ตอนที่ 5

ภาพโดรนสำรวจตัวหนึ่งถ่ายเจอจุดสีเขียวขนาดเล็กจิ๋วที่ป่าแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเมือง N พอซูบเข้าไปดูใกล้ ๆ พบว่าเป็นต้นไม้สูงแผ่กิ่งก้านใบเป็นพุ่มใบเขียวสดในลักษณะที่สมบูรณ์

ภาพนี้ถูกส่งไปยังริสต์แบนด์ของเจ้าบ้านเมือง W เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ริสต์แบนด์บนข้อมือของ ไวท์ นิวตัน ผู้เป็นเจ้าบ้านอยู่ในขณะนี้

ชายหนุ่มเปิดดูข้อความที่ส่งมาทันที คลิปถ่าย 3 มิติฉายขึ้นตรงหน้า ดวงตาของเจ้าบ้านเบิกว้างกับภาพที่เห็น

“ น…นี่มัน ” เจ้าบ้านไวท์ตรวจสอบที่มาของคลิปภาพและดูจนมั่นใจว่าข้อมูลที่ได้มานั้นถูกต้อง

“ รอย ”

“ ครับ เจ้าบ้าน ” เลขาคนสนิทขานรับ

“ เรียกประชุมสมาชิกทุกคนด่วน ฉันมีเรื่องที่จะมีแจ้งให้ทราบ บอกพวกเขาฉันให้เวลา 5 นาที ”

เป็นที่ทราบกันดีว่าเจ้าบ้านเป็นคนเคร่งครัดเรื่องเวลาเป็นอย่างมาก ประตูห้องประชุมจะปิดล็อกทันทีเมื่อเจ้าบ้านกล่าวคำว่าเริ่มประชุมได้

ส่วนคนที่มาสายถูกทิ้งไว้หน้าห้อง แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้เข้าประชุมพร้อมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ก็ไม่มีสิทธิ์เดินไปไหน สมาชิกผู้นั้นจะต้องยืนรอจนกว่าการประชุมจะจบลงและจะถูกหักเงินเดือนในการมาสายแต่ละครั้ง 100 เหรียญเงิน ซึ่งเงินเดือนที่ได้คือ 20 เหรียญทอง

จำให้ขึ้นใจนะ ถ้าไม่อยากโดนหักเงินจนหมดบัญชี ห้ามมาสายเด็ดขาด

เหล่าสมาชิกวิ่งสับขามาที่ห้องประชุมทันทีที่ได้รับการแจ้งเตือนจากริสต์แบรนด์

มาร์ค จิโร่ คุณหมอประจำสภาเดินมานั่งที่ประจำของตัวเองแล้วก็หันไปถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า “ นายรู้ไหมว่าเจ้าบ้านไวท์เรียกประชุมด่วนทำไม ”

“ ฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันเพิ่งลุกจากที่นอนเมื่อกี้เอง หาว ง่วงชะมัดเลย ” ถ้าสังเกตดี ๆ คนพูดแต่งตัวลวก ๆ กระดุมเสื้อก็ยังติดไม่ครบ ผมชี้ฟูเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนจริง ๆ

“ นั่งดี ๆ เจ้าบ้านไวท์มาแล้ว ”

เจ้าบ้านไวท์นั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะกวาดสายตามองสมาชิกที่อยู่ภายในห้องประชุมแห่งนี้ เมื่อเห็นว่าเก้าอี้ทุกตัวถูกจับจองจนหมดก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ไม่เสียแรงที่ลูกบ้านโหวดเลือกให้มาทำหน้าที่ตรงนี้

“ อรุณสวัสดิ์ยามเช้า ” กล่าวทักทายสมาชิกในห้องประชุมอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามากแต่ทุกคนก็ยังตื่นเช้าเพื่อมาทำงาน

“ ก่อนอื่นผมต้องขออภัยทุกท่านด้วยที่เรียกประชุมกะทันหันแบบนี้ ”

“ ไม่เป็นไรครับ ”

“ ฮ่า ๆ ปกติผมก็มาทำงานเช้าเป็นประจำอยู่แล้วครับ ”

“ ขี้โม้จริง ๆ ไม่ใช่ว่าตื่นสายทุกวันจนใส่รองเท้าสลับข้างเป็นประจำหรอกเหรอ ”

“ แกพูดว่าอะไรนะ เมื่อกี้ฉันฟังไม่ชัด ”

“ เปล่าหนิ ”

“ หึ เป็นทุกท่านมีความกระตือรือร้นในการทำงานแบบนี้ผมรู้สึกดีใจแทนประชาชนของเมืองนี้จริง ๆ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เริ่มการประชุมได้ ” สิ้นสุดคำพูดของเจ้าบ้าน คลิปวิดีโอสั่น ๆ ที่โดรนถ่ายได้ก็ปรากฎขึ้นกลางอากาศต่อหน้าทุกคน สร้างความฮือฮาให้กับสมาชิกเป็นอย่างมาก

หลังจากวันสิ้นโลกจบลงต้นไม้ก็หายสาบสูญจนเกือบหมด การค้นพบต้นไม้ที่สมบูรณ์ในครั้งนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก และสามารถพลิกชีวิตของคนในเมืองนี้ได้ เนื่องจากในประเทศที่พวกเขาอาศัยอยู่มีต้นไม้เพียงแค่สามเปอร์เซ็นเท่านั้น

แม้ว่าพวกเขาจะพยายามปลูกต้นไม้ให้เยอะขึ้น เพื่อให้เป็นร่มเงา ช่วยฟอกอากาศทำให้เราได้รับอากาศที่บริสุทธิ์ ถึงอย่างนั้นจำนวนต้นไม้ก็ยังน้อยอยู่ดี เส้นกราฟขยับเพิ่มขึ้นจากปีที่แล้วแค่สองเปอร์เซ็น

พวกเขาจึงต้องส่งนักสำรวจออกไปค้นหา ในจำนวนพืชที่ค้นพบมีไม่กี่ชนิดที่สามารถนำมากินได้ โดยส่วนที่กินได้จะอยู่ใต้ดินอย่างเช่น มันฝรั่ง หัวมัน ถั่วลิสง ขิง เผือก กระเทียม

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาที่รู้ ยังมีคนอีกสามกลุ่มที่กำลังประชุมเรื่องเดียวกันกับพวกเขาและเริ่มส่งนักสำรวจไปยังเมือง N ก่อนหน้านี้เจ้าบ้านไวท์ก็ได้สั่งให้คนของเขาออกเดินทางแล้ว

เรื่องนี้จะช้าไม่ได้ ยังไงคนของเมือง W ก็ต้องไปถึงที่นั่นก่อนคนกลุ่มอื่นให้ได้

ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายนี้กำลังนอนหลับอุตุอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสบายใจ เนื่องจากเมื่อคืนบัวเกี๋ยงต้องดูแลคนป่วยกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว วันนี้เขาก็เลยจะตื่นสายหน่อย

ต่างจากใครบางคนที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย เพราะหายใจไม่ออก แขนแกร่งยกขึ้นก่อนจะคว้าสิ่งที่อยู่บนหน้าของตัวเองออกทำให้หายใจสะดวกขึ้น

เฮือก

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสิ่งที่หยิบติดมือมาพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน เจ้าแมวขาวขี้เซาถูกคนอื่นหิ้วคอแล้วก็ยังไม่ตื่น ลุคขยับตัวลุกขึ้นนั่งจนผ้าที่อยู่บนตัวร่นลงไปกองบนตัก

ผิวกายสัมผัสถึงความเย็นทำให้รู้ว่าบนตัวไม่มีอะไรปกปิด พอเลิกผ้าขึ้นก็เห็นว่าตัวเองใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว เขาวางก้อนสีขาวมีชีวิตไว้ข้างตัวก่อนจะหันไปรอบ ๆ แล้วมาหยุดมองที่จุดหนึ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

เมื่อคืนชายหนุ่มไม่ได้หมดสติจนไม่รับรู้สิ่งที่อยู่รอบตัว เพียงแต่เขาถูกพิษไข้จากบาดแผลเล่นงานอย่างหนักจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เฮนรี่ ลุค รู้หมดว่ามีบางคนกำลังถอดเสื้อผ้าของเขาและคอยเช็ดตัวให้ตลอดทั้งคืน น้ำเสียงหวานนุ่มและเจ้าของกลิ่นกายหอมที่บ่นพึมพำอยู่ข้างหู คงจะเป็นร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่ปลายเท้าของเขา

ร่างสูงใหญ่ที่เกือบจะเปลือยเปล่าหยัดกายขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ เขาค้นเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้มาใส่และได้สังเกตเห็นว่าแผลที่ได้จากการต่อสู้หายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยคล้ำจาง ๆ

แผลของเขาไม่มีทางที่จะหายเองได้ ต้องเป็นเพราะเด็กคนนั้นแน่

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วลุคก็เดินกลับมาที่ห้อง นั่งเล่น ใครบางคนก็ตื่นแล้ว

“ อือ คุณตื่นแล้วเหรอจ๊ะ ” บัวเกี๋ยงเอียงคอถามพลางยกมือขยี้ตาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ

!!

ตึก ตึก

ลุคเป็นหนุ่มฮอตที่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายคอยเข้าหาอยู่ตลอด เรียกได้ว่าหัวกระไดไม่แห้ง บางคนก็สวย บางคนก็หล่อ บางคนก็น่ารัก แต่ไม่มีคนไหนเลยที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นคลอน

“ คุณเป็นอะไรหรือว่ายังมีไข้อยู่ ” บัวเกี๋ยงเห็นว่าใบหน้าของอีกคนแดงก่ำก็นึกว่ายังมีไข้อยู่ ร่างเล็กบางย้ายตัวเองมาอยู่ตรงหน้าของคนป่วยแล้วยกมือขึ้นแตะที่หน้าผาก

“ หืม ก็ไม่ร้อนหนิ ”

“ ฉัน…พี่สบายดี ขอบคุณที่ดูแลพี่นะ ” ลุคจับมือของคนตัวเล็กที่กำลังวัดไข้ออกแต่ไม่ได้ปล่อยมือ

“ไม่เป็นไรจ้ะ” บัวเกี๋ยงคลี่ยิ้มกว้างจนตาหยี ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกใครบางคนแต๊ะอั๋ง

“ พี่ชื่อลุคนะ แล้วหนูล่ะ ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อนถามขึ้น

“ หนูเหรอ? ”

“ ครับ หนูนั่นแหละ ” ดูยังไงคนตรงหน้าก็เด็กกว่าเขาหลายปี เรียกหนูก็ไม่แปลกอะไร

“ หนูชื่อบัวเกี๋ยง เรียกว่าบัวเฉย ๆ ก็ได้จ้ะ ”

บัวเกี๋ยง…

หึ น่ารักเหมาะกับเจ้าตัวดี