7จับเป็นตัวประกัน

บทที่เจ็ด

จับเป็นตัวประกัน

แสงสุดท้ายของตะวันกำลังจางหายไป ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง เงาของป่าเขาค่อย ๆ กลืนกินแสงสว่าง สร้างบรรยากาศอันน่าหวาดระแวงยิ่งขึ้น

แผนการขององค์ชายใหญ่หวางเสี่ยเฟิงดำเนินไปตามที่พระองค์วางไว้

เด็กชายตัวเล็กที่เป็นเหยื่อล่อเดินแบกตะกร้าไม้ใส่สมุนไพรและปลาตัวเล็ก ๆ เดินตามทางที่ลัดเลาะลงมาจากเชิงเขา ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ท่าทางไม่ระแวงสิ่งใดเลย

แต่ที่จริงแล้ว…ทุกฝีก้าวของเขา ล้วนตกอยู่ในสายตาของคนที่ซุ่มดูอยู่อย่างเหล่าทหารปฏิบัติการ

ก่อนหน้านี้ชาวบ้านในตลาด ร้านอาหาร และโรงเตี๊ยม ล้วนถูกกำชับให้พูดถึงเด็กชายคนนี้เสียงดังให้ได้ยินกันทั่ว

"วันนี้เจ้าลูกชายข้าขึ้นเขาไปคนเดียว กลับมาอีกทีก็ใกล้ค่ำแล้ว"

"เด็กนั่นเก่งนัก หาเห็ดป่ากับสมุนไพรได้เก่งกว่าใครเลยล่ะ!"

คำพูดเหล่านี้ถูกส่งต่อไปตามร้านค้าต่าง ๆ อย่างจงใจ พวกคนร้ายที่แฝงตัวอยู่คงได้ยินหากมีความโลภมากพอย่อมตกหลุมพรางเป็นแน่

ความจริงแล้วองค์ชายใหญ่ไม่ได้คิดว่าแผนการจะเห็นผลเร็วขนาดนี้ ทว่า…คงเป็นคนร้ายกลับโลภมากเกินไป พวกมันมิอาจต้านทานโอกาสเช่นนี้ได้

เพราะไม่นานพวกมันก็เผยตัวออกมา

ฟึบ!

ชายฉกรรจ์สามคนโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ พวกมันสวมเสื้อผ้าสีทึบ ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมดำ หนึ่งในนั้นตรงเข้าหาเด็กชาย มือหยาบกระชากตัวเด็กขึ้นอย่างไม่ปรานี

"อื้อ! ปล่อยข้านะ!" เด็กชายดิ้นรน แต่แรงของเด็กตัวเล็กไม่มีทางสู้พวกมันได้

ซวบ!

กระสอบหยาบถูกคลุมทับลงบนตัวเด็ก

พวกมันมิได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย อุ้มกระสอบขึ้นพาดบ่า ก่อนรีบพาเด็กน้อยหนีหายไปทางป่า

ขณะที่ทุกอย่างเกิดขึ้นนั้น ทหารซึ่งซุ่มอยู่รอบๆ มิได้เคลื่อนไหวทันที

พวกเขารอ…รอให้พวกมันพาเด็กไปยังรังของพวกมัน

เพราะเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เพียงแค่จับโจรสามคนนี้ แต่เป็นการทำลายขบวนการค้ามนุษย์ให้สิ้นซากสักที

จางจิ่วเม่ยมองทุกอย่างอยู่บริเวณห่างไกลจากบริเวณเกิดเหตุ เนื่องจากพื้นที่ปลอดภัยที่อนุญาติให้อยู่คือทางด้านกลุ่มทหารกำลังเสริมนั่นเอง

หัวใจของนางร้อนรนเหมือนไฟเผา

นางกำมือแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ ความรู้สึกอัดแน่นในอก นางอยากจะกระโจนออกไปเพื่อช่วยเด็กน้อยคนนั้นแม้เห็นเพียงไกล ๆ เช่นนี้

แต่ก็ได้แต่คิดเพราะนี่คือแผนการจับโจรของพวกเขา หญิงสาวรู้ดี ตอนนี้นอกจากเฝ้ามองอยู่ที่ห่างไกลแล้วก็ได้เพียงแค่คิดกังวล จิตใจว้าวุ่นเท่านั้น

ผิงผิงจะอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่?

หากลูกสาวอยู่ที่นั่น ลูกน้อยจะเป็นอันตรายหรือไม่นะ

เวลาผ่านไปไม่นาน พวกโจรพาเด็กไปยังถ้ำรกร้างที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง

นี่คงเป็นรังกลบดานของพวกมัน...ที่ซึ่งมีเด็กคนอื่นอาจถูกกักขังอยู่ภายใน

มือหนาของหัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการยกขึ้นและนี่ก็คือสัญญาณของการเริ่มปฏิบัติการ

องค์ชายใหญ่ที่ซุ่มอยู่กับทหารของตนเอง แค่นยิ้มบาง ๆ ก่อนสะบัดพัดในมือ

“ได้เวลาแล้ว จัดการให้หมด…อย่าปล่อยให้ผู้ใดหนีรอดไปแม้แต่คนเดียว”

ซวบ! ซวบ!

เสียงฝีเท้าของทหารเรือนร้อยเคลื่อนตัว พวกเขากระจายกำลังกันล้อมถ้ำไว้ทุกด้าน

แสงคบเพลิงวูบไหวสะท้อนกับใบดาบและหอก ทุกอย่างเคลื่อนที่อย่างเป็นระบบ

ขณะที่ทหารเริ่มบุกเข้าไปในถ้ำ เสียงโห่ร้องของพวกโจรดังขึ้น!

"พวกเราถูกล้อม!"

"เป็นพวกทหาร"

เสียงการต่อสู้ปะทุขึ้นภายในถ้ำ เสียงกรีดร้อง เสียงอาวุธปะทะกันดังสะท้อนไปทั่วป่า

จางจิ่วเม่ยยืนตัวแข็งอยู่ด้านนอก หัวใจเต้นระรัว นางมิอาจห้ามความวิตกกังวลของตนเองได้

เสียงดาบกระทบกันดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเป็นดั่งการลงทัณฑ์ต่อความอดทนของนาง

"ผิงผิงอยู่ข้างในหรือไม่...ผิงผิงลูกแม่อย่าเป็นอะไรไปเลย"

ทุกความคิดโหมกระหน่ำในใจของนาง

แล้วจู่ ๆ มีทหารนายหนึ่งรีบวิ่งออกมาจากปากถ้ำ!

เขาวิ่งตรงไปยังหัวหน้าของตนเองซึ่งคือองค์ชายหวางเสี่ยเฟิง ท่าทางของทหารหนุ่มตื่นตระหนก จางจิ่วเม่ยมองจากที่ไกล ๆ จับจ้องไปที่เงาร่างทหารคนนั้น มือของนางเย็นเฉียบ

ดูเหมือนเขากำลังรายงานบางเรื่อง...

พวกนางอยู่ไกลมากจึงไม่สามารถเห็นสีหน้าและได้ยินทำพูดของพวกเขาได้เลย

ทางด้านองค์ชายใหญ่หวางเสี่ยเฟิงยืนตระหง่านอยู่หน้าโพรงถ้ำ แววพระเนตรเฉียบคมจับจ้องไปยังทหารใต้บังคับบัญชาที่รีบร้อนวิ่งออกมารายงาน ท่ามกลางแสงคบเพลิงที่วูบไหวสะท้อนเงาสีแดงสลัว ทหารนายหนึ่งคุกเข่าลง ลมหายใจของเขาหอบหนัก สีหน้าตื่นตระหนกเต็มที่

"องค์ชายพะย่ะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

องค์ชายใหญ่ยังคงยืนนิ่ง สีพระพักตร์ของพระองค์มิได้แสดงอารมณ์ตกใจหรือหวาดหวั่น แต่กลับฉายแววเย็นชา ราวกับคาดเดาไว้แล้วว่ามันการจะจบคดีนี้อาจไม่ง่ายถึงเพียงนั้น

ทหารที่คุกเข่าอยู่ยังคงรายงานต่อ

"ตอนนี้หัวหน้าคนร้ายจับเด็กที่พวกมันลักพาตัวมาเป็นตัวประกันพะยะค่ะ มันขู่ว่าหากพวกเรายังไม่ถอยและไม่ปล่อยพวกมันไป มันจะฆ่าเด็กผู้นั้นในทันที"

ดวงตาคมกริบขององค์ชายใหญ่ หรี่ลงเพียงเล็กน้อย

เสียงโหวกเหวกจากภายในถ้ำยังคงดังออกมา เสียงร้องไห้ของเด็ก เสียงตะคอกของพวกโจร และเสียงกรีดร้องอันตื่นตระหนกของเด็กน้อยที่ไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง

"เช่นนั้นหรือ"

องค์ชายใหญ่ตรัสออกมาเพียงเบา ๆ แต่กลับทำให้ทุกคนรอบข้างเงียบกริบ

ทหารที่คุกเข่าต่อหน้าพระองค์ยังคงรอรับคำสั่ง

แต่แทนที่จะออกคำสั่ง…

หวางเสี่ยเฟิงกลับก้าวเท้าตรงเข้าไปในถ้ำ

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าทหาร พระองค์มิได้ลังเลแม้แต่น้อย ฝีเท้าของพระองค์แน่วแน่และรวดเร็วราวกับกำลังเข้าไปสู่สนามล่า มิใช่สนามรบ

บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ทุกคนต่างเฝ้ามองร่างสูงที่หายเข้าไปในความมืด

ห่างออกไป…

จางจิ่วเม่ยยืนมองจากระยะไกล มือของนางเย็นเฉียบ

นางมองเห็นเพียงเงาการเคลื่อนไหวของกลุ่มทหารจากเมืองหลวง ดูเหมือนว่า…สีหน้าของพวกเขาตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

บางสิ่งต้องผิดแผนแน่!

หัวใจของนางเต้นแรง นางพยายามเพ่งสายตาไปยังปากถ้ำ แต่มองไม่เห็นว่าภายในนั้นเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง

ลางสังหรณ์ในอกของนางรุนแรงยิ่งขึ้น…

"ผิงผิงของข้า…"

นางจะรออยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร?

แม้ว่าจะรู้ว่าการบุกเข้าไปในถ้ำตอนนี้เป็นเรื่องอันตราย แต่ความเป็นแม่ของนางไม่อาจให้รออยู่เฉยได้อีกต่อไป!

จางจิ่วเม่ยวิ่งพุ่งออกจากที่ซ่อนทันที!

"คุณหนู กลับมาก่อน!" เสียงตะโกนของสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังดังขึ้น แต่ไม่มีสิ่งใดจะรั้งฝีเท้าของนางได้อีกแล้ว

"จางจิ่วเม่ย!"

เสียงของเจ้าเมืองเฒ่าดังก้องอยู่ด้านหลัง แม้แต่ท่านลุงเจ้าเมืองก็หยุดยั้งนางไม่ทัน ร่างบางวิ่งฝ่าผ่านกลุ่มทหารของตระกูลอู๋ตรงไปยังปากถ้ำ ฝีเท้าของนางเบาและรวดเร็วยิ่งนัก ว่องไวขนาดที่สามารถวิ่งปราดแซงทหารฝีมือดีบางคนจนนำหน้าได้

หญิงสาวในเวลานี้ไม่สนว่าการกระทำนี้จะหุนหันพลันแล่นเพียงใดเสียแล้ว

หากผิงผิงอยู่ข้างใน…นางต้องช่วยลูกสาวตัวน้อยออกมาให้ได้

เจ้าเมืองเฒ่าทำได้เพียงตวัดมือตะโกนสั่งทหารของตนเอง

"ตามนางไป!"

แต่ช้าไปแล้ว…

เงาร่างของจางจิ่วเม่ย หายเข้าไปในความมืดของถ้ำเสียแล้ว…