อย่าเป็นอันใดไป

สี่ อย่าเป็นอันใดไป

เวลาต่อมาทางด้านจางจิ่วเม่ยเพิ่งเสร็จสิ้นการสนทนากับแขก

อีกสองวันต้องไปเมืองหลวง

แม้จะไม่ได้เต็มใจแต่ก็เป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้

โดยให้ขบวนของตระกูลจางที่เดินทางมาเข้าพักที่เรือนซอมซ่อท้ายจวน ซึ่งปกติเป็นเรือนเปล่าทิ้งร้าง ไม่ใช่เรือนหลักของตระกูลอู๋

นางมิได้ใส่ใจมากนัก…

แต่ในขณะที่จางจิ่วเม่ยกำลังคิดวางแผนการเดินทางในอนาคตอันใกล้อยู่นั้นเอง…

"คุณหนูเจ้าคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

เสียงตะโกนแหลมของสาวใช้ผู้หนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู นางรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา ท่าทางของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความตระหนกและหวาดหวั่น

"มีอันใด ไยเจ้าจึงทำสีหน้าเช่นนั้น" จางจิ่วเม่ยขมวดคิ้ว นางไม่คุ้นเคยกับการที่สาวใช้ของตนตกใจถึงเพียงนี้

ก่อนที่สาวใช้จะเอ่ยคำใดต่อ มีเสียงเด็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมา

"ท่านอา! ท่านอา!"

เด็กน้อยสามคน สหายของผิงผิง วิ่งตามหลังสาวใช้มาต้อย ๆ ใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความไร้เดียงสา

"ผิงผิงเก่งเกินไป พวกเราหาไม่เจอเลย!"

"ใช่! ผิงผิงไปซ่อนที่ใดก็ไม่รู้!"

จางจิ่วเม่ยฟังแล้วรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล…

เด็กพวกนี้ยังเล็กนักย่อมไม่รู้ถึงความผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้นางหวั่นใจยิ่งกว่าคือสีหน้าของสาวใช้ที่มารายงาน

"เจ้าบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น"

สาวใช้รีบกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "บ่าวคิดว่าเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นแน่แล้วเจ้าค่ะ คือพวกคุณหนูคุณชายกำลังเล่นซ่อนหากันอยู่ แต่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว ทั้งบ่าวและพวกคุณชายหาคุณหนูผิงผิงไม่เจอเลยเจ้าค่ะ บ่าวให้บ่าวชายช่วยกันตามหาทั่วจวนแล้วก็ยังไม่พบเจ้าค่ะ"

จางจิ่วเม่ยสัมผัสได้ถึงความหนาวเยือกในอกทันที นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววคมกริบ

"เกิดเรื่องนี้ขึ้นได้อย่างไร พวกเจ้าไม่ได้ดูแลผิงผิงตลอดเวลาหรือ"

สาวใช้ทั้งสองคนหน้าถอดสี ตัวสั่นเทา "บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ…บ่าวทั้งสองพานายหญิงไปพักผ่อนที่เรือนใหญ่…จึงไม่ได้อยู่คอยดูแล กลับมาอีกทีก็เห็นพวกคุณชายคุณหนูกำลังละเล่นซ่อนหาอยู่ก่อนแล้ว…"

จางจิ่วเม่ยกำหมัดแน่น นางรู้สึกถึงลางร้ายที่คืบคลานเข้ามา

สาวใช้ทั้งสองต่างคุกเข่าลงทันที น้ำตาคลอเบ้า

"บ่าวสมควรตาย บ่าวละเลยหน้าที่จนทำให้คุณหนูน้อยหายไป"

"บ่าวรักคุณหนูมากนักเจ้าค่ะ หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู บ่าวขอตายชดใช้"

จางจิ่วเม่ยหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก นางรู้ว่าการตื่นตระหนกไม่ช่วยอะไรในเวลานี้

"เอาเถอะ…พวกเจ้าลุกขึ้นก่อน"

เสียงของนางเย็นสงบ แต่ในใจของนางตอนนี้ราวกับมีพายุพัดกระหน่ำ

เหล่าสาวใช้ที่คุกเข่าร้องไห้ต่างพากันพยุงร่างขึ้นมาอย่างยากลำบาก นางมองพวกเขาเพียงแวบเดียว ก่อนออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"เรียกหัวหน้าผู้คุ้มกันของจวนมาเดี๋ยวนี้"

"เจ้าค่ะ"

เพียงไม่นานกลุ่มผู้คุ้มกันประจำจวนตระกูลอู๋ ต่างมารวมตัวกันตรงหน้าจางจิ่วเม่ย ใบหน้าของพวกเขาล้วนแสดงถึงความเคร่งเครียด พวกเขารู้ดีว่าหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับคุณหนูน้อยของจวน ย่อมหมายถึงพายุร้ายที่จะก่อตัวขึ้น

"พวกเจ้าแยกย้ายกันไปค้นหาผิงผิงให้ทั่วจวน โดยต้องตรวจสอบทุกซอกทุกมุม แม้แต่รอยเท้าก็ห้ามมองข้าม หากยังไม่พบ ก็ให้ตรวจดูว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่"

เสียงของนางทรงอำนาจ ไร้ความลังเล

"หากข้าตามหาผิงผิงไม่พบ…" นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะกล่าวช้า ๆ "พวกเจ้าเตรียมตัวออกค้นหาให้ทั่วทั้งเมืองหลัวซาน!"

"รับทราบขอรับคุณหนู"

เสียงของเหล่าผู้คุ้มกันตอบรับพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายกันออกไปค้นหา

จางจิ่วเม่ยเองก็ก้าวเดินออกจากลานอย่างร้อนใจ นางรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

ผิงผิง…เด็กน้อยที่นางรักสุดหัวใจจะหายไปได้อย่างไร

ร่างของนางสั่นเล็กน้อย มือเรียวกำมือเข้าหากันแน่นเพื่อรวบรวมสติประคองตนเองให้เข้มแข็ง นางกวาดตามองรอบจวน ทุกซอกทุกมุม ราวกับหวังว่าผิงผิงจะโผล่ออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง

"ผิงผิง…เจ้าอย่าเป็นอะไรไปเลย…"

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก ในใจของนางตื่นตระหนกยิ่งกว่าสิ่งใด

ขณะที่หญิงสาววิ่งไปทั่วบริเวณตามหาลูกสาว นางอดไม่ได้ที่จะคิดย้อนถึงอดีต…

ความทรงจำเมื่อเกือบหกปีก่อน ผุดขึ้นมาในหัวของนางราวกับสายน้ำไหลเชี่ยว

นางจำได้ดี…

ช่วงเวลาที่ต้องอดทนต่อความเจ็บปวด ต้องอยู่ตัวคนเดียวในต่างแดน ท่ามกลางผู้คนในดินแดนที่มิใช่บ้านเกิดของตนเอง ไร้คนคอยปลอบประโลม ไร้ไหล่ให้พิงพัก

ทุกวัน ทุกคืน…

ร่างกายของนางค่อย ๆ เปลี่ยนไป ท้องของนางใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับต้องแสร้งทำเป็น ‘ป่วยหนัก’ นอนอุดอู้ซ่อนตนเองอยู่ในห้องนอนคับแคบ

‘องค์หญิงจิ่วเม่ยทรงล้มป่วยหนัก มิอาจลุกจากเตียงได้’

นี่คือคำโกหกที่ถูกเผยแพร่ไปทั่วแคว้นเยี่ย

เพื่อปกปิดความลับของนาง

เพื่อปกป้องชีวิตหนึ่งซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขตัวน้อยที่กำลังจะถือกำเนิดจากความรักของนางและบุรุษผู้นั้น

นางจึงต้องทนอยู่ในห้องแคบ ๆ มิอาจออกไปพบแสงแดด

อาหารที่นางได้รับมีเพียงของบำรุงเล็กน้อยจากบ่าวที่ภักดีและสหายเพียงหนึ่งเดียวที่นางมีในเวลานั้น

ฤดูหนาวปีนั้นโหดร้ายยิ่ง

อากาศหนาวเหน็บ จางจิ่วเม่ยจึงห่มผ้าหลายชั้น แต่ความอ้างว้างกลับแทรกผ่านเข้ามาในหัวใจของนางลึกยิ่งกว่าความเย็นของหิมะ

นางรู้ดีว่า ลูกของนางต้องปลอดภัย ต้องมีชีวิตรอด ไม่ว่าตนเองจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด

‘หึ… องค์หญิงทรงล้มป่วยหนักงั้นรึ?’

‘เช่นนั้นเราก็เพียงแค่รอเวลา…หากพระองค์สิ้นพระชนม์ ก็จะถือเป็นจุดสิ้นสุดสัญญา’

ถ้อยคำที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลและเจตนาร้ายกระซิบผ่านประตู

คนพวกนั้นอยากให้นางตาย!

แต่ถึงกระนั้น…

ในท้องของนาง…มีเจ้าก้อนเนื้อน้อยที่เป็นตัวแทนแห่งความรักของเขาผู้นั้น

‘ข้าจะกลับมารับเจ้าไปอยู่ด้วยหลังจากจัดการธุระเสร็จสิ้น’

บุรุษผู้นั้นจากไป…ทิ้งเพียงคำพูดหนึ่งประโยคแก่นาง ก่อนที่เขาจากไป

แววตาของเขา ยามที่เอ่ยคำว่ารัก ยามที่ให้คำมั่นสัญญา…

ยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของนางมาจนถึงวันนี้

ผิงผิงคือสัญลักษณ์แห่งคำสัญญานั้น

นางเติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้นเพื่อลูกน้อยของนาง เพื่อลูกคนเดียวของนาง!

ยามที่นางเอื้อมมือไป… ปลายนิ้วของนางคว้าได้เพียงอากาศอันว่างเปล่า

เขาหายไปแล้ว…

เดือนแล้วเดือนเล่า…

นางอดทน…

นางรอคอย…

แต่ไม่มีผู้ใดกลับมา

ยามที่ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งกัดกินหัวใจของนาง…

เด็กน้อยในครรภ์กลับขยับตัวเรียกสติจางจิ่วเม่ยอยู่เสมอ…

"ใช่สิ…ข้ามีลูกน้อยของข้า"

ดวงตาที่เคยแข็งกระด้างของจางจิ่วเม่ยสั่นไหว ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากภายในท้อง

ไม่ว่าบุรุษผู้นั้นจะกลับมาหรือไม่ ไม่ว่าคำสัญญาจะเป็นจริงหรือเปล่า…

แต่ผิงผิงก็คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวหัวใจของนางตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งถึงเวลานี้

"ผิงผิง...เจ้าต้องปลอดภัย"

เสียงของจางจิ่วเม่ยแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดมหาศาล จางจิ่วเมิ่งเลิกระลึกถึงอดีตเปลี่ยนเป็นเร่งฝีเท้าตามหาต่อไปโดยไม่หยุดพัก ไม่สนว่าตนเองกำลังหมดแรง

เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนาง… คือผิงผิง!

และในเวลานั้นเอง...

เสียงของหนึ่งในผู้คุ้มกันก็ดังขึ้นจากอีกด้านของจวน

"คุณหนูขอรับ พบร่องรอยผิดปกติแล้ว"