ตอนที่ 1 พบเจอ

บนภัตตาคารหรูย่านใจกลางเมืองในห้องรับรองส่วนตัวที่ถูกจองไว้สำหรับการนัดพบในครั้งนี้

บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่ปูผ้าสีขาวพร้อมอาหารจีนหลากหลายเมนูถูกจัดวางอย่างประณีต กลิ่นหอมของเป็ดย่างและกุ้งอบวุ้นเส้นลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

ทุก ๆ อย่างดูเหมือนมื้ออาหารธรรมดาของครอบครัวที่มาพบปะพูดคุยกัน แต่บรรยากาศจริงกลับตึงเครียดกว่านั้นมาก

เพราะนี่ไม่ใช่แค่มื้ออาหารหากเป็นการดูตัวที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้วโดยแทบไม่ได้ถามความสมัครใจของคนหนุ่มสาวเลยสักคำ

ลินดา ลินรดา หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ด นั่งหลังตรงข้าง ๆ แม่ของเธออย่างพิมดาว มือเรียวที่วางประสานกันบนตักแม้ใบหน้าจะพยายามคงรอยยิ้มสุภาพไว้ก็ตาม

แต่ปลายนิ้วที่บีบกันแน่นเล็กน้อยก็สะท้อนความประหม่าได้ดี เธอเอนตัวเข้าไปกระซิบแม่เบา ๆ ดวงตากลมโตแอบชำเลืองมองชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“คนนี้เหรอคะแม่” น้ำเสียงเบาจนแทบกลืนกับลมหายใจ

พิมดาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนกระซิบตอบ

“ใช่จ้ะ นี่แหละคุณธาม ลูกชายน้าอรนุช” ลินดากลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักให้เดินเข้าไปในพื้นที่ที่โคตรอันตรายเลย

เธอเงยหน้าขึ้นเต็ม ๆ เพื่อสบตาเขาเป็นครั้งแรก ชายร่างสูงในสูทสีเข้มนั่งตัวตรงไหล่กว้างแววตาคมจัด ใบหน้าหล่อคมแต่ดุดันอย่างคนที่ไม่ค่อยยิ้มให้ใครง่าย ๆ

สายตาของเขาเย็นเฉียบและนิ่งราวกับมองผ่านเธอไปมากกว่ามองมาที่เธอโดยตรง ลินดาพยายามยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ” เสียงของเธอใสไม่ได้สั่นแม้ใจจะเต้นแรง แต่ธามเพียงพยักหน้าช้า ๆ ตอบรับโดยไม่ยิ้ม ดวงตายังนิ่งจนบรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงอย่างประหลาด

อรนุชซึ่งนั่งข้างลูกชายรับรู้ได้ถึงความกระด้างนั้นจึงรีบเอ่ยแก้สถานการณ์ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“หนูลินดา น้าขอโทษแทนตาธามด้วยนะจ๊ะ พอดีช่วงนี้เขาเครียดเรื่องงานนิดหน่อย” เสียงของเธอนุ่มนวลพยายามลดความตึงเครียด ลินดาจึงหันไปยิ้มให้ผู้ใหญ่แทน

“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า หนูเข้าใจค่ะ” เธอตอบอย่างเรียบร้อย แต่ในใจกลับคิดอย่างตรงไปตรงมา

เข้าใจอะไรก่อนคนอะไรหน้าตาน่ากลัวชะมัด แค่จ้องก็เหมือนจะฆ่าแกงกันแล้ว

ผ่านไปสักพักบทสนทนาระหว่างผู้ใหญ่ก็เริ่มดำเนินต่อไป

ทั้งเรื่องธุรกิจ เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัว เสียงหัวเราะบางเบาถูกฝืนให้เกิดขึ้นเป็นระยะ

ธามที่นั่งฟังเงียบ ๆ มือจับตะเกียบอย่างเรียบเฉยแววตาไร้อารมณ์ ลินดาแอบสังเกตว่าเขาแทบไม่ได้แตะอาหารตรงหน้าเลย

สักคำราวกับไม่ได้ตั้งใจจะมาทานข้าวตั้งแต่แรก

เธอมองอาหารตรงหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงสายตากดดันนั้นแล้วสายตาก็สะดุดกับกุ้งอบวุ้นเส้นจานโปรดที่ถูกวางอยู่ใกล้มือ กลิ่นหอมทำให้ท้องที่ว่างมาตั้งแต่เช้าส่งเสียงประท้วงเบา ๆ ก่อนเธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบช้อนตั้งใจจะตักเพียงคำเล็ก ๆ อย่างสุภาพ

แต่ยังไม่ทันได้ตักเสียงทุ้มเย็นก็ดังขึ้นโดยไม่ต้องมองว่าใครพูด

“ไร้มารยาท” คำสั้น ๆ แต่หนักจนมือของเธอชะงักกลางอากาศ ธามยังคงมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะหันมาสบตา

“ผู้ใหญ่ยังคุยกันอยู่ ใช่เวลาจะกินไหม” น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังพูดถึงเรื่องทั่วไปแต่แฝงความตำหนิชัดเจน

ทั้งโต๊ะเงียบกริบลินดารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้า ความอายและความไม่พอใจปะปนกัน เธอค่อย ๆ วางช้อนลงอย่างควบคุมตัวเอง

“ขอโทษค่ะ” เสียงเธอไม่ได้สั่นแต่แววตาที่หลุบต่ำลงเล็กน้อยบอกชัดว่าเธอกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้ ในใจกลับคิดสวนทันที

อะไรของเขาวะเมื่อกี้ก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเลยแค่อยากด่าเราหรือไง

 “ขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะคะ แกอาจจะหิว” พิมดาวรีบเอ่ยขอโทษแทนลูกสาว สีหน้าของคนเป็นแม่เจือความเกรงใจ อรนุชเห็นแบบนั้นก็ตวัดสายตามองลูกชายทันที

“แกนั่นแหละไร้มารยาท ไปพูดกับน้องแบบนั้นได้ยังไง” น้ำเสียงของเธอเข้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมาทางลินดา

“จะกินก็กินเลยลูก ไม่ต้องเกรงใจ” เธอเอื้อมไปตักกุ้งอบวุ้นเส้นใส่จานลินดาเองอย่างเอ็นดู ธามจ้องภาพนั้นด้วยสายตาเรียบตึงปลายนิ้วกระชับตะเกียบแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

“ขอบคุณค่ะคุณน้า” ลินดาฝืนยิ้มอีกครั้งเธอตักวุ้นเส้นเข้าปากอย่างสุภาพ รสชาติที่เคยอร่อยกลับจืดลงเพราะบรรยากาศรอบตัว

เธอรู้สึกถึงสายตาของธามที่ยังคงจับจ้องอยู่แม้เขาจะทำเหมือนไม่สนใจ แต่บางอย่างในแววตานั้นไม่ใช่แค่ความเย็นชามันเหมือนคนที่ต่อต้านสถานการณ์นี้พอ ๆ กับเธอ

หลังจากบทสนทนาเล็ก ๆ ที่ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะตึงขึ้น

ชั่วครู่ความเงียบก็แผ่คลุมอีกครั้ง เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ดังที่สุดในห้องรับรองส่วนตัว

อรนุชวางตะเกียบลงอย่างตั้งใจก่อนหันไปมองพิมดาวด้วยสายตาจริงจัง สีหน้าของเธอไม่ได้มีรอยยิ้มอ่อนโยนแบบเมื่อครู่แล้ว หากแต่เป็นแววตาของผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจบางอย่างไว้เรียบร้อย

“เรามาเริ่มคุยกันเลยไหมพิมดาว” น้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่นทำให้พิมดาวชะงักเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ แม้จะพอเดาได้ว่าประเด็นต่อไปคืออะไรแต่ก็ยังอดรู้สึกหนักใจไม่ได้

“ฉันอยากให้แต่งกันไม่เกินสามเดือนนี้ พอไหวไหม” อรนุชไม่อ้อมค้อมคำพูดตรงไปตรงมาทำให้ลินดาที่กำลังเคี้ยววุ้นเส้นอยู่ถึงกับสำลัก

“แค่ก ๆ” เธอรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้มแดงเล็กน้อยทั้งจากการไอและจากความตกใจ ดวงตากลมโตหันไปมองแม่อย่างขอความช่วยเหลือโดยไม่รู้ตัว

“เร็วไปไหมนุช เด็ก ๆ เพิ่งเจอกันเอง” พิมดาวขมวดคิ้วเล็กน้อยสีหน้าลำบากใจ อรนุชยิ้มบางรอยยิ้มนั้นไม่ได้อ่อนหวานนักแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่คิดมาแล้ว

“เร็วสิยิ่งดี ฉันไม่อยากให้ยืดเยื้อ” ก่อนเธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดต่อช้า ๆ

“อยากให้แต่งเร็ว ๆ จะได้ลืมเรื่องเก่า ๆ บ้าง”

คำว่าเรื่องเก่า ๆ ทำให้ธามที่นั่งนิ่งมาตลอดชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีปลายนิ้วที่จับแก้วน้ำแน่นขึ้นจนเส้นเอ็นขึ้นชัด แววตาคมกริบแข็งขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะรีบกดอารมณ์นั้นลงและกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลินดาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นแม้มันจะเกิดขึ้นเพียง

ชั่ววูบ เธอไม่เข้าใจว่าเรื่องเก่าที่ผู้ใหญ่พูดถึงคืออะไรแต่สัมผัสได้ว่า

มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่นอน บางอย่างในแววตาของธามบอกชัดว่ามันคือบาดแผลไม่ใช่แค่ความทรงจำธรรมดา

พิมดาวหันมามองลูกสาวสีหน้าอ่อนลงอย่างคนอยากฟังความเห็นจริง ๆ

“ลินดา ว่ายังไงลูก” คำถามนั้นทำให้ทั้งโต๊ะหันมามองเธอพร้อมกัน ลินดาชะงักมือที่วางอยู่บนตักกำกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรักใครจริงจัง ชีวิตที่ผ่านมาเชื่อฟังแม่มาตลอดและแม่ก็ไม่เคยเลือกสิ่งที่แย่ให้เธอ

จนความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างเรียบง่ายให้แม่เลือกก็ไม่แย่ …ดีกว่าไปเสี่ยงเอง

 “หนูโอเคค่ะ” เธอสูดลมหายใจเล็กน้อยก่อนพยักหน้าเบา ๆ เสียงของเธอไม่ได้สั่นแต่แววตายังมีความลังเลซ่อนอยู่ลึก ๆ

 “เธอแน่ใจเหรอ” ธามหันขวับมามองทันทีดวงตาคมเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาถามตรง ๆ น้ำเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดันลินดาสบตาเขาแม้หัวใจจะเต้นแรง

“แล้วคุณล่ะคะ” เธอถามกลับอย่างไม่หลบสายตา

“คุณโอเคไหม” คำถามนั้นทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายนิ่งไปเล็กน้อยก่อนอรนุชเรียกเสียงเข้ม

“ตาธาม” เหมือนเตือนให้ระวังคำพูดแต่ธามยังจ้องลินดาไม่ละสายตา

“ผมไม่มีปัญหาอะไร” เขาตอบสั้น ๆ แต่แววตากลับบอกตรงกันข้ามชัดเจนว่าเขามีปัญหามากกว่าหนึ่งเรื่อง

ลินดารู้สึกได้ถึงกำแพงสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจเธอหรือไม่พอใจการถูกบังคับแต่สิ่งหนึ่งที่ชัดที่สุดคือเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ

 “งั้นก็ตามนี้นะ สามเดือนคงพอสำหรับเตรียมงาน ทุกอย่างฉันจะจัดการเอง” อรนุชรีบสรุปทันทีน้ำเสียงของเธอเด็ดขาดราวกับประกาศคำตัดสิน

ไม่มีใครถาม ไม่มีใครโต้แย้งเพิ่มเติม เหมือนทุกอย่างถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้วโดยไม่ต้องสนใจความรู้สึกของคนที่กำลังจะเป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวจริง ๆ พิมดาวฝืนยิ้มพยักหน้ารับแม้ในใจจะยังมีความกังวลเล็ก ๆ ซ่อนอยู่

บทสนทนาเรื่องแต่งงานจบลงด้วยความเงียบที่หนักกว่าเดิมทำให้ลินดาเหลือบมองธามอย่างเผลอ ๆ แต่ต้องสะดุ้งเมื่อพบว่าเขากำลังจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

สายตานั้นไม่ใช่ความสนใจ ไม่ใช่ความพอใจ และไม่ใช่ความอ่อนโยนหากเป็นสายตาของคนที่ไม่ต้องการ

แววตาเย็นยะเยือกเหมือนผิวน้ำน้ำแข็งแต่ลึกลงไปกลับมืดดำจนยากจะคาดเดา ลินดากลืนน้ำลายความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบ

ผ่านอก

เธอไม่ใช่คนอ่อนแอแต่ก็ไม่เคยเผชิญสายตาที่เต็มไปด้วยการปฏิเสธแบบนี้มาก่อน

ธามเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อยมองเธอด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก

“เธอไม่รู้จักฉันเลย” เขาพูดเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

“การตัดสินใจเร็วแบบนี้…มันอาจทำให้เธอเสียใจ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ข่มขู่แต่เหมือนเตือนล่วงหน้า ลินดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบกลับ

“บางทีการไม่ลองเลยก็อาจทำให้เสียใจเหมือนกันนะคะ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แม้ในใจจะยังสั่นอยู่ก็ตาม

เขามองเธออีกครั้งคราวนี้สายตาไม่ได้แข็งกร้าวเท่าเดิมแต่ก็ยังไม่อ่อนลงเขาเหมือนกำลังประเมินในตัวเธอ และใจขณะเดียวกันกับที่ลินดาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจังแล้วว่า

ฉันจะอยู่ร่วมกับสามีแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ