ตอนที่ 4

บัวเกี๋ยงเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคอกลมสีชมพูโอเวอร์ไซซ์สบาย ๆ ความยาวของชายเสื้อยาวจนถึงหัวเข่าปิดกางเกงสีดำตัวสั่นที่อยู่ข้างในจนมิด

พอได้อาบน้ำก็รู้สึกสบายตัว แต่รู้สึกไม่สบายท้องเพราะวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเขาเลย เด็กหนุ่มลูบท้องพลางเดินไปที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าเจ้ามะลิย้ายมานอนขดตัวอยู่ข้างคนเจ็บ เขาจึงเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก

เขาเดินสำรวจรอบ ๆ ดูเหมือนว่าบ้านนี้จะเคยปลูกผักไว้กินเองเพราะมีร่องรอยของต่อไม้และรากของต้นไม้ที่ตายไปแล้ว ข้าง ๆ ก็มีอุปกรณ์ทำสวนวางทิ้งไว้อยู่ข้างกำแพงบ้าน

เด็กหนุ่มคิดว่าจะใช้เลือดของตัวเองให้เป็นประโยชน์อีกครั้งเหมือนกับที่เคยใช้ตอนอยู่ในป่า โดยไม่รู้ว่าอีกไม่นานจะมีเรื่องวุ่นวายตามเขามา

แต่จะให้เขาให้กรีดเลือดตัวเองทุกครั้งที่หิวก็คงไม่ไหว ถ้าทำแบบนั้นเลือดได้หมดตัวแน่ ก่อนจะได้กินก็คงตายเสียก่อน

ไม่รู้ว่าเอาเลือดผสมกับน้ำแล้วจะได้ผลเหมือนกันหรือเปล่า เอาะเถอะลองดูก็ไม่เสียหาย

จำได้ว่าในบ้านมีกระบอกน้ำอยู่ในตู้เย็นหลายขวด คิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มก็เดินกลับเข้าบ้านอีกครั้งก่อนจะออกมาพร้อมกับกระบอกน้ำเปล่าในมือ

เขาแกะสะเก็ดแผลเก่าที่แห้งแล้วใช้นิ้วบีบให้เลือดออกมา เลือดสีแดงหยดลงใส่น้ำที่อยู่ภายในกระบอกน้ำ แต่เขาไม่มั่นใจว่าต้องใช้เลือดเยอะไหมจึงหยดเลือดลงไปเพิ่มอีกหยดหนึ่ง  จากนั้นก็ปิดฝาเขย่าให้เข้ากัน

“ อ่า เริ่มจากตรงไหนดี เอาตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน ” เขาไม่ได้เทน้ำลงไปทั้งหมดแต่เริ่มจากน้ำฝาเดียวก่อน

เมื่อน้ำผสมเลือดซึมลงสู่ดิน จู่ ๆ ดินก็เริ่มขยับแล้วก็มีบางอย่างโผล่ขึ้นมา ใบอ่อนสีเขียวค่อย ๆ สูงขึ้นแล้วแตกใบอ่อนอีกใบ ลำต้นของพืชเปลี่ยนแปลงเป็นต้นที่สูง กิ่งก้านขยายสาขากว้างขึ้น ลูกสีเขียวผลุดขึ้นกลางลำต้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและกลายเป็นสีแดงสด

รากแห้ง ๆ สีน้ำตาลก็คือรากของต้นมะเขือเทศนั่นเอง

บัวเกี๋ยงเด็ดมะเขือเทศมาลูกหนึ่งแล้วเอาเข้าปาก รสชาติหวานกลมกล่อมติดเปรี้ยวนิด ๆ แต่อร่อย ทำเอาเด็กหนุ่มอดใจไม่ไหวเด็ดมะเขือเทศอีกลูกมากิน

“ อื้อ อร่อย ” ดวงตากลมโตเปร่งประกายแวววาว

ไม่คิดเลยว่าน้ำที่ผสมเลือดเจือจางจะได้ผลแบบเดียวกับการใช้เลือดเพียงอย่างเดียว

แบบนี้เขาก็ไม่ต้องกรีดเลือดตัวเองบ่อย ๆ แล้วสิ บัวเกี๋ยงยกยิ้มอย่างดีใจ

ต่อมาเขาเปลี่ยนจากน้ำหนึ่งฝาเป็นหนึ่งหยดแทน ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมเพียงแต่ใช้เวลาช้ากว่าเล็กน้อย

“ คงต้องใช้น้ำขวดนี้ประหยัด ๆ หน่อย ” เผลอแปบเดียวน้ำในขวดก็ลดลงไปหนึ่งข้อนิ้วแล้ว

แต่ก็ถือว่าคุ้มเพราะตอนนี้เขามีต้นมะเขือเทศสองต้น มันหวานหนึ่งแปลง ต้นแตงโมที่ออกลูกถึงห้าลูกใหญ่ ๆ บัวเกี๋ยงคลี่ยิ้มกว้างเดินอุ้มลูกแตงโมเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปหยิบชามแก้วใบใหญ่แล้วไปเก็บผักต่อ

พอเก็บผักเสร็จก็เข้ามาในครัว บัวเกี๋ยงต้องการต้มมันหวานจึงลองเปิดเตาแก๊สดู ปรากฎว่าถังแก๊สยังมีแก๊สเหลืออยู่จึงนำมันหวานที่ขุดจากในสวนข้างบ้านมาล้างน้ำ จากนั้นก็เทน้ำใส่หม้อตามด้วยมันหวานแล้วก็เปิดเตาแก๊ส รอจนมันหวานสุกก็หยิบใส่ชามแล้วยกไปที่ห้องนั่งเล่น

กลิ่นหอมของมันหวานทำให้เจ้าแมวขี้เซาลืมตาขึ้นมอง จมูกสีชมพูส่งเสียงฟุดฟิดไม่หยุดก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแล้วจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือของมนุษย์ตัวจ๋อย

ดูเอาเถอะเขาเดินเข้าออกบ้านตั้งหลายรอบ ทำนู้นทำนี่อยู่ในครัวตั้งนานเจ้าแมวตัวนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น พอเขาต้มมันหวานเสร็จเจ้ามะลิกลับนั่งตาใสแจ๋วจ้องมองมาที่เขาแล้ว ราวกับรู้ว่าจะมีของกิน

“ แกนี่นะ ” ยิ้มอย่างอ่อนใจ

ง้าว

เจ้ามะลิส่งเสียงร้องเป็นการบอกว่ามันหิวแล้วนะ เอาอาหารมาให้มันเร็ว ๆ

เด็กหนุ่มนั่งลงที่โซฟาก่อนจะส่งมันหวานให้เจ้ามะลิหนึ่งหัว ส่วนตัวเองก็หยิบอีกหัวมากิน สายตาคู่สีน้ำตาอ่อนเหลือบไปมองชายแปลกหน้าที่นอนไม่ได้สติอยู่ จะว่าไปตั้งแต่ที่เจอกันเขายังไม่ได้สำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ เลย

เส้นผมสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาเป็นกระจับ สันกรามคมชัด ไล่ลงมาที่แผ่นอกแกร่งและกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวย แม้ว่าจะมีรอยแผลหลายแห่งก็ไม่อาจลดทอนความงามของหุ่นฟ้าประทานนั้นได้เลย

บัวเกี๋ยงไม่เคยเห็นใครที่มีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติอย่างคนตรงหน้ามาก่อนเลย เห็นแล้วก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที ทำไมสวรรค์ถึงไม่ให้เขามาเกิดในร่างของคนแบบนี้บ้าง ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้เขาก็ยังตัวเล็กเหมือนเดิม

ตกดึกชายที่หลับสนิททั้งวันก็เริ่มขยับตัวไปมา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมจนเปียกชุ่ม คิ้วโค้งสวยขมวดเข้าหากัน เสียงครวญครางในลำคอทำให้บัวเกี๋ยงที่ปูผ้านอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ ตกใจตื่น

คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด มือเรียวเล็กควานหาเทียนไขกับไม้ขีดที่หามาได้จุดไฟ แสงไฟสีเหลืองส้มทำให้ห้องนั่งเล่นสว่างขึ้น สีหน้าของชายแปลกหน้าไม่ดีค่อยดีเลย อีกทั้งยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ บัวเกี๋ยงเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากก่อนจะชักกลับอย่างรวดเร็ว

“ อะ ตัวร้อนจี๋เลย ”

ดูเหมือนคนตัวโตจะถูกพิษไข้เล่นงานเสียแล้วและเหมือนว่าจะเป็นหนักด้วย

“ เอาไงดี ยาก็ไม่มี ” บัวเกี๋ยงลนลานทำอะไรไม่ถูกก่อนจะลุกขึ้นไปหาผ้ากับน้ำมาเช็ดตัวคนป่วย จากที่บอกว่าจะไม่แตะต้องท่อนล่างของอีกฝ่าย สุดท้ายเขาก็ต้องถอดกางเกงของคนตัวโตออกอยู่ดี   

“ อึก หนาว ” คนป่วยคล้ายจะขยับตัวหนี ทว่าร่างกายของเขามันปวดร้าวและหนักอึ้ง แรงจะเปิดเปลือกตาขึ้นก็ไม่มี ทำได้แค่นอนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น

“ ทนหน่อยนะจ๊ะ ถ้าไม่เช็ดคุณก็จะไม่หาย ”

แม้ว่าบัวเกี๋ยงจะพูดอย่างนั้น แต่ความร้อนในกายของอีกฝ่ายก็ไม่ลดลงเลย

“ ตัวยังร้อนอยู่เลย ทำไงดียาก็ไม่มีซะด้วย ”

ง้าว ๆ

“มีอะไรเหรอมะลิ ”

มะลิใช้ศีรษะดันกระบอกใส่น้ำเปล่าผสมเลือดที่วางอยู่บนโต๊ะพลางส่งเสียงร้องบอกแล้วก็หันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่ ตอนแรกบัวเกี๋ยงก็ไม่เข้าใจว่ามันจะสื่อถึงอะไร จนมันทำอย่างนั้นซ้ำ ๆ อยู่สองสามครั้งเขาถึงเข้าใจ

“มะลิจะให้บัวเอาน้ำให้เขากินเหรอ ” เจ้ามะลิผงกหัว สัญชาตญาณมันบอกรู้ว่าเลือดของมนุษย์ตรงหน้านั้นวิเศษ

“ มันจะได้ผลเหรอ ”

บัวมองกระบอกน้ำสลับกับคนเจ็บด้วยความลังเล เขารู้ว่าเลือดของตัวเองสามารถทำให้ต้นไม้ที่แห้งตายกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง แต่เขาไม่มั่นใจว่าจะช่วยคนตรงหน้าได้ไหม

จนได้ยินเจ้ามะลิส่งเสียงร้องเร่งอีกครั้งบัวเกี๋ยงถึงหยิบกระบอกน้ำมาถือแล้วเปิดฝาออก เขาประคองศีรษะของคนที่ไม่ได้สติขึ้น

“ ดื่มน้ำหน่อยนะจ๊ะ ” น้ำรสสนิมค่อย ๆ ไหลผ่านลำคอ ลูกกระเดือดขยับขึ้นลงบ่งบอกว่าคนตัวโตกลืนน้ำไปแล้ว

“ ไข้ลดลงแล้ว ”

บัวเกี๋ยงพรูลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดีขึ้น บาดแผลที่ดูน่ากลัวก็พลันหายไปจนมองแทบไม่ออกว่าเคยมีแผลมาก่อน

“ หาว ” บัวเกี๋ยงอ้าปากหาวหวอดด้วยความง่วง

เปลือกตาสีไข่มุกหรี่ลงจนแทบจะปิดสนิทแต่ก็ต้องฝืนไว้ เขาดึงผ้ามาห่มให้คนตัวโตที่อยู่ในสภาพโป๊จนมิดชิด กลัวว่าไข้จะกลับมาถ้าไม่หาอะไรมาคลุมไว้

ที่จริงเขาต้องใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่าย ทว่าตอนถอดก็เล่นเอาเขาเหนื่อยหอบจนลิ้นห้อยแล้วตอนใส่จะขนาดไหน อีกอย่างตอนนี้ก็เขาง่วงมาก ๆ กายบางไถลลงไปนอนบนพื้นที่ปูผ้ารองเอาไว้ มือเรียวเล็กตวัดผ้ามาห่มตัว ปิดเปลือกตาลงแล้วผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว