MasukShare
บทที่ 16 เป้าหมาย
Tanggal publikasi:
2025-02-21 10:09:45บทที่ 16 เป้าหมาย
“โห!!”
เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีของเด็กๆ หลายสิบคนที่กำลังมาล้อมวงดูแปลงมันที่ตอนนี้เจริญเติบโตเขียวขจีเต็มหูเต็มตาไปหมด กอมันฝรั่งก็เริ่มแตกกอออกมาส่วนต้นมันเองก็สูงเกือบจะสองฉื่อแล้ว ส่วนกอมันหวานเองตอนนี้เถาของมันเริ่มยาวเฟื้อยเลื้อยไปมาเกินสามฉื่อเข้าไปแล้ว
“เหลือจะเชื่อ เพิ่งจะปลูกไปเมื่อวันก่อนเอง ผ่านไปแค่สองคืนก็เติบโตขนาดนี้แล้ว...”
“ใช่ๆ ”
“ที่สำคัญพวกเจ้าดูที่ผืนดินตรงแปลงที่เถามันเลื้อยผ่านดูสิ มันทั้งชื้นราวกับว่าฝนเพิ่งจะตกใหม่ๆ เลย แต่กลับไม่ได้เปียกชุ่มขาดนั้น นี่มันอะไรกัน”
“พวกเจ้าอย่าเอาแต่พูดจากัน ไปช่วยกันทำงานส่วนที่คุณหนูเคยบอกเอาไว้เสีย เมื่อวานคุณหนูเหนื่อยเพื่อพวกเรามามาก รีบไปทำให้เสร็จก่อนที่คุณหนูจะตื่นเสีย” จางหลัวที่เริ่มไม่ค่อยคุ้นชินกับเด็กจำนวนมากขนาดนี้เริ่มเอ็ดเด็กๆ ที่กำลังรายล้อมรอบแปลงผักอยู่ เนื่องจากในตอนนี้เจ้าหมายักษ์นั่นเริ่มจะแยกเขี้ยวใส่แล้ว เพราะตอนนี้เย่หัวยังลงหลับปุ๋ยอยู่จากความเหนื่อยล้า แต่เด็กๆ ที่มาตั้งสักพักแล้วต่างก็เริ่มส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายจนไปรบกวนการนอนของนาง จนนางเริ่มพลิกตัวไปมาแล้วในตอนนี้
“ก็ได้ๆ”
“ไปเร็วเข้านางมารดุแล้ว!”
“พวกเราหนีเร็ว!!”
แต่สุดท้ายอย่างไรเด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เด็กเล็กๆ บางส่วนก็เที่ยววิ่งเล่นไปมายังส่วนที่ถูกผู้ใหญ่ช่วยกันกวาดช่วยกันถางไปเมื่อหลายวันก่อน
เด็กบางส่วนที่รู้งานอยู่แล้วก็พากันไปจัดแจงเถามันหวานไม่ให้ออกไปจากร่อง เพราะเย่หัวได้บอกเอาไว้ก่อนแล้วว่ามันหวานจะเป็นไม้เลื้อยที่สามารถให้หัวผ่านข้อไปตามเถาของมัน
บางส่วนก็ไปเก็บกวาดเศษไม่เศษใบไม้ที่ถูกลมพัดปลิวมา บางส่วนก็แยกย้ายกันไปช่วยกันตักน้ำขึ้นมารดแปลงมัน โดยที่เด็กๆ ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ลำธารที่เคยแห้งขอดจนเหลือเพียงแค่สายน้ำเล็กๆ ที่ขังอยู่เป็นช่วงๆ ตามบ่อเล็กๆ ที่ถูกขุดไว้ ได้เริ่มที่จะมีสายน้ำเล็กๆ ที่ไหลเชื่อมต่อกันบ้างแล้ว
หลังจากนั้นเพียงไม่นานเท่าไรนัก หลังจากที่เด็กๆ แยกย้ายกันไปเล่นและทำหน้าที่ของตนเอง เย่หัวก็ได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแต่นางก็ยังคงไม่แสดงท่าที่ว่านางตื่นแล้วแต่อย่างได้ เพียงแค่ทำตัวขี้เกียจไปทั้งอย่างนั้น นอนกอดเจ้าสังหมาตันตันตัวโตที่ทั้งนุ่มทั้งอบอุ่น พลางฟังเสียงของเด็กๆ ที่เล่นกันอย่างสนุกสนาน...
‘แบบนี้แหละดีแล้ว...’ ในขนะที่ฟังเสียงของเด็กๆ หลายสิบคนที่กำลังสนุกสนานกัน นางก็อดที่จะขอบคุณตัวเองไม่ได้ ‘อย่างน้อยที่สุดข้าก็ยังสามารถมอบชีวิตและความหวังให้กับหน่ออ่อนเหล่านี้ได้เติบโต ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่การช่วยเหลือที่ปลายเหตุ แต่อย่างน้อยที่สุดคนของที่นี่ไม่มีเลยสักคน ที่แสดงออกถึงความต้องการและความโลภในสิ่งที่ข้ามี การที่ช่วยเหลือคนพวกนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตอันแสนสงบสุขของข้าดำเนินต่อไปได้....
เท่านั้นมันก็พอแล้ว’
นางคิดไปก็อมยิ้มไป แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อนึกถึงคนที่พยายามเข้ามาปล้นนางเมื่อหลายวันก่อน แต่ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งใจ เพราะถึงอย่างไรแล้วนางก็มีผู้คุ้มกันที่น่าไว้วางใจอยู่ด้วยอยู่แล้วนี่ ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย
“น่าจะได้เวลาแล้วมั้ง...” เสียงแหบๆ แห้งๆ ที่ดังออกมาจากเรียวปากบางๆ ของเย่หัวเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่นางปล่อยให้เด็กๆ ได้เล่นไปตามประสา จนกระทั่งเริ่มมีเด็กน้อยบางคนบ่นหิวเบาๆ บ้างแล้ว นางจึงยันตัวลุกขึ้นบิดขี้เกียดเบาๆ “นี่น่าจะเป็นวันแรกที่รวมเด็กๆ ในหมู่บ้านที่อายุสิบห้าปีลงมามารวมกันในครั้งเดียว วันนี้ก็น่าจะยุ่งกันทั้งวันเลยแหละมั้ง”
นางบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางยิ้มน้อยๆ ถึงในตอนนี้นางจะเป็นเพียงแค่เด็กวัยแปดขวบปี แต่นางก็เคยเป็นคุณแม่วัยห้าสิบขี้บ่นขี้จู้จี้มาก่อน การที่ได้มาอยู่กับเด็กๆ จำนวนมากแบบนี้มันก็อาจจะไม่ใช่อะไรที่นางชื่นชอบ
แต่มันคือสิ่งที่นางอยากทำนับแต่นี้ไป...
ถึงนางจะไม่มีความสามารถมากพอที่จะเปลี่ยนปลงโลกได้ แต่อย่างน้อยที่สุดในเมื่อนางพอจะมีความรู้ความสามารถ ทั้งยังมีทรัพยากรอย่างไม่จำกัด “แค่นี้คงจะเพียงพอในการหล่อเลี้ยงความฝันของข้าได้แล้วละนะ”
เย่หัวเริ่มที่จะชินกับคำกล่าวของโลกใบนี้โดยไม่รู้ตัว ถึงจะยังไม่เต็มร้อยแต่ในตอนนี้ก็เกินมามากกว่ากึ่งหนึ่งแล้ว
และที่สำคัญที่สุดความฝันที่ต้องการจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขของนางนั้นช่างอยู่ไกลแสนไกลเกินกว่าที่นางจะคาดคิดนัก!
.................................
Bab terbaru
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 84 แปดเซียนสองเทวะหนึ่งอรหันต์(1)
บทที่ 84 แปดเซียนสองเทวะหนึ่งอรหันต์(1)จากแสงของดวงตะวันที่เริ่มอ่อนแรงลงในยามโพล้เพล้ เปลี่ยนเป็นแสงสว่างที่สาดกระทบลงมาทั่วหุบเขาในเสี้ยวพริบตา ทำให้ชาวบ้านทุกคนตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปโดยเฉพาะความรู้สึกเคารพ นอบน้อม และหวั่นเกรงต่อแสงสว่างเหล่านั้น แม้ว่าพวกเขาทุกคนจะไม่สามารถมองเห็นต้นเหตุของแสงสว่างเหล่านั้นได้ แต่ว่าความรู้สึกของพวกเขาทุกคน แทบจะไม่แตกต่างกันเลยและในเวลาเดียวกัน สายตาของทุกคนก็หันมองไปทางนางเซียนน้อยของพวกเขา ผู้ซึ่งนำพาแสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์สงบร่มเย็นมายังหุบเขาแห่งนี้ ที่ตอนนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ยังมองไปยังฟากฟ้าไม่แตกต่างจากทุกคน...ส่วนที่แตกต่างกันนั้นก็คงจะเป็นภาพ ที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของเยว่หัวนั้น มันเป็นกลุ่มก้อนรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์โปร่งใส แต่มีขนาดและสีสันต์ที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่ตัวเล็กๆ กว่าปลายเข็ม ไปจนกระทั่งตัวโตจนสูงกว่ายอดเขาที่สูงที่สุดด้วยซ้ำ...“ไม่อยากจะเชื่อ ตกลงว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่...”เยว่หัวมองไปยังภาพที่ปรากฏตรงหน้าของนาง ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดไปไกลเกินกว่านั้น
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทนำเล่มสาม ดินแดนแห่งชีวิต...หุบเขาธิดาสวรรค์
บทนำเล่มสาม ดินแดนแห่งชีวิต...หุบเขาธิดาสวรรค์อีกไม่นานหลังจากนี้...ดินแดนแห่งนี้จะเป็นที่กล่าวถึงของผู้คนมากมายดินแดนแห่งนี้ที่เคยเป็นดินแดนแห่งความตายดินแดนแห่งนี้ที่ผู้คนเคยหลีกหนีดินแดนแห่งนี้ที่เคยถูกทอดทิ้งโดยผู้คนมากมายดินแดนแห่งนี้ ที่แทบจะไม่เหลือใครในอีกไม่กี่ปีต่อมา ถ้าหากไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆดินแดนแห่งนี้ ที่ผู้คนภายนอกส่วนใหญ่ต่างมองว่า มันคือดินแดนที่ตายไปแล้วดินแดนแห่งนี้คือหุบเขาที่มีเพียงแค่ความแห้งแล้ง ที่มีเพียงแค่ซากแห่งชีวิต ที่ค่อยๆ แห้งเหือดลงไปในทุกทุกขณะมันคือดินแดนแห่งความสิ้นหวัง ที่ไม่มีใครอยากจะไปเข้าใกล้มัน เพราะไม่ว่าจะเป็นพื้นดินที่แห้งแล้ง ไม่ว่าจะเป็นหุบเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร แล้วยังมีความลับต่างๆมากมาย ที่เคยพรากชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วนในตลอดระยะเวลา 10 ปี จนทำให้ภูเขาแห่งนี้ เป็นที่ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกไปโดยสมบูรณ์ เพราะว่าแม้แต่คนภายในเองก็ยังพยายามที่จะหลีกหนี พวกเขาพยายามที่จะกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดออกมาจากดินแทนแห่งนั้น…แต่อยู่มาวันหนึ่ง...ดินแดนที่เคยไร้ซึ่งชีวิตและความหวัง ก็ได้เกิดปรากฏการณ์สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน จนผู้คนที่พบ
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 82 บทพิเศษ “เราไม่ลงนะรกแล้วผู้ใดจักลงนรก” (2)
บทที่ 82 บทพิเศษ “เราไม่ลงนะรกแล้วผู้ใดจักลงนรก” (2)“…!!”ในทันทีที่ชาได้สติขึ้นมา มองไปยังใบหน้าของพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์นั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างออก ปากอ้าหุบอ้าหุบพะงาบพะงาบราวกับต้องการจะพูดบางสิ่งบางอย่างออกไป แต่เขารู้ดีว่าความหวังของเขามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ต่อให้ใบหน้านั้นจักคุ้นเคยและคล้ายคลึงกับคนที่เขาเฝ้าตามหามาช่วยชีวิตสักแค่ไหน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดที่ใครสักคนหนึ่งจะมีใบหน้าเหมือนอีกคน ขนาดนี้จะเป็นคนคนเดียวกัน...‘บางทีอาจเป็นข้าเองที่จำผิด...’เขาพยายามปลอบใจตัวเอง แล้วดึงสติกลับมาในเหตุการณ์ปัจจุบันอีกครั้ง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และเขาจะช้าไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว…“พระคุณเจ้าขอรับ...”“เรารู้ว่าเจ้ามหาเราทำไม พูดออกมาเถิดเพราะว่าเจ้าคงจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเรานั้นสามารถทำอะไรได้หรือไม่ได้”สิ่งที่พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์นั้นกล่าวออกมานั้นไม่ผิดเลย สำหรับคนที่เคยเข้าเฝ้าพระปัจเจกพุทธเจ้าและพระพุทธเจ้ามาแล้วมากมายนับไม่ถ้วน สำหรับเขาที่มีชีวิตอยู่มานานมากขนาดนั้น มีหรือที่เขาจะไม่รู้ในข้อนี้เพราะว่าสำหรับพระที่บรรลุอรหันต์แล้ว
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 81 บทพิเศษ “เราไม่ลงนะรกแล้วผู้ใดจักลงนรก” (1)
บทที่ 81 บทพิเศษ “เราไม่ลงนะรกแล้วผู้ใดจักลงนรก” (1)#บทนี้เป็น บท ย่อยแยกอีกบทหนึ่งนะครับ#ย้อนกลับไปในตอนก่อนที่เขาจะมอบระฆังธรรมให้กับเพื่อน ในขณะนั้นชาได้สังเกตเห็น ถึงความตั้งใจที่จะสั่งสอนธรรมะของเพื่อน แต่ด้วยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา การที่นางไม่สามารถจดจำข้อธรรมใดๆ ได้มากนักก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไรเนื่องจากว่าการที่เขาได้ทำการล้วงเอาจิตของนางขึ้นมาจากนรกนั้น มันเป็นเรื่องที่ทำการฝืนชะตากรรมของคนคนหนึ่ง และการที่เขา เรียกดวงจิตเดิมของนางที่ควรจะแตกดับไปนานแล้ว ตลอดไปจนถึง สัญญาสังขารและวิญญาณแต่เดิมของนาง ในภพแรกที่พวกเขาทั้ง 2 คนได้เจอกันโดยวิธีการเปิดพระธรรมคำสั่งสอนจากระฆังธรรม ให้ดวงจิตที่แตกสลายของนางได้ฟังซ้ำไปซ้ำมาครั้งแล้วครั้งเล่า ยาวนานนับหมื่นปีกว่าที่ดวงจิตของนางจะสามารถเรียกสติกลับคืนมาได้อีกครั้ง ซึ่งมันก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เหล่าสัตว์นรกบางส่วนที่พอมีฤทธิ์สามารถแทรกออกมายังบนโลกอีกครั้ง...และนั่นก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมจู่ๆ นางถึงเหมือนกับว่า สามารถอธิบายข้อธรรมคำสั่งสอนทั้งหลาย ออกมาได้ราวกับเคยศึกษามันมาอย่างถ่องแท้ ทั้งๆ ที่ตัวนางแทบจะไม่เคยศึกษาเรื่องราวในแน
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ คุยกันแบบจริงจังก่อนขึ้นเล่มสาม(เนื้อเรื่องที่แท้จริง)
ก่อนอื่นเลยที่สำคัญที่สุดต้องขอบคุณมากๆ เลยนะครับ ที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้(น่าจะเหลือไม่ถึง1/10ของคนที่หลงเข้ามาที่จะเดินมาจนถึงจุดนี้) ดีใจที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงจุถดเริ่มต้นที่แท้จริงของนิยายเรื่องนี้ครับใช่แล้วครับ…ตั้งแต่บทนำมาจนถึงตอนนี้เพิ่งจะเป็นส่วนที่ปูจุดเริ่มต้นของ เย่หัว-เยว่หัว ให้ทุกคนได้รู้จักตัวตนและสภาพแวดล้อมของนาง โลกที่นางอยู่ ผู้คน สังคม รายละเอียดที่จะทำให้เข้าใจเนื้อหาหลัก และเหตุผลของการกระทำต่างๆ ที่นางจะทำต่อจากนี้ไป จนบางครั้งอาจจะเป็นการกระทำที่ “โหดเหี้ยม” แบบไร้เหตุผลเลยก็มี เล่ม1-2จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในส่วนของ “บทนำ” แต่หลังจากเล่ม 3 เป็นต้นไปก็จะเข้าสู่ปฐมบทที่แท้จริง ตามชื่อบทของบทนี้ครับ เราจะคุยกันแบบจริงจังกับเนื้อเรื่องที่แท้จริงกันครับ อย่างแรกเลยก็คือหลังจากนี้จะต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความแฟนตาซีที่แท้จริง ของแม่ครัวตัวจิ๋วที่รักในการทำอาหารให้ผู้คนได้ลิ้มรส เป็นหนึ่งในความสุขของนาง และเป็นสิ่งสำคัญที่จะคอยยึดเหนี่ยวตัวนางเอาไว้ ส่วนยึดนางจากอะไรนั้นต้องไปติดตามในเนื้อเรื่องครับอย่างที่สองก็คือเรื่องของความแฟนตาซีและโลกในจินตนาการที
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 80 เลี้ยงส่ง(จบ)
บทที่ 80 เลี้ยงส่ง(จบ)หลังจากที่เยว่หัวสามารถเรียกสติของผู้คนกลับมาได้อีกครั้ง ตลอดช่วงเช้าไปจนถึงเที่ยง นางก็ทำการจัดแจงแบ่งกลุ่มคนออกเป็นกลุ่มๆ โดยที่ไม่ลืมนำวัตถุดิบจำนวนมากออกมา แล้วจัดแจ้งเตรียมการฝึกซ้อมทั้งหมด กว่าที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางก็ปาเข้าไปจนถึงช่วงเที่ยงแล้วซึ่งในระหว่างที่ทำการฝึกซ้อมปรุงอาหารชนิดต่างๆ นั่นเอง เหล่าแม่บ้านและเด็กๆทุกคนต่างก็ได้ลองชิมอาหารกันอย่างเต็มอิ่ม และเมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ทุกคนเลยหยุดพักกันในตอนเที่ยงพอดิบพอดี และถือเป็นการพักท้องอีกครั้ง เนื่องจากในตอนนี้ทุกคนแทบจะท้องแตกเสียแล้วส่วนฝั่งของจางหลงที่เป็นฝ่ายจัดเตรียมสถานที่ ซึ่งพวกเขาทุกคนก็ทำเต็มที่ในหน้าที่ของตนเอง แต่ด้วยข้อจำกัดของหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเวลาที่มีอยู่เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น พวกเขาจึงตกลงกันใหม่ว่า จะจัดเป็นโต๊ะไม้ยาวๆ ขนาด 6 ถึง 8ที่ แทนที่แผนการจะทำโต๊ะชุดวงกลม และโต๊ะทั้งหมดจะหันหน้าเข้าหาเวที ด้านเดียว ส่วนตัวเวทีเองก็จะสร้างขึ้นมา โดยการขุดดินมาถมเป็นเนินสูงขึ้นประมาณหัวเข่า ใช้ดินเหนียวในการป้ายโดยรอบเพื่อไม่ให้หน้าดินพัง
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 42 เย่หัว-เยว่หัว(1)
บทที่ 42 เย่หัว-เยว่หัว(1)“ข้ามีเรื่องจะปรึกษาทุกท่านด้วยเจ้าค่ะ”หลังจากที่ทุกคนได้ดูสิ่งของซึ่งจางหู่ได้นำมาจากโลกภายนอกแล้ว เย่หัวก็นึกถึงบางสิ่งที่นางคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก ก่อนที่จะมาพบกับทุกคน“คุณหนูมีอะไรหรือขอรับ” จางลงที่อยู่ข้างเด็กหญิงไม่ห่างกาย ก็ได้เป็นคนที่ถามขึ้นมา “หรือว่าคุณหนูมีอะไ
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 41 ใจกลางความมืดมิด(จบ)
บทที่ 41 ใจกลางความมืดมิด(จบ)เย่หัวเองก็สงสัยเหมือนกัน เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่เด็กเหมือนกับร่างกายนี้แล้ว ต่อให้หากเทียบเวลาแล้วจริงๆนางจะเป็นเพียงแค่เด็กมากๆ สำหรับพวกเขาทุกคนก็เถอะ แต่ถึงอย่างนั้นประสบการณ์ชี
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 40 ใจกลางความมืดมิด(3)
บทที่ 40 ใจกลางความมืดมิด(3)“คุณหนูมาถึงแล้วหรือขอรับ” เสียงเรียกขานด้วยความยินดี ที่ดังมาจากปากของจางหลง โดยที่ด้านหลังของเขามีผู้คนเกือบทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันอยู่ “พวกเรากำลังรอกันอยู่พอดีเลยข
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ บทที่ 39 ใจกลางความมืดมิด(2)
บทที่ 39 ใจกลางความมืดมิด(2)“...”เสียงนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับมา จางเว่ยที่อยู่อยู่ก็รู้สึกว่างเปล่า ขึ้นมาในช่วงขณะหนึ่ง ก็ได้ลุกออกจากบ้าน
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง
กัญจารีย์3.9K Dibacaทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต
ชงเมิ่ง2.2K Dibacaสวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา
rasita_suin2.9K Dibacaไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา5.1K Dibacaทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก
ซูเล่อเหยียน4.9K Dibacaข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค5.1K Dibacaวาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์
ซูเล่อเหยียน1.9K Dibacaฮูหยินปลาเค็มกับสามีจอมบงการ
ซูเล่อเหยียน2.1K Dibaca
