หน้าหลัก / โรแมนติก / เริงลับร้ายคนในสถานะ / 1 ความสัมพันธ์ระหว่างเรา

แชร์

เริงลับร้ายคนในสถานะ
เริงลับร้ายคนในสถานะ
ผู้แต่ง: นิยายของดวงอาทิตย์

1 ความสัมพันธ์ระหว่างเรา

last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-14 14:18:35

เจ้าของร่างสูงยังโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง

ต่อให้ช่วงเวลาของการร่วมรักกันจบลงไปแล้ว แต่ชื่นชีวาก็รับรู้ได้ว่าความพิศวาสในเรื่องนั้นก็ยังไม่เลือนหายยังตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนใหญ่บนเตียงกว้าง ไม่ใช่แค่เขาหากเธอเองก็ต้องการ เพราะทุกครั้งที่มีโอกาสได้แนบชิด มันทำให้หญิงสาวรู้สึกได้ว่าตัวเองมีคุณค่า อย่างน้อยที่สุดเรือนร่างของเธอก็สามารถดับความปรารถนาของเขาได้

“ต้องกลับแล้วค่ะ...”

เธออยากอยู่ต่อ อยากนอนอยู่ข้างเขาตลอดไป แต่ด้วยความจำเป็นส่งผลให้ต้องยับยั้งความคิดของตัวเองไว้

“คุณฌานคะ แจ่มต้องรี...”

ไม่มีโอกาสมากพอให้ได้เอ่ยถึงความจำเป็นหรอก เพราะทันทีที่เธอเปิดปากพูดในสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน ชายหนุ่มก็เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้และจัดการปิดเสียงพูดของหญิงสาวด้วยเรียวปากชุ่มชื้น

ในขณะที่มือใหญ่ก็เลื่อนจากเอวคอดที่เขากอดกก ขึ้นมากอบกุมหน้าอกกลมแน่นของวัยสาว ส่งแรงบีบเคล้นราวกับเป็นของเล่นจนพอใจ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นปัดป่ายหัวนิ้วโป้งไปตรงยอดปทุมถัน

“อือ คุณฌาน”

เพียงไม่นาน... คนที่คิดจะจากไปก็เผลอตัวเผลอใจอ่อนระทวยในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง อารมณ์ที่นิ่งเฉยไปแล้วถูกปลุกขึ้นมาด้วยการกระทำเนิบช้าไม่กี่อย่างและความต้องการแล่นพล่านไปทั่วร่างส่งผลให้เธอกล้าพอที่จะเคลื่อนมือไปวางไว้ที่ความเป็นชายของคนที่นอนเคียงข้าง

ปลุกให้มันตื่นจากความหลับใหลเพียงชั่วครู่ด้วยการรูดขึ้นรูดลงอย่างเบามือ ส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ เมื่อใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ความอ่อนนุ่มในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นความแข็งขืนราวกับโกรธเคืองที่ถูกแตะต้อง ซึ่งมีวิธีเดียวที่จะปลดปล่อยมันได้

“ขึ้น...”

และพอต่างคนต่างไปจนถึงขีดสุด ภายใต้ร่างกายของชื่นชีวาชุ่มชื้นไปด้วยเมือกใส ฌานก็เอ่ยปากสั่งการด้วยคำคำเดียว หากแต่เป็นคำที่มีความหมายและทำให้อีกฝ่ายเข้าใจได้

ในทันทีที่เขาปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวก็รีบทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะ ‘ขึ้น’ ตามที่เขาสั่งด้วยการคร่อมไปที่ร่างสูง จับแก่นกายของชายหนุ่มไว้ในมือ จากนั้นก็ ‘นั่ง’ ลงไป ท่ามกลางเสียงครางอย่างเร่าร้อนของคนสองคนที่ดังประสานกันไปทั่วบ้าน

เมื่อร่างกายอวบอัดรับเขาเข้ามาจนสุดลำ เจ้าของใบหน้างามที่ประจำตำแหน่งด้านบนก็เริ่มขยับด้วยการโยกเบา ๆ ในคราวแรก เพิ่มความรุนแรงขึ้นในคราวหลัง และปิดท้ายด้วยจังหวะที่เขาชอบ หาจุดกึ่งกลางระหว่างตัวเองกับชายหนุ่มที่อยู่ใต้ร่าง

ด้านฌานเองก็ไม่รอเฉย ๆ ให้เธอจัดการเขาเพียงฝ่ายเดียว เพราะหลังจากที่เข้าได้เข้าเข็ม ร่างสูงก็ลุกขึ้นนั่งโดยใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดเอวคอดของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างนั้นมีหน้าที่บีบเคล้นไปที่โนนเนื้อที่ตั้งอยู่ตรงหน้า

ในขณะที่เธอปรนนิบัติด้วยช่องแคบของความเป็นหญิง เขาก็มอบความเคลิบเคลิ้มให้กับเธอด้วยมือและปาก ลิ้นร้อน ๆ ตวัดไปมาบนยอดอกที่สวยงาม มีดูดบ้าง เม้มบ้างเพื่อส่งมอบความเสียวซ่านให้กับเจ้าของร่างที่โยกย้ายสะโพกในจังหวะที่เขาพึงใจ

เพียงไม่นาน ไม่นานจริง ๆ ชื่นชีวาก็ปลดปล่อยเสียงครางออกมา แบบที่มองออกว่าเธอไม่น่าจะรู้ตัวเลยด้วยซ้ำเพราะนอกจากมันจะดังขึ้นแบบที่ไม่คิดอายคนฟัง

เธอยังควบคุมทุกอย่างด้วยความรวดเร็วและรุนแรงที่ชัดเจนว่า ทุกอย่างได้ถึงฝั่งฝันซึ่งเขารู้ดีว่าท่าทางที่ทำอยู่ตอนนี้มันง่ายที่หญิงสาวจะสุขสมได้อย่างง่ายดาย

“ดี… มันดีจัง”

 ชื่นชีวายังคงพึมพำไม่หยุดปากเพราะจังหวะ ท่าทาง และตำแหน่งที่วางมันส่งให้เธอกลายเป็นคนที่คุมเกมอยู่ โดยทุกการขยับเขยื้อนมันจะเป็นไปอย่างที่ชื่นชีวาพึงใจ

“แจ่มรักคุณฌานจังเลยค่ะ”

และหลังจากที่เธอปลดปล่อยเป็นครั้งที่เท่าไรของวันก็ไม่ทราบ เจ้าของเนื้อตัวขาวเนียนที่โอบกอดรอบคอก็มักจะเอ่ยออกมาอย่างนั้น

เฉกเช่นปกตินั่นแหละ เมื่อได้ยินแล้วฌานก็เลือกที่จะนิ่งเฉยให้กับมัน ไม่พูด ไม่ตอบ ไม่แสดงออกว่ายินดีหรือยินร้าย สิ่งเดียวที่เขาทำหลังจากที่เธอเสร็จด้วยท่านี้ ก็คือการเหวี่ยงตัวหญิงสาวลงไปบนเตียง บังคับให้นอนคว่ำ

จากนั้นก็ดึงสะโพกกลมกลึงขึ้นมา ให้เธออยู่ในท่าโก้งโค้งเพื่อเปิดทางให้เขาได้สอดใส่ส่วนหนึ่งของร่างกายเข้าไป และเป็นเขาบ้างที่ ‘คุมเกม’ เป็นเขาบ้างที่เอาแต่ใจ...

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   44 เราสามคน the end.

    เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งอย่างแผ่วเบา กลิ่นไอทะเลพัดปะทะปลายจมูกพร้อมละอองน้ำเค็ม ชื่นชีวายืนอยู่บนผืนทรายสีขาวละเอียด พร้อมกับปล่อยตัว ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายลมที่พัดพาเข้ามาปะทะตามใบหน้าและร่างกายในวินาทีนี้ ดวงตาที่ใช้กวาดมองสิ่งรอบข้าง ทำให้ความรู้สึกของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้ว่าหลายเดือนที่ผ่านมามันหนักหน่วงเกินกว่าจะบรรยายได้… เหตุการณ์วันนั้นยังฝังรากลึกราวกับรอยแผลที่ไม่มีวันเลือน ภาพแม่ที่เธอรัดเปลือยเปล่าบนเตียงกว้าง ในห้องที่มีพ่อบังเกิดเกล้าที่เลิกราไปนานอยู่ด้วย มันทำลายความเชื่อหลายอย่างที่เธอเคยคิดเอาไว้หลังจากเรื่องแตก ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็พังยับ วรรณรสาถูกโตมรฟ้องหย่าและตัดขาดทุกสิทธิ์ และกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายที่กรอกหูลูกคนนี้มาตลอดว่าเกลียดชัง แต่เวลาไม่กี่เดือนที่พ้นผ่าน พ่อแท้ ๆ ของเธอก็หายไปเฉกเช่นวันวานอีกครั้ง เหมือนในอดีตที่เคยทำนับครั้งไม่ถ้วน… การกระทำของผู้ใหญ่สร้างปมในใจให้กับเด็กโดยไม่รู้ตัว ซึ่งชื่นชีวาเคยคิดเล่น ๆ ว่าจะมีบ้างไหมที่ความอดทนของเธอหมดลง และจะมีวันไหนที่เธอหลุดพ้นจากเงาของท่าน ในเมื่อเธอทั้งรัก ทั้งหวาดกลัว จะให้แลกกับอะไรก

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   43 ความหวังเกิดขึ้นอีกครั้ง

    แต่คนที่วางตัวเป็นเจ้าเหนือหัวมาตลอดกลับไม่คิดกลัว วรรณสราตวาดกลับไปบ้างเมื่อเห็นท่าทีของชื่นชีวา หากแต่วินาทีต่อมาเธอก็ต้องช็อกจนตาตั้ง เมื่อมองเห็นว่าภายในห้องชุดสุดหรูในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สามคน หากแต่ยังมีร่างสูงใหญ่ของฌานที่มองมาด้วยสายตาอาฆาต “นังแจ่ม!”ชื่นชีวาสะอื้นฮัก เธอส่ายหน้าแรง ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด ไม่อยากฟังคำพูดของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป “แม่… ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องกลับไปหาผู้ชายคนนี้อีก… ทั้งที่แม่เคยสัญญา”“แกไม่ต้องมาสาระแนเรื่องของฉัน” วรรณรสาลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับจ้องไปที่ร่างสูงใหญ่ของฌานที่ยืนอยู่ไม่ไกล และกำลังจะเอื้อมมือเข้าไปกระชากหรือไม่ก็ตบตีลูกสาวคนโต คนที่เป็นสาเหตุของความฉิบหายทุกอย่าง… แต่เรื่องมันยังไม่จบแต่เพียงเท่านั้นน่ะสิ ผ่านไปไม่นานก็เป็นเธอเสียเองที่หมดเรี่ยวแรง ร่างกายที่มีเพียงผ้าห่มคลุมไว้ทรุดลงกับพื้นพร้อมกับหยุดน้ำตาที่ไหลพราก เมื่อข้างนอกไม่ได้มีแค่ฌานยืนอยู่อีกต่อไป หากแต่มีร่างสูงใหญ่อันคุ้นตาเดินเข้ามาสมทบอีกขั้น และคราวนี้ก็กลายเป็นเธอที่ยอมจำนนต่อทุกอย่าง… “คุณใหญ่”ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเต็

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   42 ทำแบบนี้ทำไม

    หลังจากที่ได้ปฏิเสธคะนึงนิจไป หลังจากที่ได้กลายเป็นที่พึ่งหลักของชื่นชีวา และหลังจากที่รู้ว่าเธอไม่คิดที่จะปิดบังความจริงจากเขา แม้จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของตัวเองก็ตาม ฌานก็เข้าใจบางอย่าง…“ไม่ต้องกลัว ชีวิตของเธอหลังจากนี้จะดีขึ้นกว่าเดิมฉันรับประกัน…”หลังจากที่ให้คำยืนยัน ฌานก็ยกมือเคาะประตูสองสามครั้ง แม้ไม่มีเสียงตอบรับแต่เขาก็ได้ยินฝีเท้าของใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ราวกับคนที่อยู่ข้างในรอคอยการมาเยือนของชื่นชีวาอย่างใจจดใจจ่ออย่างไรอย่างนั้น ไม่นานประตูบานใหญ่ก็เปิดออกก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโผเข้ากอดคนที่มาเยือนทันทีแสร้งทำเป็นคิดถึงเต็มกำลัง“แจ่มใสลูกพ่อ… นี่หนูโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย” พยัคฆ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่ยินดีมาก ๆ ก่อนจะรั้งร่างอวบอัดของคนเป็นลูกเข้ามาในห้องพักสุดหรู “มาลูกเข้ามาในนี้เถอะ พ่อเพิ่งสั่งอาหารลงไปเดี๋ยวก็คงขึ้นมาส่ง”“แล้วแม่ล่ะคะ” ชื่นชีวาฝืนตัวเอาไว้ เพราะอยากรู้เสียก่อนว่าคนเป็นแม่อยู่ที่นี่จริง ๆ หรือเปล่า หากไม่จำเป็นต้องรอให้อีกฝ่ายตอบคำถามอะไรออกมา เธอก็สะท้านในอกเมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้ของคนเป็นแม่วางเกลื่อนกลาด ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า รองเ

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   41 บอกความจริง

    ถ้าไม่หวังให้คนเป็นลูกเลี้ยงดู พ่อที่เพิ่งออกมาจากคุกจะหวังอะไรกัน แต่ท่านอาจจะลืมไปว่าเธอไม่ใช่แม่… ชื่นชีวาไม่ใช่วรรณรสา ผู้หญิงที่ขาดความยับยั้งชั่งใจและมองว่าคนอื่นโง่กว่าตัวเองเสมอมาซึ่งไม่ได้มีความสัมพันธ์พิศวาสให้ต้องระลึกถึงยามเมื่อเจอหน้ากัน ถึงขั้นที่ต้องมารื้อฟื้นความทรงจำอะไรอย่างนั้น และเธอเบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิตอย่างนี้มากใครจะว่าอกตัญญูก็ช่างเถอะ… ชื่นชีวาสามารถใช้ชีวิตอยู่ภายใต้อาณัติของแม่ได้คนเดียวเท่านั้น แค่ถูกวรรณรสาจิกหัวใช้ในทุกวัน อย่างไรเธอก็ตั้งใจว่าจะทนไปจนถึงลมหายใจสุดท้าย แต่เท่าที่ดูในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีพ่อเพิ่มเข้ามาอีกคน บอกตรง ๆ ว่าเธอไม่มีทางรับไหว และที่สำคัญไปยิ่งกว่านั้น คือเธอรังเกียจและรับไม่ได้กับสิ่งที่พวกท่านทำ“แจ่มขอโทษค่ะแม่ แต่แจ่มรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ไหวอีกต่อไป”เพราะมีน้องต้องปกป้อง มีชีวิตที่เหลือของตัวเองเป็นเดิมพัน… ทันทีที่คนเป็นพ่อวางสายไป โดยที่แม่ไม่มีโอกาสได้ทราบว่าเราสองคนคุยกัน ชื่นชีวาก็ตัดสินใจปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มทิ้งเป็นครั้งสุดท้ายรวบรวมความกล้าหาญที่ไม่เคยมีมาก่อน และพยายามนึกถึงความเจ็บช้ำของตัวเองกับใบหน้า

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   40 แม่กลับไปหาพ่อ...

    ทันทีที่ปลายสายเอ่ยทัก ชื่นชีวาก็วางโดยอัตโนมัติ… เพราะต่อให้นานเหลือเกินที่ไม่ได้เจอหน้า แต่เธอก็จำเสียงของท่านได้เป็นอย่างดี มือเรียวสั่นน้อย ๆ ขณะที่ดึงกลับมาไว้ที่เดิม และภาพของท่านก็วนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งคืนที่ฝนตกในห้องเช่ารูหนูกลางชุมชนแออัด เสียงของแม่ที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดยังคงชัดเจนในความทรงจำ เด็กหญิงชื่นชีวาในวัยสิบขวบซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าหลังเก่าเห็นแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองถูกกระชากผม ตบตี ไม่เพียงเท่านั้นยังกระทืบซ้ำด้วยฝีมือของคนเป็นพ่อที่พ่นถ้อยคำหยาบคายออกมาสารพัดอย่างภาพเหล่านั้น นอกเหนือจากที่มันจะทำให้เธอรักแม่มาก ในทางเดียวกันมันก็ทำให้ภาพของพ่อ ไม่ต่างอะไรจากอสุรกายที่เจอเมื่อไรก็จำเป็นต้องวิ่งหนีสุดกำลัง… และสิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือบอกให้แม่รู้ตัวเสียก่อน ท่านจะต้องทราบว่าพ่อออกมาจากคุกแล้ว ก่อนที่อะไร ๆ มันจะแย่ลง ก่อนที่ชีวิตของเราสองคนแม่ลูกจะย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เลวร้ายเหมือนวันวานชื่นชีวาจึงตัดสินใจกดโทรหาแม่ของตนทันทีทันใด แต่คนที่อยู่ปลายสายก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับ ดังนั้นเธอเลยตัดสินใจโทรเข้าบ้านหลังใหญ่ของลุงโตมรซึ่งคนที่มารับกลับเป็นนิ

  • เริงลับร้ายคนในสถานะ   39 เสียงที่ไม่คาดคิด

    แน่นอนว่าเหตุการณ์เมื่อวันก่อน มันส่งผลให้ชื่นชีวาอกสั่นขวัญแขวนยังไม่หาย แต่ด้วยความเอาใจใส่ที่ฌานมี ในตอนนี้ก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเดิมบ้าง อย่างน้อยที่สุดเธอก็สามารถเดินทางมาทำงานได้ด้วยตัวเอง แม้จะเปลี่ยนจากการขึ้นรถเมล์เป็นการเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันแทนก็ตาม และในเวลากลับก็อาศัยเจ้านายหนุ่มกลับบ้าน ซึ่งไม่รู้จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานถึงเมื่อไรชื่นชีวาไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง ไม่แน่ เธออาจจะใช้ความหวาดกลัวของตัวเองเป็นข้ออ้างอาศัยความใจดีของเขาตีเนียน เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเขาต่อไป ต่อให้ไม่ได้มีอะไรกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็ไม่อยากตัดความสัมพันธ์นี้จนขาดสะบั้น หากแต่เป็นเพราะลืมไปแน่ ๆ เลยว่าแท้จริงแล้วโลกนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาสองคนเธอเพิ่งมาตื่นก็ในวันที่หญิงงามอย่างคะนึงนิจปรากฏในสายตา“แจ่มใส ช่วยทำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้แขกหน่อยได้ไหมจ๊ะ”แน่นอนว่าหน้าที่ของเด็กใหม่อย่างเธอมันย่อมเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ แม้ไม่อยากจะไปแค่ไหน แต่ชื่นชีวาก็จำเป็นต้องตกปากรับคำ ร่างอวบอัดจึงต้องเดินสะโหลสะเหลไปชงเครื่องดื่ม เตรียมน้ำและขนมเข้าไปบริการ ‘ตัวจริง’ ของผู้เป็นนาย ทันทีที่เดินไปถึงหน

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status