ตอนที่ 4

คำว่าแฟนทำเอาบรรยากาศรอบตัวแพรไหมเงียบสงัดชั่วขณะ สายตาหลายคู่ในแผนกต่างเหลือบมองมาทางโต๊ะเธอโดยไม่ได้นัดหมาย

แพรไหมรู้ตัวดีว่าทุกคนกำลังรอดูปฏิกิริยาของเธอ ว่าจะแสดงความหึงหวง หรือจะวางตัวอย่างไรให้เหมาะสม

เธอจึงเลือกที่จะยิ้ม... ยิ้มทั้งที่ปลายนิ้วมือสองข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำลังบีบเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อเจ็บร้าวไปหมด

“ไม่งอนหรอกค่ะพี่เกด เรื่องงานทั้งนั้นเลยนี่คะ แพรแยกแยะได้ค่ะ” แพรไหมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามบังคับให้ฟังดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ธันวาหันมามองหน้าเธอเพียงแค่เสี้ยววินาที แววตาเขาไม่ได้ฉายชัดถึงความรู้สึกผิด ไม่ได้อ่อนแสงลงเพื่อกล่าวคำขอโทษ และไม่ได้มีความพยายามจะอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมให้เธอสบายใจ

มีเพียงความนิ่งเฉยและแววตาที่บอกเป็นนัยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญที่เธอไม่สมควรเก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อย

“แพรเขาเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้วครับ” เขากล่าวสรุปสั้น ๆ ให้ ทุกคนฟัง ก่อนจะหันกลับไปคุยเรื่องงานกับมิลินต่ออย่างหน้าตาเฉย

แพรไหมก้มหน้าลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองทันที

ประโยคง่าย ๆ ของเขาเมื่อครู่ช่างบาดลึกและกรีดแทงใจเธอมากกว่าที่ควรจะเป็น เพราะเขาไม่ได้หันมาถามด้วยซ้ำว่าเธอเข้าใจจริง ๆ ใช่ไหม เขาแค่ยัดเยียดบทบาทแสนดีและตัดสินใจแทนไปแล้วว่า เธอต้องเข้าใจ

ภาพของธันวากับมิลินวนเวียนฉายซ้ำอยู่ในสายตาแพรไหมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เธอเห็นเขาช่วยมิลินตรวจทานเอกสารอย่างใจเย็น เห็นเขาอธิบายระบบงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเด็กใหม่ไม่เข้าใจ พาหญิงสาวออกไปพบลูกค้าเพื่อสอนงานนอกสถานที่ และกลับเข้ามาในออฟฟิศพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

ทุกครั้งที่มิลินทำงานพลาด ธันวาจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเสมอว่า

“ไม่เป็นไรครับ ค่อย ๆ แก้ไปนะ ผิดเป็นครู”

แต่ในระยะหลังมานี้ เวลาแพรไหมเอ่ยถามเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ เขามักจะถอนหายใจทิ้งก่อนตอบเสมอ ราวกับว่าการมีอยู่ของเธอคือภาระอันหนักอึ้ง ราวกับว่าแค่เสียงเธอก็ทำให้เขาเหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นทวีคูณ

เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายแก่

ความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่เช้าผลักดันให้แพรไหมนั่งเก้าอี้ไม่ติด เธอผุดลุกจากโต๊ะทำงานเดินตรงไปยังห้องแพนทรีส่วนกลาง ตั้งใจจะชงชาสมุนไพรร้อน ๆ ดื่มเพื่อคลายความตึงเครียด

และเมื่อผลักประตูเข้าไป เธอก็พบธันวากำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์เพียงลำพัง

แพรไหมหยุดชะงักตรงหน้าประตู ใจหนึ่งร้องบอกให้หันหลังกลับเดินหนีไปเสีย แต่อีกใจก็ประท้วงว่าเธอเหนื่อยเกินกว่าจะเก็บซ่อนคำถามมากมายไว้คนเดียวอีกต่อไป เธอสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าแล้วก้าวเข้าไปหาเขาช้า ๆ

“ธัน”

ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังคนกาแฟในแก้ว เขาหมุนตัวกลับมามองหน้าเธอ “มีอะไรหรือเปล่าแพร”

“ช่วงนี้ธันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ธันวาขมวดคิ้วทันที

“หมายถึงอะไร”

“แพรหมายถึงเรื่องของเราค่ะ”

เธอปรับเสียงให้เบาลงเพื่อไม่ให้คนข้างนอกได้ยิน

“แพรรู้สึกว่าเราห่างกันมากขึ้นทุกวัน แชตธันก็ไม่ค่อยตอบ นัดกินข้าวก็เลื่อนตลอด เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ธันก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะคุยอะไรกับแพรเลย”

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความรำคาญนั้นทำให้แพรไหมเจ็บแปลบจนต้องกำมือแน่น

“แพร ธันแค่เหนื่อย งานช่วงนี้มันหนักมาก แพรก็นั่งอยู่ในแผนก ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ามันวุ่นวายแค่ไหน”

“แพรเห็นค่ะ แพรไม่ได้ไม่เข้าใจเรื่องงานของธันเลยนะ ธันต้อง เลิกงานดึก แพรไม่เคยทักไปว่า ธันเลื่อนนัด แพรก็ไม่เคยโวยวาย แพรแค่อยากรู้ว่าธันยังอยากมีแพรอยู่ในชีวิตอยู่ไหม”

ธันวานิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ แต่แทนที่แววตาเขาจะทอประกายอ่อนลงด้วยความรู้สึกผิด เขากลับยกมือลูบใบหน้าตัวเองแรง ๆ คล้ายคนหมดความอดทน

“ทำไมแพรต้องพูดให้มันเป็นประเด็นขนาดนั้นด้วย”

หัวใจของแพรไหมเหมือนถูกบีบรัดอย่างรุนแรง

“แพรไม่ได้อยากดรามานะธัน”

“แต่สิ่งที่แพรกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคือการคิดมากและหาเรื่องปวดหัวไง”

ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นและติดจะหงุดหงิด

“แพร เราโต ๆ กันแล้วนะ เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว ก่อนที่เราจะมาคบหากัน เราไม่ใช่เด็กวัยรุ่น ไม่จำเป็นต้องทำตัวติดกันเหมือนช่วงแรก ๆ ที่เพิ่งจีบกันไหม ความรักของคนเป็นผู้ใหญ่มันต้องมีพื้นที่ส่วนตัวให้กัน ต้องรู้จักเข้าใจกันบ้างสิ”

“การมีพื้นที่ส่วนตัว กับการผลักอีกคนออกไปไกล ๆ มันเหมือนกันเหรอคะธัน”

ประโยคนั้นทำเอาธันวาชะงักงัน แพรไหมเงยหน้ามองสบตา ตรง ๆ หยาดน้ำตาเริ่มคลอหน่วย แต่เธอกัดฟันฮึบไว้ ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ

“แพรไม่ได้ขอให้ธันมารายงานตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ได้ขอให้ทิ้งงานมาหาแพรทุกครั้ง แพรแค่ขอให้ธันยังมีความรู้สึกเหลือให้แพรบ้าง ยังอยากคุยกัน อยากเห็นหน้ากัน หรือแค่อยากทักมาถามว่าวันนี้แพรเหนื่อยไหม... แค่นั้นเอง มันยากมากเลยเหรอคะ”

“แล้วธันล่ะ ธันไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอแพร”

เขาตั้งคำถามสวนกลับทันควัน

“ธันต้องแบกรับความรับผิดชอบงานของคนทั้งทีม ต้องคอยแก้ปัญหาให้ลูกค้า แถมยังต้องมาคอยดูแลน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามา แล้วพอกลับมา ธันยังต้องมาคอยนั่งอธิบายความรู้สึกให้แพรฟังอีกเหรอ”

คำว่าน้องใหม่ที่หลุดออกจากปากเขา ทำเอาแพรไหมนิ่งงันไป เธอจ้องมองใบหน้าผู้ชายที่รักสุดหัวใจ

“มิลินสำคัญกับธันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

ธันวาขมวดคิ้ว แววตาแข็งกร้าวขึ้น

“แพร อย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวเรื่องนี้ได้ไหม”

“แพรไม่ได้ลากใครเข้ามาเกี่ยวค่ะ” เธอฝืนยิ้ม ยิ้มทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายกำลังแหลกสลายและสั่นเทา

“แพรแค่ถาม เพราะแพรเห็น... เห็นว่าธันยังมีแรงยิ้มให้เขา มีแรงคอยสังเกตใส่ใจว่าเขายังไม่ได้กินข้าวเช้า มีแรงใจเย็น ๆ เวลาสอนงานเขา แต่พอหันกลับมาหาแพร ธันมีให้แพรแค่คำว่าเหนื่อยคำเดียว”

“แพร!” ธันวากดเสียงต่ำ

“แพรผิดมากเหรอคะที่แพรจะรู้สึกน้อยใจ”

ชายหนุ่มเงียบกริบ ความเงียบงันของเขากลายเป็นคมมีดกรีดลึกลงบนแผลเดิม มันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดโดยไม่ต้องเปล่งเสียง แพรไหมพยักหน้าช้า ๆ รับรู้และเข้าใจสถานะของตัวเองอย่างถ่องแท้ แม้สองขาจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม

“โอเคค่ะ แพรเข้าใจแล้ว”

“แพร อย่าประชดประชัน”

“แพรไม่ได้ประชดค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เด็ดเดี่ยว

“แพรแค่เพิ่งเริ่มเข้าใจความจริง ว่าไม่สามารถไปเรียกร้องอะไรจากคนที่เขาไม่อยากจะให้ได้อีกแล้ว”

ธันวานิ่งขึงไปครู่ใหญ่ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา

ไม่มีการเอื้อมมือมาคว้าแขนเพื่อรั้งตัวเธอไว้

ไม่มีการกล่าวคำขอโทษเพื่อปลอบประโลมความรู้สึก

และไม่มีแม้แต่ประโยคแก้ตัวว่าเธอแค่คิดมากไปเอง

เมื่อเห็นดังนั้น แพรไหมจึงหมุนตัวและก้าวเดินออกจากห้องแพนทรีไปอย่างเงียบเชียบ