ตอนที่ 3

ณ สถานที่ลับบนเกาะแห่งหนึ่งมีปราสาทหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางของเกาะที่รายล้อมไปด้วยน้ำทะเลสีฟ้า ซึ่งผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก หากจะเดินทางออกจากเกาะแห่งนี้ก็ต้องใช่เรือเท่านั้น

            ตระกูลเฮนรีที่เป็นเชื่อพระวงศ์และเป็นผู้ถือครองเกาะมายาแห่งนี้ เจ้าชายเลียมกับแอนนาหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาแสนสวยที่กุมหัวใจของชายผู้สูงศักดิ์ได้หลบหนีสงครามแห่งการแย่งชิงมาอยู่ที่เกาะแห่งนี้พร้อมกับผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง

            เจ้าชายเลียมไม่มีความคิดที่จะแย่งบัลลังก์กับพวกพี่น้องคนอื่น ๆ แต่ก็มีคนอยากกำจัดเขาอยู่ดี พระองค์กลัวว่าลูกน้อยที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกจะได้รับอันตราย จึงวางแผนกับคนสนิทว่าจะหนีออกจากประเทศของตัวเอง

            ข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อเจ้าชายเลียมก็ขอติดตามไปรับใช้ผู้เป็นนาย พวกเขาได้ใช้ชีวิตและมีครอบครัวอยู่ที่เกาะแห่งนี้

            เป็นเวลาสองร้อยกว่าปีแล้วที่ตระกูลเฮนรีได้มาตั้งถิ่นฐานที่เกาะแห่งนี้ เมื่อบุตรชายของเจ้าชายเลียมโตเป็นหนุ่มก็ได้ส่งมอบตำแหน่งผู้นำให้เจ้าชายปีเตอร์ดูแลต่อ

            ไม่นานหลังจากที่รับตำแหน่งโซเฟียคนรักของเจ้าชายปีเตอร์ก็ได้คลอดบุตรชายตัวน้อยนามว่าลุค

            เมื่อเจ้าชายลุคอายุได้ 8 ขวบ บิดาก็ได้ส่งเขาไปเรียนรู้โลกภายนอก นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้เดินทางออกจากเกาะมายา โดยมีสหายที่อายุเท่ากันติดตามไปด้วย

            บิดาของเจ้าชายลุคไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง เพราะที่เกาะแห่งนี้มีถ้ำเพ็ชรและถ้ำทองที่ถูกพบโดยบังเอิญตอนไปล่าสัตว์  พระองค์เป็นคนฉลาดและนักเจรจาจึงได้ขนเพ็ชรกับทองไปค้าขายที่เมือง S และได้เจอกับนักธุรกิจคนหนึ่งที่เป็นทั้งคู่ค้าและสหายคนสนิท

            การมาเยือนเมืองนี้ทำให้เจ้าชายปีเตอร์ได้เจอกับน้องสาวของโจ นั่นทำให้เขาตกหลุมรักเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว โซเฟียเป็นหญิงสาวที่น่ารัก อ่อนโยน หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงปลงใจโซเฟียก็ได้ย้ายไปอยู่บนเกาะกับเจ้าชายปีเตอร์    

            เมื่อต้องการให้ลูกมาเรียนที่เมือง S โซเฟียก็ได้ติดต่อให้พี่ชายอย่างโจ นักธุรกิจหนุ่มวัย 34 ที่รวยที่สุดในเมืองและมีฐานะเป็นคุณลุงของลูกเธอ

ลุงโจจัดการหาที่พักและดูแลเด็กน้อยทั้งสามคนเป็นอย่างดี กาลเวลาผ่านไปเด็กน้อยในวันนั้นเติบโตขึ้นก็กลายเป็นหนุ่มหล่อที่สาว ๆ ต่างหมายปอง ทั้งหล่อ รวย เรียนเก่ง เล่นกีฬาก็เก่ง ร้องเพลงก็ได้ เพอร์เฟกต์ไปเสียหมด

เมื่อเรียนจบพวกเขาวางแผนว่าจะเที่ยวก่อนจะเดินทางกลับบ้าน แต่ก็เจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน แผนการทุกอย่างต้องชะงักลงเพราะทั่วทั้งเมืองมีแต่ซากศพเดินได้ ลุคและเพื่อนสนิทอีกสองคนต้องหลบหนีไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีหลักแหล่ง

            จะกลับไปหาลุงโจญาติเพียงคนเดียวที่รู้จักก็ไม่ได้เพราะเมืองที่พวกเขามาเที่ยวห่างไกลจากเมืองที่ลุงโจอยู่

            จนได้มาเจอกับค่ายลี้ภัยแห่งหนึ่ง ความเป็นอยู่ในค่ายไม่ค่อยดีนัก ลุคกับเพื่อนตัดสินใจสมัครเป็นฮันเตอร์เพราะฮันเตอร์จะได้ส่วนแบ่งจากของที่หามาได้

            จู่ ๆ ลุคก็หายตัวไปขณะที่ออกไปหาอาหาร แต่มีคนเห็นว่าลุคหนีไปแล้ว แต่เคนกับเจซไม่เชื่อว่าลุคจะทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลังแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว พวกเขาจึงเดินทางออกจากค่ายลี้ภัยเพื่อไปตามหาลุค       

            ชายหนุ่มที่พวกเขากำลังตามหาได้รับบาดเจ็บสาหัดและนอนสงบอยู่โซฟาในบ้านหลังหนึ่ง ห่างออกไปไม่ไกลออกไปบัวเกี๋ยงก็ได้เดินทางมาเยือนถึงเมือง N หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ในป่าเป็นเวลาสี่วันเต็ม ๆ

เด็กหนุ่มเดินผ่านซากปรักหักพัง เมืองแห่งนี้ถูกทำลายไปเกือบหมดด้วยอนุภาพของระเบิดเพื่อที่จะกำจัดซอมบี้ น้อยมากที่จะเห็นสิ่งก่อสร้างอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ดวงตากลมโตมองหาบ้านที่ยังสมบูรณ์ จนมาเจอกับบ้านหลังหนึ่งที่มีสภาพสมบูรณ์เก้าสิบเปอร์เซ็นต์

“ นะ นั่นบ้านหนิ ” บัวเกี๋ยงยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เดินมาตั้งนานในที่สุดก็เจอบ้านสักที

            แอ๊ด

            เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับหยากไย่แมงมุมที่ชักใยอยู่เต็มไปหมด มือเรียวเล็กปัดเส้นใยสีขาวที่เกาะติดบนหน้าพลางหรี่ตาลงพร้อมกับเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จึงไม่ทันได้เห็นสิ่งของที่วางอยู่เกลื่อนพื้น เท้าของเขาเหยียบเข้ากับบางอย่างทำให้ร่างการศูนย์เสียการทรงตัวไถลไปข้างหน้า

            อึก

            บัวเกี๋ยงรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อรู้ตัวว่าทับบางอย่างที่มีชีวิต เขามองร่างของใครบางคนที่โชกไปด้วยเลือดแต่ยังหายใจอยู่ด้วยความตกใจ ทั้งที่ล้มทับไปแรงขนาดนั้นแต่คนที่นอนอยู่กลับไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา

            ฟุดฟิด

            เจ้าแมวขาวกระโดดขึ้นไปยืนบนหน้าอกของชายแปลกหน้าจนอีกฝ่ายมีสีหน้าเหยเก แพขนตายาวกระพือขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีดำรัตติกาล

“ อะ มะลิลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ” บัวเกี๋ยงรีบอุ้มเจ้าแมวขาวออกมา

“ ค คุณ  ”

ลุครู้สึกเจ็บแผลเหมือนมีอะไรมากดทับจนต้องฝืนลืมตาขึ้น เขาเห็นหน้าของใครบางคนที่ไม่รู้จักก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง

            เด็กหนุ่มเห็นว่าคนเจ็บสลบไปแล้วก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก เขาวางมะลิบนพื้นแล้วยื่นมือไปอังจมูกลมหายใจร้อนแผ่ว ๆ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่

            บัวเกี๋ยงทำการปลดกระดุมเสื้อของคนเจ็บทีละเม็ดอย่างระมัดระวัง กว่าจะถอดเสื้อออกจากคนเจ็บได้ก็ค่อนข้างทุลักทุเลเนื่องจากอีกฝ่ายตัวใหญ่แถมยังหนักอีกต่างหาก

            บนร่างกายของคนตัวโตมีรอยช้ำม่วงขนาดใหญ่หลายจุด  แล้วก็มีรอยมีดบาด แต่สาเหตุที่ทำให้เจ็บหนักก็น่าจะมาจากรูกระสุนที่หัวไหล่ที่ทะลุไปถึงด้านหลัง

“ คุณไปทำอะไรมาเนี่ยถึงได้มีแผลเต็มตัวแบบนี้ ”

ดวงตาคู่สวยละจากแผลบนกายของชายแปลกหน้าก่อนจะมองหาผ้ากับน้ำ โชคดีที่ในห้องน้ำมีตุ่มใส่น้ำที่มีฝาปิดอยู่ เขาจึงตักน้ำใส่กะละมังที่หาได้จากในครัวแล้วเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นที่มีบางคนนอนอยู่

  บัวเกี๋ยงนำผ้าที่หามาได้จุ่มน้ำแล้วบิดหมาดก่อนจะเช็ดตามตัวคนเจ็บจนสะอาด จากน้ำสีใสก็กลายเป็นน้ำสีแดง เด็กหนุ่มเหลือบตาไปมองสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงขายาว ครู่หนึ่งใบหน้าหวานก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

เขาสะบัดศีรษะไปมา ตรงนั้นรอให้คนเจ็บตื่นมาเช็ดเองดีกว่า คิดได้ดังนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นพร้อมกับถือกะละมังไปเทน้ำทิ้งที่หน้าบ้าน

“มะลินอนเฝ้าคนเจ็บตรงนี้นะ เดี๋ยวบัวมา ” บัวเกี๋ยงบอกกับเจ้ามะลิ ส่วนเขาก็เดินเริ่มสำรวจบ้านว่ามีอะไรที่พอจะใช้การได้บ้าง

คนตัวเล็กเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง ในนี้มีเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า โต๊ะกระจก และชั้นวาง แม้ว่าจะมีฝุ่นเยอะไปหน่อยแต่เครื่องใช้ส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ในสภาพที่ใช้งานได้

“ แค่ก ๆ ” มือเล็กสะบัดผ้าปูเตียงจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนแสบจมูกไปหมด ดวงตากลมโตกวาดมองรอบ ๆ ห้อง เขาคิดว่าปัดถูสักเล็กน้อยก็นอนได้แล้ว

บัวเกี๋ยงเดินไปหยุดที่ตู้เสื้อผ้าด้านในมีเสื้อผ้าอยู่จำนวนหนึ่ง เขาหยิบตัวที่จะใส่แล้วเดินเข้าไปห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว