เด็กขอรับ"

“!!”

"องค์ชายใหญ่ของข้าน้อยเกลียดเด็ก"

เจ้าเมืองถึงกับเบิกตากว้าง "เกลียดเด็กหรือ"

"ใช่ เพราะเด็กคือสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางที่สุดในโลกอย่างไรเล่าขอรับ องค์ชายทรงเคยบอกว่าทั้งอ่อนแอ…ไร้ประโยชน์ โดยปกติแล้วองค์ชายใหญ่มักจะหาทางหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเด็ก แต่ครั้งนี้พระองค์ไม่อาจเลี่ยงได้ เพราะเป็นพระราชโองการของฮ่องเต้"

หลังจากกล่าวจบ ทหารคนนั้นก็ค้อมศีรษะแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เจ้าเมืองหลัวซานมองแผ่นหลังของชายผู้นั้น ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"บุรุษที่ไม่ชอบเด็กถึงเพียงนี้…จะสร้างครอบครัวได้หรือ"

แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว บุรุษเช่นนั้นในชาตินี้คงไม่มีทางมีครอบครัวได้หรอกกระมัง

ในยามที่ประตูจวนทางการเปิดออก กลุ่มคนจากเมืองหลวงนำโดยองค์ชายใหญ่หวางเสี่ยเฟิงก้าวออกมาอย่างสง่างาม

พระองค์เดินนำด้วยท่วงท่าราวกับมิได้ใส่ใจสิ่งใดในโลก ใบหน้าหล่อเหลากระจ่างภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาของพระองค์เหยียดมองรอบด้านประหนึ่งว่าภารกิจนี้เป็นเพียงสิ่งไร้ความหมายในชีวิตอันแสนสำราญของพระองค์

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง…

รถม้าคันไม่ใหญ่นักทว่าวัสดุที่ทำล้วนมองออกว่าเป็นวัสดุเนื้อดีราคาสูง กำลังแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูจวนทางการพอดี ฝุ่นจากถนนลอยคละคลุ้งขณะล้อไม้บดกับพื้นหิน

สตรีเจ้าของรถม้า ก้าวลงมาจากรถอย่างรีบร้อน

นางคือจางจิ่วเม่ย

ชั่วพริบตาแรก...เพียงแค่เสี้ยวเวลาแห่งการสวนทางกัน จางจิ่วเม่ยและองค์ชายใหญ่เกือบจะได้เห็นหน้ากันแล้วทว่าความบังเอิญที่แปลกประหลาด...ในตอนนั้นต่างคนต่างรีบร้อนจึงทำให้ต่างคนรีบเดินผ่านกันไป มองเห็นเพียงแค่ด้านข้างของกันและกันเท่านั้น

จางจิ่วเม่ยหันหลังกลับมามองแผ่นหลังของบุรุษในชุดขุนนางสูงศักดิ์ ดวงหน้าคมคายที่ทอดมองไปข้างหน้าแวบหนึ่ง…

กลิ่นไอจากอีกฝ่ายมันทำให้หญิงสาวรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

คุ้นเคยจนหัวใจเต้นระรัวแปลก ๆ

ราวกับว่านาง…เคยแผ่นหลังสูงส่งเช่นนี้มาก่อน

นางหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้าวเดินห่างออกไปทุกทีทุกที

"คุณหนูเจ้าคะ…"

เสียงของสาวใช้ที่เดินตามหลังดังขึ้นเบา ๆ นางเหลือบตามองใบหน้าของเจ้านายสาวที่มีสีหน้าแปลกไป

สาวใช้กระซิบกระซาบด้วยท่าทีตื่นเต้น "คุณหนู...เขาคือใครกันเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นบุรุษใดงามล้ำถึงเพียงนี้มาก่อน"

จางจิ่วเม่ยหลุดจากภวังค์ นางสะบัดศีรษะ "ไม่รู้สิ พวกเราอย่ามัวเสียเวลากับไร้สาระอยู่เลย"

เวลานี้นางไม่มีเวลาสนใจเรื่องใด เพราะผิงผิงลูกสาวของนางหายตัวไป!

ลูกน้อยของนางอาจตกอยู่ในอันตราย นางมิอาจปล่อยให้ตนเองวอกแวกกับเรื่องใดได้อีก

จางจิ่วเม่ยเร่งฝีเท้าเข้าสู่จวนทางการ

เมื่อกวาดตามองรอบด้าน นางก็พบท่านลุงเจ้าเมืองกำลังยืนสั่งการแก่เหล่านักปราบปฏิบัติการประจำเมืองอยู่

"ท่านลุง!" จางจิ่วเม่ยรีบตรงเข้าไปหา "ลูกสาวของข้าหายตัวไปเจ้าค่ะ ข้าต้องการมาขอความช่วยเหลือจากท่าน ว่าแต่...เหตุใดจวนทางการถึงได้เรียกเจ้าหน้าที่ทุกคนมารวมกันที่นี่ราวกับต้องเร่งเคลื่อนย้ายไปที่ใดเช่นนี้"

เจ้าเมืองเฒ่าถอนหายใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

"มีคดีใหญ่เกิดขึ้นน่ะสิ"

เขาหันมามองจางจิ่วเม่ยอย่างจริงจัง ก่อนจะกล่าวเสียงขรึม

"มีคนร้ายจากเมืองหลวง หลบหนีมายังเมืองหลัวซาน พวกมันคือขบวนการลักพาตัวเด็ก เพื่อไปทำการค้าเด็กผิดกฎหมายน่ะ"

โลกของจางจิ่วเม่ยเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ลมหายใจของนางติดขัด ดวงตาเบิกกว้าง

ราวกับทุกอย่างกลายเป็นเสียงสะท้อนอันแผ่วเบาในโสตประสาท

มีคนร้ายคดีลักพาตัวเด็กหนีมาจากเมืองหลวง

หรือว่า...

ผิงผิงของนาง…

"ท่านลุง…" เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย "ข้าขอร่วมออกไปจับคนร้ายด้วยเจ้าค่ะ!"

"จางจิ่วเม่ย!" เจ้าเมืองเฒ่าตกใจ "มันอันตราย! เจ้าเป็นสตรี..."

"อย่ามาอ้างเรื่องสตรีบุรุษกับข้าเลยเจ้าค่ะ" นางแค่นหัวเราะ "ท่านลุงก็น่าจะรู้ดีนี่เจ้าคะว่า หากท่านห้ามข้าจะฟังหรือไม่"

เจ้าเมืองเฒ่าชะงักไป… คำพูดของจางจิ่วเม่ยนั้นมิผิดเลยสักนิด

แม้พวกเขาไม่ได้เป็นญาติกันทางสายเลือดทว่าชายชรานั้นก็นับถือนายหญิงแห่งตระกูลอู๋จากใจจริงจึงมักไปมาหาสู่กับตระกูลอู๋จนเปรียบเสมือนญาติมิตรกัน ทำให้ชายชรารู้ว่า...

หญิงสาวผู้นี้ ต่อให้เขาห้ามนางก็มิอาจหยุดยั้งได้

จางจิ่วเม่ยมองไปที่เขาด้วยสายตาแน่วแน่ นางกัดริมฝีปาก ดวงตาฉายประกายดื้อรั้น

"ข้าต้องไปด้วยเจ้าค่ะ ลูกสาวของข้าหายตัวไปในช่วงเวลาเดียวกับที่เมืองของเรามีคนร้ายลอบเข้ามา ข้าไม่มีวันอยู่นิ่งรออยู่ที่นี่ได้หรอกเจ้าค่ะยิ่งคดีของพวกท่านอาจเกี่ยวกับลูกสาวของข้าด้วยแล้ว"

"เจ้า..."

"ต่อให้ท่านห้าม ข้าก็จะแอบตามไปด้วยตัวข้าเอง นั่นอาจเกิดอันตรายมากกว่ามิใช่หรือท่านลุง..."

เจ้าเมืองเฒ่าสบตาหญิงสาวตรงหน้า นางดื้อดึงกว่าที่เขาคิดไว้มาก

ในที่สุด...เขาก็ถอนหายใจยอมแพ้ "ก็ได้…แต่เจ้าต้องอยู่ภายใต้การดูแลของพวกข้า"

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" จางจิ่วเม่ยค้อมศีรษะ แม้จะไม่มีเวลามาแสดงความขอบคุณอย่างเป็นทางการ แต่นางก็รู้ดีว่าเจ้าเมืองเฒ่าเอ็นดูนางมาตั้งแต่เล็ก

“หวังว่าข้าจะไม่โดนยายของเจ้ามาถอนหงอกหรอกนะ”

"ท่านลุงไม่ต้องกังวล ท่านยายของข้าไม่ว่าอะไรหรอกเจ้าค่ะ" จางจิ่วเม่ยกล่าวเสริม "เพราะหากข้ารออยู่เฉย ๆ นางต่างหากที่จะเป็นคนตำหนิข้าเองด้วยซ้ำ"

เจ้าเมืองเฒ่าแค่นหัวเราะเบา ๆ "เพราะนายหญิงแห่งตระกูลอู๋ก็เป็นคนดื้อดึงไม่ต่างจากเจ้าน่ะสิ"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเราไปเลยดีหรือไม่"