2 หมดเวลา... ก็ไปสิ

ฌานเลือกที่จะใส่แรงและอารมณ์ลงไปบนเนื้อตัวของชื่นชีวาแบบไม่ยั้ง นอกจากจะเป็นจังหวะที่รุนแรงจนเธอเอ่ยปากว่าเจ็บและจุก เขายังใช้มือฟาดลงไปบนแก้มก้นเพื่อเพิ่มอรรถรสให้กับตัวเองและคนที่อยู่ใต้อาณัติ

เป็นความรวดเร็วและรุนแรงที่บ่งบอกว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของวัน เพียงไม่นานความเจ็บปวดก็แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน การกระแทกกระทั้นของชายหนุ่มในแต่ละครั้งเรียกเสียงครวญครางของชื่นชีวาเสียงดังลั่น ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นมาก็บีบเคล้นให้เขารู้สึก

ไม่ถึงห้านาทีจากการกระทำเช่นนั้น ก็กลายเป็นฌานบ้างที่ส่งเสียงร้องลึกต่ำในลำคอออกมา เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับตอนที่ร่างกายได้ปลดปล่อย จิตใจลอยคว้าง เป็นความรู้สึกสุขสมที่มีเพียงยัยเด็กคนนี้เท่านั้นที่จะให้ได้

และเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ แทนที่ชื่นชีวาจะยิ้มออกมาอีกครั้ง เธอกลับน้ำตาซึม เพราะถ้าเป็นครั้งสุดท้ายของวัน เจ้าชีวิตมันจะผละออกไปจากเนื้อตัวอย่างไม่ไยดี ไม่มีการแตะต้องหรือเอ่ยคำรักอย่างที่เธอได้พูดออกไปราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“คุณฌาน”

“มีอะไร? หมดเวลาแล้ว”

สิ่งที่เธอมอบให้เขาได้เพียงความสุขสมทางร่างกาย และมีแต่เธอเท่านั้นที่รับรู้ได้ถึงความรักความหลงใหลที่เพิ่มขึ้นทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน

“กลับไปได้แล้ว”

ไม่เพียงเท่านั้นยังเอ่ยปากไล่ ท่าทีที่อ่อนหวานระหว่างวันหายไป และถูกแทนที่ด้วยความเฉยชาที่มีมานาน แม้แต่หน้าเขายังไม่อยากมอง อย่าหวังเลยว่าจะมีคำว่ารักออกมาจากปาก ทุกวันนี้นอกจากความต้องการทางด้านร่างกายแล้ว สิ่งเดียวที่ชื่นชีวารับรู้ได้ก็คงเป็นความเกลียดชัง

ซึ่งเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าความสัมพันธ์นี้จะไปจบลงที่ใด และที่วาดหวังว่าสักวันจะได้ครองใจเขา มันยังพอจะเป็นไปได้หรือเปล่า

“แจ่มสายมากแล้วนะคะคุณฌาน”

หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยงสัมผัสของชายหนุ่มที่เข้ามารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวต่อให้ตอนนี้จะจอดรถแน่นิ่งอยู่หน้าบ้านแล้วก็ตาม ซึ่งเธอรู้ว่าเขาอยากแกล้ง ยิ่งเธอร้อนรนเท่าไรชายหนุ่มก็ตั้งใจที่จะทำให้เธอเสียเวลามากเท่านั้น

“ช่างสิ ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“แต่แจ่มมีเรื่องต้องทำอีกนะคะ”

มือเล็กพยายามดึงมือใหญ่ออกจากเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ ทั้งหยิกทั้งตีหนวดปลาหมึกที่วนเวียนอยู่กับหน้าอกอวบ ส่วนใบหน้างามก็เบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาหลบเรียวปากบางเป็นพัลวัน

“คุณฌาน...”

“ฉันถึงบอกให้เธอย้ายออกจากบ้านสัปปะรังเคนี่ไง”

“ปล่อยแจ่มเดี๋ยวนี้นะคะ มันสายมากจริง ๆ”

“จะไปก็ไป”

เมื่อถูกรบเร้าหนักเข้า ฌานก็เริ่มรำคาญ น้ำเสียงที่ใช้จึงฟังดูหงุดหงิด ไม่เพียงเท่านั้นยังหยุดการกระทำทุกอย่างด้วยการผละออกจากเธอ ขยับไปนั่งเสียไกลลิบจนร่างสูงแทบติดประตูฝั่งคนขับ

“แจ่มไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

ซึ่งชื่นชีวาเลือกที่จะไม่ตอบ การพูดถึงบ้านหรือ ‘คน’ ที่อยู่ในบ้านเป็นอะไรที่ต้องหลีกเลี่ยงยามเมื่ออยู่กับฌาน เพราะมันไม่เพียงแต่จะทำให้ความหงุดหงิดที่ปะทุขึ้นแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ หากมันจะทำให้อะไร ๆ ที่มีร่วมกันแย่กว่าเดิมก็เป็นได้

“เออ ไปให้พ้น ๆ หน้าไป”

และฌานเองก็เหมือนจะคิดอย่างเดียวกับเธอเช่นกัน เบื่อที่จะแกล้งเธอต่อไป โมโหด้วยที่เห็นได้ชัดว่าชื่นชีวาเลือกที่จะตามใจคนที่อยู่ในบ้านมากกว่าเขาที่เธอบอกว่ารักไม่รู้กี่ครั้งซึ่งทั้งหมดทั้งมวลมันส่งผลให้เขารำคาญ

ท้ายที่สุดเมื่อเธออยากไปชายหนุ่มก็เอ่ยปากไล่และทันทีที่ประตูรถถูกปิดลง ฌานก็ขับรถออกไปจากตรงนั้น... จากบ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นที่อยู่ของเขาเอง

ชื่นชีวาวิ่งตาลีตาเหลือกเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะปกติเท่าไรนัก หลังจากที่ลงมาจากรถคันหรูของฌาน เจ้าของร่างอวบอัดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีครีม กระโปรงทรงเอยาวครึ่งน่องหอบเสื้อคลุม กระเป๋าและ ‘ของฝาก’ จากชายหนุ่มผู้มาส่ง ก็วิ่งพล่านเป็นหนูติดจั่นในสภาพบ้าหอบฟาง

“คุณหนูแจ่มเร็วเข้าค่ะ”

และทันทีที่เห็นสาวใช้ภายในบ้านยืนรออยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ หญิงสาวก็ยื่นทุกอย่างที่อยู่ในมือให้กับเธอคนนั้นพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหอบจัด

“เป็นไงบ้างคะพี่นิ่ม”

 ระหว่างนั้นก็จัดการรวบผมเผ้าให้ดูดีเสียหน่อย แบบที่คนข้างบนจะไม่สงสัยว่าเธอหนีไปทำอะไรมาถึงได้กลับบ้านช้าเกือบชั่วโมงเช่นนี้ได้

“หงุดหงิดใหญ่แล้วค่ะคุณหนูแจ่ม... ต้องรีบไปงานตอนทุ่มครึ่งนี่คะ”

นิ่มเองก็เอ่ยบอกด้วยความร้อนรน เธอเพิ่งรับหน้าแทนชื่นชีวาไปเมื่อสักครู่ ยังหน้าชาเพราะคำด่ากราดของคุณนายไม่หาย

“ฝากพี่นิ่มเอาของไปเก็บด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง รีบไปเถอะก่อนที่จะโดนหนักยิ่งกว่านี้”