5องค์ชายใหญ่

บทที่ห้า

องค์ชายใหญ่

สายลมพัดผ่าน กลีบดอกเหมยปลิวกระจายไปตามแรงลมอย่างไรจางจิ่วเม่ยไม่สนใจเท้าบางเร่งฝีเท้าก้าวยาวไปข้างหน้า นางมิอาจเสียเวลาได้แม้เพียงชั่วลมหายใจ ผิงผิง…เจ้าตัวน้อยหายไป หญิงสาวรู้ดีว่าหากไม่รีบตามหา นางอาจต้องสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปเลยก็ได้

เมื่อเร่งตามหามาถึงกำแพงด้านหลังจวนสถานที่อันพบบางสิ่งปกติ ดวงตาคมจับจ้องเข้ากับบางสิ่งที่ตกอยู่บนพื้นหญ้า ด้ายไหมสีแดงปักเป็นลวดลายละเอียดอ่อน ถุงหอมใบเล็กที่ทำจากผ้าไหมเนื้อดี สีครามอ่อน…ถุงหอมของผิงผิง

หัวใจของจางจิ่วเม่ยกระตุกวูบ

จางจิ่วเม่ยจำได้ดี…นางเป็นผู้เย็บถุงหอมนี้ด้วยมือตนเอง ด้ายทุกเส้น ทุกปมล้วนร้อยเรียงจากความรักของมารดา นางให้ลูกสาวพกติดตัวเสมอ…แต่ตอนนี้มันกลับตกอยู่ที่นี่?

หญิงสาวคุกเข่าลงหยิบมันขึ้นมาแนบกับมือ ปลายนิ้วที่มักสุขุมและเยือกเย็นสั่นไหวเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากแน่น มองดูรอบ ๆ หากผิงผิงเพียงเล่นซุกซน แล้วเหตุใดถุงหอมนี้จึงตกอยู่

สายตาของนางไล่มองไปตามแนวพุ่มไม้…และแล้ว สิ่งที่ดึงความสนใจของนางได้ ก็คือช่องขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในเงาของพุ่มไม้ใหญ่

ช่องหมาลอด

จางจิ่วเม่ยขยับเข้าไปใกล้ นางใช้มือแหวกพุ่มไม้ออก และพบว่ามันกว้างพอให้ร่างของเด็กน้อยรอดผ่านเข้าออกไปได้

รอยดินที่ถูกรบกวนใหม่ ๆ มีร่องรอยของการเคลื่อนที่ของอะไรบางอย่าง

รอยเท้าเล็ก ๆ ของผิงผิง…

หัวใจของมารดากระตุกวูบ

"ผิงผิง…" นางพึมพำ ความร้อนรนท่วมท้นขึ้นมาในอก

นางเลี้ยงลูกมาด้วยตนเอง นางรู้ดีถึงนิสัยของเด็กน้อยคนนั้น

ผิงผิงดื้อรั้นแถมยังเป็นเด็กที่รักการเอาชนะ หากเล่นซ่อนหา เด็กน้อยย่อมต้องการหาที่ซ่อนที่ไม่มีผู้ใดหาเจอ ช่องลับนี้อาจเป็นทางที่ผิงผิงใช้หนีออกไปจากจวนเพื่อซ่อนตัว

แต่หากเป็นเช่นนั้น…

เหตุใดถุงหอมจึงตกอยู่ที่นี่

จางจิ่วเม่ยกำถุงหอมแน่น นางเริ่มคิดถึงทางเป็นไปได้สามทาง...

หนึ่ง ผิงผิงอาจรอดผ่านช่องนี้ออกไปเล่นซุกซนข้างนอกไม่ไกลนี้

สอง นางอาจตามสิ่งใดบางอย่างไป อาจเป็นลูกแมวที่หลงเข้ามาในจวน หรืออาจเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเด็กสี่หนาวได้ง่าย ๆ

สาม…ผิงผิงถูกลักพาตัวไป

ทางเลือกสุดท้ายทำให้จางจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า

ไม่… นางไม่อยากคิดถึงมัน

เมืองหลัวซานเป็นเมืองที่สงบเงียบมาตลอด

ที่นี่มิใช่เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยคดีอาชญากรรม ที่นี่เป็นเมืองแห่งผ้าไหม ชาวบ้านล้วนใช้ชีวิตเรียบง่าย อัธยาศัยดี มีน้ำใจต่อกัน

การปล้นสะดมแทบไม่เกิดขึ้น ทุกผู้คนล้วนมีงานทำ ผู้ที่ไม่มีงานก็สามารถรับจ้างเพื่อแลกเงิน คนยากจนได้รับการช่วยเหลือจากชาวบ้านด้วยกัน

เมืองนี้ย่อมปลอดภัย…

แต่ผิงผิงกลับหายไป…

ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น นางไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อได้

"หัวหน้าผู้คุ้มกัน!" เสียงของจางจิ่วเม่ยดังกังวาน สายตาของนางแน่วแน่ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "สั่งให้คนของเรากระจายกำลังออกไปตามหาคุณหนูน้อยในตลาดทุกแห่งในเมืองหลัวซาน ตรวจสอบร้านค้าทุกร้านที่ผิงผิงเคยไป และถามหานางจากทุกผู้คนที่อาจพบเห็น หากพบร่องรอยผิดปกติ ให้รีบกลับมารายงานข้าทันที!"

"รับทราบขอรับคุณหนู" เหล่าผู้คุ้มกันกล่าวพร้อมกัน ก่อนจะรีบแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตน

ส่วนตัวนาง…

จางจิ่วเม่ยจะไปแจ้งจวนทางการ

นางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ลูกสาวของนางคืนมา!

จางจิ่วเม่ยกำถุงหอมของผิงผิงแน่น สายตาเย็นเยียบราวกับใบมีด

หากมีผู้ใดบังอาจแตะต้องลูกสาวของนาง

นางจะทำให้มันรู้ว่า… มารดาที่คลุ้มคลั่ง สามารถเป็นอสูรร้ายที่โหดเหี้ยมเพียงใด

ภายในจวนทางการเมืองหลัวซานที่ยามนี้นั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ข้าราชการและทหารคุ้มกันต่างวิ่งเข้าออกห้องโถงด้วยสีหน้าตึงเครียด เสียงสนทนาเร่งร้อนดังสะท้อนทั่วโถงทางเดิน ความวุ่นวายนี้มิใช่เพียงเพราะภาระงานทั่วไป แต่เป็นเพราะการมาถึงของแขกผู้ยิ่งใหญ่จากเมืองหลวง

ขบวนที่เดินทางมาอย่างยิ่งใหญ่หาได้เป็นแค่เพียงขุนนางใดไม่แต่เป็นสมาชิกราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์

แม้ว่าภารกิจของพวกเขามิใช่เรื่องยิ่งใหญ่ใดทว่าก็นับเป็นพระบัญชาจากองค์ฮ่องเต้โดยตรง โดยมอบหมายให้ตามจับขบวนการค้ามนุษย์ผิดกฎหมาย โดยเฉพาะ ขบวนการที่ลักพาตัวเด็กจากบ้านคนไปขายให้กับพ่อค้าทาส

ราชสำนักได้กวาดล้างพวกมันที่เมืองหลวงจนเกือบสำเร็จแล้ว…แต่เครือข่ายส่วนหนึ่ง กลับหลบหนีออกจากเมืองหลวงและพาเด็กบางส่วนหนีมายังเมืองห่างไกลเช่นเมืองหลัวซาน

ข้าหลวงท้องถิ่นต่างตื่นตัวด้วยความกังวล เมืองเล็กที่เงียบสงบเช่นนี้กลับถูกพวกมันใช้เป็นที่ซ่อนตัว นับเป็นเรื่องที่มิอาจให้อภัย

ที่สำคัญไปกว่านั้น…

ผู้นำขบวนทำภารกิจของราชสำนักครั้งนี้ มิใช่ใครอื่น

หากแต่เป็นองค์ชายใหญ่ หวางเสี่ยเฟิง

เวลานี้องค์ชายใหญ่ประทับอยู่บนเก้าอี้สูงสุดในห้องประชุม สายพระเนตรของพระองค์ทอดมองคนในห้องด้วยแววตาเฉื่อยชา รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนริมพระโอษฐ์

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล…และความร้ายกาจ

หากเป็นคนในเมืองหลวง ย่อมรู้จักพระองค์ดี

ทั้ง...

"องค์ชายใหญ่ผู้เอาแต่ใจ"

"องค์ชายที่วันวันใช้ชีวิตหมดไปกับสุราและนารี"

"บุรุษที่วันเวลาส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในหอคณิกาและโรงสุรา"

แม้พระองค์จะเป็นพระโอรสองค์โตแห่งแคว้นหาน แต่ก็มิได้รับเลือกเป็นรัชทายาท

เพราะเหตุใดน่ะหรือ...

หากเป็นคนทั่วไปก็คงตอบว่า

"เพราะพระองค์เกเร…มิเอาถ่าน"

ในวัยเยาว์หวางเสี่ยเฟิงเป็นเด็กฉลาดหลักแหลม เป็นผู้ศึกษาตำราอย่างขยันขันแข็ง ทั้งศาสตร์แห่งการปกครอง การทหารและกลยุทธ์ พระองค์ล้วนเชี่ยวชาญ

แม้แต่ศิลปะการต่อสู้ ยังได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้ที่เก่งกาจที่สุดแห่งราชวงศ์

แต่เมื่อเติบใหญ่…พระองค์กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เลิกสนใจตำรา ทอดทิ้งการฝึกฝน หันหลังให้กับการเมืองการปกครอง ใช้ชีวิตเสเพลไปกับสุรานารีจนเป็นที่เลื่องลือ

สุดท้าย…

องค์ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดา จึงตัดสินพระทัยมอบตำแหน่งรัชทายาทให้กับองค์ชายรองผู้เป็นน้องชายต่างมารดา

หลังจากนั้นองค์ชายใหญ่จึงใช้ชีวิตเสเพลยิ่งขึ้นต่อไป

คนในเมืองหลวงล้วนมองพระองค์เป็นเพียงองค์ชายที่หมดสิ้นอนาคต

แต่สิ่งที่ผู้คนมิรู้ คือ…องค์ชายใหญ่ หวางเสี่ยเฟิงมิใช่คนโง่

และแน่นอนว่า…พระองค์มิใช่คนที่ไร้ความสามารถอย่างที่ทุกคนคิด

แม้ภายนอกจะดูสำมะเลเทเมา แต่เมื่อใดที่พระองค์เลือกจะรับภารกิจ ย่อมต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง

ในภารกิจครานี้บางคนลือกันว่า...

"องค์ชายใหญ่ยินยอมรับภารกิจจากราชสำนัก ก็เพียงเพราะอยากออกจากเมืองหลวงเพื่อไปเที่ยวเล่นเท่านั้น หาใช่เพราะภักดีต่อราชสำนักหรือสนใจบ้านเมืองไม่"

และครานี้…

พระองค์เดินทางมายังเมืองหลัวซาน เพื่อติดตามขบวนการค้ามนุษย์ที่หลบหนีมาที่นี่ อาจทำให้เมืองเล็กที่ดูเงียบสงบแห่งนี้อาจมิสามารถสงบอีกต่อไปแล้ว

เวลานี้ในห้องประชุม หวางเสี่ยเฟิงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ พระองค์มองผู้ว่าการเมืองหลัวซานที่นั่งอยู่เบื้องหน้าไม่ไกลเท่าไหร่นัก

บุรุษหนุ่มทอดสายพระเนตรเย็นชา นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างไม่เร่งรีบ ในขณะที่ทหารคนสนิทของพระองค์เป็นผู้อธิบายแผนการล่อลวงให้พวกคนร้ายเผยตัว

"...อย่างที่ได้กล่าวไป พวกเราจะใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อ"